II SA/Go 347/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.S. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2018 r. pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata bez rozpoznania w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: odrzucić sprzeciw. Zarządzeniem z 17 lipca 2018r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek W.S. o przyznanie prawa pomocy, na podstawie art. 257 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) zwanej dalej ustawą p.p.s.a. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że strona została zobowiązana do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym, własnoręcznie podpisanym formularzu PPF – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu dnia 3 lipca 2018 r. (k. 80 akt sądowych). Termin do wykonania wezwania rozpoczął swój bieg od dnia 4 lipca 2018 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 10 lipca 2018 r. W wyznaczonym terminie wskazany wyżej brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony. Zarządzenie z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu 20 lipca 2018r. i zawierało pouczenie, o przysługującym sprzeciwie do Sądu w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. W dniu 24 lipca 2018r., drogą mailową strona złożyła sprzeciw na zarządzenie referendarza sądowego z 17 lipca 2018 r. Ponieważ sprzeciw zawierał brak formalny, w dniu 31 lipca 2018r. W.S. został wezwany do jego uzupełnienia poprzez podpisanie sprzeciwu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Nadana za pośrednictwem poczty korespondencja pod wskazany przez stronę skarżącą adres została prawidłowo doręczona 3 sierpnia 2018 r. W wyznaczonym terminie tj. do 10 sierpnia 2018 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) do czynności wykonywanych przez referendarza sądowego należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania. Od zarządzeń referendarza o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia (art. 259 § 1 ustawy p.p.s.a.). Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 ustawy p.p.s.a.). Złożony w niniejszej sprawie dniu 24 lipca 2018r. drogą mailową sprzeciw dotknięty był brakiem formalnym, albowiem nie zawierał podpisu strony. Z uwagi na powyższe, w dniu 31 lipca 2018r. W.S. został wezwany do jego uzupełnienia poprzez podpisanie sprzeciwu - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie to zostało prawidłowo doręczone 3 sierpnia 2018 r. W wyznaczonym terminie tj. do 10 sierpnia 2018 r. strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu (strona nadesłała jedynie wyjaśnienia drogą mailową). Podkreślenia wymaga, że w obecnym stanie prawnym warunkiem skuteczności pism w postępowaniu sądowym jest złożenie do akt sprawy pisma własnoręcznie podpisanego, co wynika z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Nie ma natomiast możliwości skutecznego składania pism sądowych drogą elektroniczną, opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym. Powyższe uchybienie skutkuje odrzuceniem sprzeciwu. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 259 § 2 ustawy p.p.s.a.