II SA/Go 348/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2021 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę. Burmistrz decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku z [...] stycznia 2020 r. N.T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko polegające na eksploatacji odkrywkowej złoża kruszywa naturalnego [...] na części działek nr ewid. [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz działki nr ewid. [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], orzekł o możliwości realizacji w/w przedsięwzięcia bez potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jednocześnie określił warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich i wskazał, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do niniejszej decyzji. S.K. pismem z [...] listopada 2020 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając jej zarówno naruszenie szeregu przepisów proceduralnych, w tym stanowiących zasady postępowania wynikające z k.p.a. oraz błędy w ustaleniach faktycznych, co skutkowało niewłaściwym rozpatrzeniem sprawy. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, alternatywnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia faktycznego wpływu inwestycji na nieruchomości położone we wsi [...], w szczególności na poziom wód gruntowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., aktualnie: tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako; k.p.a.) umorzył wobec S.K. postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy stronie skarżącej przysługuje status strony postępowania i zaznaczył, że skarżąca nie została uznana za stronę postępowania w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Następnie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej jako: u.o.o.ś.) stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić, ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Organ II instancji wskazał, że prawo do wniesienia odwołania od decyzji przysługuje nie tylko adresatowi tej decyzji ale również osobie, która nie została uznana przez organ za stronę i zaznaczył, że zgodnie z przyjętym w literaturze i orzecznictwie stanowiskiem termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Wobec powyższego organ uznał, że strona skarżąca wniosła odwołanie z zachowaniem ustawowego terminu. Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie Burmistrz za strony postępowania uznał inwestora oraz właścicieli sąsiednich nieruchomości - zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia oraz mapą ewidencyjną z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obejmującej obszar, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać (poza obszarem działek nr [...]) ustalono również obszar działek o nr [...]. Organ odwoławczy zauważył, że w odpowiedzi na wezwanie do wykazania indywidualnego, własnego interesu prawnego warunkującego uznanie strony skarżącej za stronę w przedmiotowym postępowaniu S.K. podała, iż jest właścicielem nieruchomości o nr ewid. [...]. Nadto skarżąca do powyższej odpowiedzi na wezwanie organu dołączyła kserokopię zawiadomienia o wpisie w księdze wieczystej nr [...], z którego wynika, iż jest ona właścicielem działki o nr [...]. Organ II instancji podał również, że skarżąca wyjaśniła, iż jej interes prawny zostanie naruszony na skutek planowanej inwestycji, polegającej na odkrywkowej eksploatacji złóż kruszywa, poprzez znaczące ograniczenie prawa do korzystania z posiadanej nieruchomości w zakresie: spadku wartości nieruchomości, w związku z nieplanowaną zmianą przeznaczenia użytków rolnych pozostających w bezpośredniej bliskości posiadanej nieruchomości, zniszczenia dróg dojazdowych do nieruchomości (strona podała, że obecnie przejazdy są mocno utrudnione w okresie deszczowym), zaburzenie stosunków wodnych w obszarze posiadanej nieruchomości oraz obniżenie standardu życia (zakłócenie miru) w związku ze zmianą charakteru miejscowości z rolniczej na miejscowość, w której prowadzona będzie intensywna działalność przemysłowa. Mając na uwadze powyższe oraz po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego SKO uznało, iż skarżąca S.K. nie posiada przymiotu strony w toczącym się postępowaniu środowiskowym, albowiem odległość nieruchomości nr [...] położonej w miejscowości [...], której skarżąca jest właścicielem, od planowanej inwestycji wynosi około 1950 m (pomiar dokonany w systemie geoportal na stronie: https://mapy.geoportal.gov.pl, odległość w linii prostej do południowo-wschodnich granic działki [...]). W ocenie Kolegium działka skarżącej położona jest w odległości przekraczającej odległość wskazaną w art. 74 ust. 3a pkt 1 u.o.o.