II SA/Go 340/13

Dnia 29 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.W. na pismo Marszałka Województwa z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na postępowanie Komisji Oceny Wniosków przy Wojewódzkim Urzędzie Pracy oraz Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. E.W. zwróciła się do Marszałka Województwa ze skarga na niezgodne z prawem działania Komisji Oceny Wniosków dotyczące projektu pod nazwą "[...] Przedsiębiorca" realizowanego przez Wojewódzki Urząd Pracy oraz Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego w przedmiotowej sprawie. Wniosła o przeprowadzenie kontroli w zakresie rozdzielania środków publicznych przy realizacji powyższego projektu pod kątem zgodności z wynikającą z art. 32 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. Zarzuciła, że przy dokonywaniu oceny zgłoszonego wniosku została potraktowana przez Komisję niezgodnie z tą zasadą. W uzasadnieniu przedstawiła fakty świadczące o faworyzowaniu jej kosztem przez Komisję Oceny Wniosków dwóch innych uczestniczek powyższego konkursu. Nadto wskazała na przepisy Regulaminu Pracy Komisji Oceny Wniosków, które zdaniem skarżącej zostały naruszone. Wniosła o podjęcie przez Marszałka Województwa odpowiednich działań mających na celu skorygowanie nieprawidłowości jakie zostały popełnione przez Komisję Oceny Wniosków przy jej wniosku o wsparcie finansowe na rozpoczęcie działalności gospodarczej oraz w konsekwencji spowodowanie przywrócenia bezprawnie obniżonej kwoty dofinansowania. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Marszałek Województwa poinformował E.W., iż po przeprowadzeniu w powyższej sprawie postępowania wyjaśniającego nie dopatrzył się w pracach Komisji Oceny Wniosków uchybień, celowego zaniżania wartości dofinansowania, czy też uchybienia w jakikolwiek inny sposób obowiązkom nałożonym na tę Komisję. Zebrane informacje, analiza dokumentów a także wyjaśnienia złożone przez Wicedyrektora ds. Funduszy Europejskich Wojewódzkiego Urzędu Pracy oraz Dyrektora Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego nie wskazały na zasadność twierdzeń skarżącej. Wszystkie czynności związane z przedmiotową sprawą podejmowane były na podstawie ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) oraz Regulaminu Projektu pt. "[...] Przedsiębiorca" realizowanego w ramach Działania 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia Priorytetu VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki 2007 - 2013 w województwie. Zgodnie z zapisami przywołanego powyżej Regulaminu Komisja Oceny Wniosków miała prawo na podstawie dokonanej oceny przyznać różne kwoty dofinansowania, również w sytuacji, gdy wnioski dotyczyły podobnych przedsięwzięć gospodarczych. W przypadku wniosku skarżącej o przyznanie wsparcia finansowego Komisja Oceny Wniosków wniosła zastrzeżenia do zakresu planowanych zakupów ze środków dotacji, uznając część z nich za zbędne, jak również część wydatków Komisja uznała za zawyżone. W związku z powyższym kwota dofinansowania została obniżona. Na powyższe pismo Marszałka Województwa E.W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem. Jednocześnie ponowiła zarzuty i wnioski podniesione w skierowanym do Marszałka Województwa piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Podała przy tym, że swoja skargę opiera na art. 45 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa wniósł o jej odrzucenie argumentując, iż skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na czynność materialno-techniczną, jaką jest zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy zaskarżone pismo Marszałka Województwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 p.p.s.a. W szczególności należało rozważyć, czy zawiadomienie o załatwieniu skargi wniesionej w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – bo tak należało zakwalifikować powyższe pismo Marszałka Województwa – wydane w trybie postępowania skargowego uregulowanego w Dziale VIII tej ustawy, podlega kognicji sądu administracyjnego. Postępowanie w sprawach skarg i wniosków zostało uregulowane w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, którego rozdział 2, obejmujący przepisy art. 227 – 240, normuje postępowanie skargowe. W myśl art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzja czy postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, iż tryb "ogólnoskargowy" (art. 221–240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97, LEX nr 37138; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005 r., I SA/Rz 117/05, opubl. OwSS 2006/1/26, LEX nr 165846). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., III SAB 7/99, opubl. ONSA 2001 r. nr 1 poz. 27, LEX nr 40203). Z powyższych rozważań wynika, że pismo informujące o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt od 1 do 4a) p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na pismo Marszalka Województwa z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nie jest dopuszczalna, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do jej rozpoznania. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a skargę należało odrzucić. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że zasady i tryb wnoszenia środków odwoławczych od rozstrzygnięć właściwych organów podejmowanych w ramach oceny projektów (tj. przedsięwzięć realizowanych w ramach programu operacyjnego) reguluje ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.) i wszelkie środki odwoławcze od rozstrzygnięć zdaniem skarżącej niezgodnych z obowiązującym prawem należało wnosić według zasad przewidzianych ta ustawą.