II SA/Go 350/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.C. na postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychiatryczne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. T.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Prokuratora Rejonowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychiatryczne. Zdaniem skarżącego powyższe postanowienie nie zawierało stosownej informacji o sposobie jego zaskarżenia, ponadto zostało wydane z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania karnego, bowiem nie wystąpiły żadne podstawy do uznania jego osoby jako niepoczytalnej. Jednocześnie skarżący zwrócił się o uchylenie w całości wyżej wymienionego postanowienia. Prokurator Rejonowy uznał, że skarga T.C. jest w pełni niezasadna, a w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. dodatkowo wyjaśnił, że na przedmiotowe orzeczenie nie przysługiwał żaden środek zaskarżenia, a jego odpis wysłano do strony listem poleconym bez zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zim.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. W myśl natomiast art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, zaś § 2 cytowanego powyżej artykułu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W przedmiotowej sprawie zaskarżone orzeczenie nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, bowiem dotyczy działań Prokuratury Rejonowej i jest postanowieniem wydanym w toku prowadzonego postępowania karnego. W świetle powyższych okoliczności należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a skarga podlegała odrzuceniu.