II SA/Go 354/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 sprawy ze skargi J.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części dotyczącej nakazu rozbiórki – wiaty stalowej wraz z kanałem, placu betonowego przeznaczonego do skupu złomu, dwóch baraków drewnianych i ogrodzenia od strony ulicy. Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004r., Nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego po rozpoznaniu odwołania J.M. u c h y l i ł zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004r., znak [...] nakładającą na J.M. obowiązek rozbiórki wiaty stalowej wraz z kanałem, placu betonowego przeznaczonego do skupu złomu, kontenerów do separacji złomu, dwóch baraków drewnianych i ogrodzenia od strony ulicy, znajdujących się na terenie posesji zlokalizowanej na działkach [...] stanowiącej własność J.M. w c z ę ś c i dotyczącej nakazu rozbiórki kontenerów do separacji złomu i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji a w pozostałej części utrzymał zaskarżona decyzję w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana przy następujących ustaleniach : Postępowanie w sprawie rozbiórki wykonanych przez J.M. bez pozwolenia na budowę obiektów – wiaty, wagi samochodowej, boksów na węgiel, placu betonowego, kontenerów do separacji złomu , baraku, budynku biurowego i ogrodzenia na terenie posesji nr [...] prowadzone jest od 2002r. z wniosku W.K. sąsiada J.M. i tak : - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego /PINB/ decyzją z dnia [...].V.2002r., znak [...] nałożył na J.M. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanej bez pozwolenia na budowę wiaty stalowej, - Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego /LWINB/ decyzją z dnia [...] lipca 2002r., znak [...] uchylił w całości w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji jako przedwczesną, - postanowieniem z dnia [...] listopada 2002r., znak PINB [...] nałożył na J.M. obowiązek opracowania i przedłożenia w określonym terminie oceny technicznej zgodności ze sztuką budowlaną i warunkami technicznymi wykonanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w/w obiektów, -postanowieniem LWINB w dniu [...] grudnia 2002r., znak [...] uchylił w/w postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wobec braku jednoznacznego ustalenia daty wybudowania obiektów i błędnej podstawy prawnej decyzji tj. art. 71 ust. 3 ustawy prawa budowlanego mającego zastosowanie w przypadku samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, - w dniu [...] lutego 2003r. postanowieniem, znak [...] PINB zobowiązał inwestora do opracowania i przedłożenia w określonym terminie oceny technicznej dotyczącej zgodności ze sztuką budowlaną, obowiązującymi normami i warunkami technicznymi wykonywanych bez wymaganego prawem pozwolenia, - postanowieniem z dnia [...] maja 2003r., znak [...] LWINB uchylił w/w postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania z ustaleniami /bez podania źródeł tych ustaleń/, iż wiata wraz z kanałem o głębokości 1,5 m, plac betonowy – w części gdzie prowadzony jest skup złomu, kontenery do separacji złomu, dwa baraki o konstrukcji drewnianej nie połączone trwale z gruntem, ogrodzenie od strony ulicy powstały w warunkach samowoli budowlanej po 1999r. a zatem podstawa prawną decyzji winno być prawo budowlane w swej treści z 1994r. - decyzją z dnia [...] września 2003r., znak [...], PINB nakazał J.M. rozbiórkę wykonanych bez pozwolenia na budowę w/w obiektów, - decyzją z dnia [...] listopada 2003r., znak [...] LWINB uchylił zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wobec ustalenia /również bez podania źródeł tych ustaleń/, iż obiekty; waga samochodowa, boksy na węgiel, plac betonowy gdzie prowadzona jest sprzedaż węgla powstały w warunkach samowoli budowlanej przed 1995r. co winno powodować, iż mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1974r. a nie z 1994r., - decyzjami z dnia [...] marca 2004r., Nr [...] PINB umorzył postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 kpa w sprawie ustawienia kontenerów do separacji złomu na posesji nr [...] stanowiącej własność J.M. oraz Nr [...] na podstawie art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane /tj. z 2003r. Nr 207 poz.2016/ nakazał J.M. rozbiórkę wybudowanej bez pozwolenia na budowę wiaty, wagi samochodowej, boksów na węgiel, placu betonowego, baraku, budynku biurowego i ogrodzenia terenu. Decyzja Nr [...] stała się decyzja ostateczną. -na skutek odwołania W.K. i J.M. od decyzji Nr [...] nakazującej rozbiórkę J.M. wybudowanej bez pozwolenia na budowę wiaty, wagi samochodowej, boksów na węgiel, placu betonowego, baraku, budynku biurowego i ogrodzenia terenu LWINB w dniu [...] maja 2004r. decyzją Nr [...] uchylił zaskarżona decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu ta decyzja po raz pierwszy od wszczęcia postępowania w sprawie i uchylając decyzję organu I instancji zawiera wytyczne, które