ś., ponadto nie znajduje się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę tzn. nie stanowi działki, na której w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, ani nie jest działką znajdującą się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Organ II instancji podał również, że m.in. z opinii Dyrektora ZZWP, dołączonej do akt przedmiotowej sprawy wynika, iż podczas prac eksploatacyjnych nie będą wykonywane prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w obszarze Jednolitych Części Wód Podziemnych o kodach [...], które podlegają ochronie z uwagi na ich wykorzystywanie do celów zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia. SKO jednocześnie wskazało, że planowana inwestycja nie będzie wymagała poboru wody podziemnej ani powierzchniowej, nie będzie oddziaływać na stan części wód lub zagrażać osiągnięciu ustalonych celów środowiskowych i zaznaczyło, że w zasięgu oddziaływania inwestycji nie znajdują się główne zbiorniki wód podziemnych. Ponadto zdaniem Kolegium obawy i niezadowolenie mieszkańców zamieszkujących tereny położone w pobliżu planowanej inwestycji nie dają podstawy do uznania ich za stronę postępowania. Nie można bowiem za interes prawny uznać subiektywnych odczuć danej osoby (dot. m.in. spadku wartości nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją czy obniżenia standardu życia mieszkańców), ale weryfikowalne dane pozwalające na przyjęcie, że w konkretnym przypadku planowana inwestycja będzie oddziaływała na działkę osoby wnoszącej odwołanie. Organ II instancji powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, wyjaśnił ponadto, że jeżeli wnoszący odwołanie twierdzi, że jest stroną postępowania, to organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania z tego powodu, że wnoszący je nie jest - w ocenie organu odwoławczego -stroną postępowania, ale jest zobowiązany do zweryfikowania tego twierdzenia w toku postępowania odwoławczego. Jeżeli wówczas twierdzenie to nie zostanie pozytywnie zweryfikowane, to organ odwoławczy powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Kolegium za podstawę umorzenia postępowania odwoławczego przyjęło art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Od powyższej decyzji S.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. skargę zarzucając jej naruszenie art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w związku z art. 81 ust. 1 oraz art. 7 i 10 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie zawnioskowanych dowodów. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji. Skarżąca w pierwszej kolejności podniosła, iż organy obydwu instancji naruszyły w przedmiotowym postępowaniu szereg przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a. - zasadę prawdy obiektywnej, a wniosek inwestora zawierał wiele nieścisłości dotyczących planowanego przedsięwzięcia, na skutek których organy wyprowadziły w zaskarżonych decyzjach sprzeczne twierdzenia. Strona podkreśliła, że decyzja nie określa z jakiej głębokości czerpany będzie żwir, co wiązać się może z koniecznością odwodnienia wyrobiska, a tym samym może wpłynąć na poziom wód gruntowych. W ocenie skarżącej ilość potrzebnych maszyn wykorzystywanych do wydobycia złóż kruszywa i związana z tym ilość paliwa oraz konieczność tankowania maszyn na terenie żwirowni może prowadzić do groźnych wycieków, potencjalnych skażeń gleby oraz odsłoniętych warstw wodonośnych, co nie zostało uwzględnione w toku postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej Burmistrz naruszył art. 37 pkt 2 u.o.o.ś., zgodnie z którym organ prowadzący postępowanie w uzasadnieniu decyzji, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, albowiem w prowadzonym postępowaniu nie uwzględnił żadnego stanowiska mieszkańców sołectwa [...], w tym nie odniósł się do kwestii powołania biegłego w sprawie dokonania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Skarżąca zwróciła uwagę, że również organ II instancji nie odniósł się do złożonego w odwołaniu wniosku o powołanie biegłego. Według strony Kolegium oparło się wyłącznie na opinii Dyrektora ZZWP, który ocenił jedynie rzetelność przedłożonych w postępowaniu dokumentów. Skarżąca podniosła, że nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora ZZPW i jest przekonana, że inwestycja wpłynie na poziom wód gruntowych na jej nieruchomości, a jedyny wniosek dowodowy, który może to wykazać i potwierdzić istnienie jej interesu prawnego (powołanie biegłego) został przez organy zignorowany. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana, po zawiadomieniu stron i umożliwieniu im wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem orzeczenia na posiedzeniu niejawnym, zarządzonym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). W ocenie Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. SKO uznało, że S.K. nie przysługuje status strony w postępowaniu w którym została wydana decyzja Burmistrza z dnia [...] listopada 2020 r. orzekająca w pkt 1 o możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji odkrywkowej złoża kruszywa naturalnego [...] w części działek nr [...] położonych w obrębie ewidencyjnym [...] oraz działki nr ewid. [...] położonej w obrębie ewid. [...] bez potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W pkt II decyzji Burmistrz określił warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgodnie z art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Treść w/w art. 74 ust. 3a wskazuje, że ustawodawca dokonał zawężenia kręgu stron postępowania – poprzez doprecyzowanie definicji legalnej obszaru oddziaływania – w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w porównaniu z wcześniej obowiązującą regulacją ogólną (art. 28 k.p.a.), w myśl której stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., II OSK 910/20, wyrok WSA w Łodzi z dnia 4 października 2019 r., II SA/Łd 458/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA; K.Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko LEX/e. 2020 CBOSA). W przedmiotowej sprawie organy uznały za stronę postępowania inwestora oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika bowiem, że zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie obejmuje nieruchomości, która stanowi przedmiot własności skarżącej. Organ odwoławczy wskazał, że miejscowość nr [...], której właścicielem jest skarżąca oddalona jest około 1950 m od planowanej inwestycji. Organ podniósł, że z opinii Dyrektora ZZWP wynika, że podczas prac eksploatacyjnych nie będą wykonywane prace odwodnieniowe, które mogłyby zakłócić stosunki wodne w obszarze Jednolitych Części Wód Podziemnych (JWCPd) o kodach [...], które podlegają ochronie z uwagi na ich wykorzystywanie do celów zaopatrzenia ludności w wodę do spożycia. Planowana inwestycja nie będzie wymagała poboru wody podziemnej ani powierzchniowej, nie będzie oddziaływać na stan części wód lub zagrażać osiągnięciu ustalonych celów środowiskowych. Organ wskazał również, że w zasięgu oddziaływania inwestycji nie znajdują się główne zbiorniki wód podziemnych (GZWP). Wskazać trzeba, że w/w opinia pochodzi od wyspecjalizowanego organu. Odmienne twierdzenia skarżącej, że inwestycja wpłynie na poziom wód gruntowych na terenie jej nieruchomości należy uznać zatem za nieuzasadnione. Wskazać należy, że organ nie odniósł się do kwestii wniosku skarżącej w sprawie powołania dowodu z opinii biegłego w kwestii wpływu inwestycji na poziom wód gruntowych. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i treści art. 74 ust. 3a u.o.o.ś. dla ustalenia statusu skarżącej w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziła konieczność przeprowadzenia takiego dowodu. Należy dodać, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika również, że nawet nagromadzenie dużej ilości urządzeń w tej samej części złoża oraz jednoczesna eksploatacja złóż [...] nie spowoduje wystąpienia przekroczeń wartości dopuszczalnych zanieczyszczeń powietrza na terenie najbliższego obszaru związanego z pobytem ludzi (najbliższa zabudowa mieszkaniowa w odległości 1.4-1.5 km). Nie wystąpią przekroczenia założonych norm, poza terenem przedsięwzięcia. Obliczenia wykonano dla sytuacji, gdy wydobycie prowadzone jest z maksymalną wydajnością. Z kolei przekroczenie norm hałasu (55 db) nastąpi jedynie w bliskiej odległości od emitorów. Złoże otoczone jest bowiem zwałowiskami nadkładu oraz ścianami wyrobiska, co powoduje tłumienie i rozpraszanie hałasu. W orzecznictwie wskazuje się, że mówiąc o znaczącym oddziaływaniu (art. 74 ust. 3a pkt 3 u.o.o.ś. ), należy mieć na względzie okoliczność, że może ono wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Definicja ta posługuje się więc elementem potencjalności, a co za tym idzie istotna jest okoliczność, że na nieruchomości wystąpi możliwość ograniczenia w jej zagospodarowaniu (wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2020 r., II OSK 3964/19, CBOSA). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że na nieruchomości skarżącej wystąpi możliwość ograniczenia w jej zagospodarowaniu a skarżąca nie zakwestionowała skutecznie tego stanowiska. SKO trafnie zwróciło uwagę, że subiektywne odczucie skarżącej dotyczące m.in. spadku wartości nieruchomości czy obniżenia standardu życia nie stanowią okoliczności uzasadniających przyznanie statusu strony. W tym kontekście można dodać, że na gruncie art. 28 ust. 2 prawa budowlanego wskazywano w orzecznictwie, że źródła interesu prawnego nie mogą stanowić nieokreślone immisje pośrednie, ponieważ co do zasady są dozwolone Zakłócenia te nie powinny przekraczać "przeciętnej miary" (art. 144 K.c.). W praktyce przy ustalaniu przeciętnej miary należy więc uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Dopuszczalne są takie zakłócenia, które wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i jednocześnie nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Zatem samo podniesienie argumentu, że inwestycja będzie powodowała immisje pośrednie, nie jest wystarczające do przyznania interesu prawnego (por. wyroki NSA: z 21 maja 2015 r., II OSK 2562/13; z 5 stycznia 2016 r., II OSK 1062/14, z 10 marca 2021 r., II OSK 403/21, CBOSA). Z przedstawionych względów Kolegium zasadnie uznało, że działka skarżącej znajduje się w odległości przekraczającej odległość wskazaną w art. 74 ust. 3a pkt 1 u.o.o.ś., a ponadto nie stanowi działki, na której w wyniku realizacji lub funkcjonowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska ani nie jest działką znajdującą się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem (art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 u.o.o.ś.). W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organu II instancji, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu środowiskowym i dlatego organ był zobligowany do umorzenia postępowania odwoławczego. Z powyższych względów skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić (art. 151 p.p.s.a.).