winien wykonać organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 kpa dla wyjaśnienia sprawy i jakie okoliczności musi wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wyraził także swoje niezadowolenie z uwagi na niedopuszczalne nieprzestrzeganie pouczeń organu II przy ponownym rozpoznawaniu sprawy W szczególności organ powołał się na swoje postanowienie z [...] maja 2003r. i dokonane tam ustalenia. A mianowicie, iż wiata o konstrukcji stalowej wraz z kanałem o głębokości 1,5 m, plac betonowy – w części, gdzie prowadzony jest skup złomu, kontenery do separacji złomu, dwa baraki o konstrukcji drewnianej nie połączone trwale z gruntem, służące jako budynek magazynowy i budynek biurowy oraz ogrodzenie w postaci muru od strony ulicy powstały w warunkach samowoli budowlanej po 1999r. Zatem do obiektów tych będzie miało zastosowanie prawo budowlane z 1994 r. /Zaznaczyć należy iż organ nie przywołał żadnych dowodów na których się oparł co do zajętego stanowiska./ Natomiast w ocenie organu waga samochodowa, boksy betonowe na węgiel, utwardzony plac betonowy w części, gdzie prowadzona jest sprzedaż węgla powstały w warunkach samowoli budowlanej przed 1 stycznia 1995r. stąd należy stosować przepisy prawa budowlanego z 1974r. Jednocześnie organ zwrócił uwagę na treść art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego z zastosowania którego w stosunku do ogrodzenia rozbiórka może dotyczyć wyłącznie części od strony ulicy. Wreszcie organ II instancji zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wskazania w związku z zarzutami strony odwołującej się do wskazania numerów ewidencyjnych działek, na których znajdują się poszczególne obiekty, a także wybudowania bez pozwolenia na terenie przedmiotowej nieruchomości trzech zbiorników gromadzących ścieki z placu. -w dniu [...] lipca 2004r. PINB wydał decyzję Nr [...] na podstawie art. 48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tj. z 2000r. Nr 106 poz.1126/ w której nałożył na J.M. obowiązek rozbiórki wiaty stalowej wraz z kanałem, placu betonowego do skupu złomu, kontenerów do separacji złomu, dwóch baraków drewnianych i ogrodzenia od strony ulicy. Decyzja ta zawiera w swej treści identyczne ułomne uzasadnienie jak poprzednia decyzja z [...] marca 2004r. i w ogóle nie uwzględnia wytycznych organu II instancji z [...] maja 2004r. ani treści ostatecznej decyzji z [...] marca 2004r. umarzającej postępowanie administracyjne w przedmiocie kontenerów do separacji złomu. Zostały wymienione w niej numery ewidencyjne działek to jest [...] ale bez wyszczególnienia który z przedmiotowych obiektów budowlanych objętych decyzją, na której działce się znajduje i bez podania kto jest jej właścicielem. Odwołanie od tej decyzji wniósł J.M. i zarzucił decyzji : - naruszenie przepisu art. 107 § 1 kpa poprzez zaniechanie określenia właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, - naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa poprzez niezgodne z tym przepisem uzasadnienie zaskarżonej decyzji, - naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt. 3 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, - naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, W uzasadnieniu odwołanie podnosi, iż organ I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy w ogóle nie przeczytał akt sprawy skoro w zasadzie przepisał swoja poprzednią decyzję i nakazał rozbiórkę kontenerów do separacji złomu, w sytuacji gdy postępowanie w tej części jest umorzone. Nadto wskazuje iż najważniejszym błędem decyzji jest naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa zgodnie z którym uzasadnienie decyzji winno zawierać wskazanie faktów, które organ wziął pod uwagę i które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn z powodów których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej a uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie skarżącego decyzja i jej uzasadnienie tych wymogów nie spełniają. Decyzja z dnia [...] września 2004r., Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej rozbiórki kontenerów do separacji złomu i umorzył w tym zakresie postępowanie organu I instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Organ II instancji przyznał, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części dotyczącej nakazu rozbiórki kontenerów do separacji złomu istotnie została wydana z rażącym naruszeniem zasad postępowania administracyjnego w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Organ bowiem rozstrzygnął już poprzednio w tym zakresie inną decyzją ostateczną a mianowicie z dnia [...] marca 2004r., znak [...] umarzając postępowanie. Wobec powyższego w tej części organ uchylił zaskarżona decyzję i umorzył postępowanie. W ocenie organu pozostała część decyzji nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Za niezasadny uznał organ zarzut zaniechania określenia właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 48 ust. 1 obowiązującej ustawy prawo budowlane z 1994r. Zgodnie z treścią tego przepisu właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Odstąpienie od tej generalnej zasady jest możliwe jedynie w przypadku, gdy zachodzą okoliczności określone w ust. 2 tego przepisu, a mianowicie gdy budowa: 1. - jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności: a/ ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, b/ ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. - nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. J.M. jest właścicielem wskazanych w drodze samowoli postawionych obiektów i nie posiada pozwolenia na budowę, ani też ostatecznej decyzji w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a dla terenu objętego inwestycją brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym samym nie istnieją przesłanki do zalegalizowania w/w obiektów. Jednocześnie organ podał, iż ustalił że obiekty stanowiące przedmiot decyzji zostały wykonane po 1999r. Również dla organu jest bezsporne i udowodnione iż właścicielem samowolnie wybudowanych obiektów jest J.M.. Organ dodał także, że decyzja Starosty Powiatowego z dnia [...] lutego 2002r. dotyczy projektu budowlanego na budowę zespolonej stacji Auto-Gaz do napełniania gazem płynnym samochodów osobowych i jest bez znaczenia w niniejszej sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł J.M. zaskarżając przedmiotowa decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Rażące naruszenie prawa materialnego: 1. rażące naruszenie przepisu art. 48 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 107 § 1 kpa, 2. naruszenie przepisu art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, 3. naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa, II. Naruszenie prawa procesowego: 1. naruszenie przepisu art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, 2. naruszenie przepisu art. 136 kpa, i wniósł o uchylenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004r., znak [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżący podnosi, że organ II instancji utrzymując w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy nie ustosunkował się do istniejących w sprawie wątpliwości w przedmiocie oceny stanu faktycznego w szczególności co do stanu prawnego przedmiotowych działek o numerach ewidencyjnych [...]. Skarżacy co prawda nie podaje kto i w jakim zakresie jest ich właścicielem to jednak zaprzecza aby tak było w rzeczywistości. Skarżący nie jest właścicielem działki [...], natomiast jest współwłaścicielem działek [...]. Zdaniem więc skarżącego organ winien odpowiednio przyporządkować obiekty poszczególnym działkom i osobom i od nich wymagać stosownych obowiązków. Podał ponadto, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji powoduje przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie przez organ II instancji. Oznacza to, że organ ten winien ustosunkować się do zebranych dowodów, ocenić je, rozpatrzeć żądania i w uzasadnieniu tak jak stanowi art.107 § 1 i 3 zawrzeć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Skoro tego nie czyni, to oznacza, że wydaje także decyzje naruszającą prawo. Zarzucił także, iż organ w uzasadnieniu przytoczył przepis art. 48 w brzmieniu z [...] maja 2004r. co nie powinno mieć miejsca bowiem okoliczności sprawy dotyczy stanu faktycznego sprzed tej daty. Podniósł także zarzut naruszenia art. 52 prawa budowlanego przy nieuzasadnionym przeniesieniu na właściciela odpowiedzialności za działania innych osób tym bardziej, że organ nie ustalił stanu prawnego nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przywołując te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Przedmiotem rozpoznania sprawy przez Sąd była decyzja utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję wobec zaskarżenia jej przez J.M. i prawidłowego rozstrzygnięcia organu II instancji na podstawie art. 138 § 2 pkt 2 zdanie drugie – o orzeczeniu uchylenia decyzji w zakresie nakazu rozbiórki kontenerów do separacji złomu i umorzeniu postępowania organu I instancji w tym zakresie, wobec wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa w stanie prawnym opisanym w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Organ bowiem rozstrzygnął już poprzednio w tym zakresie inną decyzją ostateczną to jest w dniu [...] marca 2004r., znak [...] umarzając postępowanie administracyjne. Zajęte stanowisko w tej mierze przez organ II instancji zgodne jest z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 29 kwietnia 1998r. /I SA/Gd 1279/06/ "Przyjęta w procedurze administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w kpa, a nowa decyzja w tej samej sprawie, wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi się spotkać, ze skutecznym zarzutem nieważności /art. 156 § 1 pkt 3 kpa /." Natomiast Sąd nie może podzielić stanowiska organu co do utrzymania w mocy decyzji nakładającej na J.M. obowiązku rozbiórki wiaty stalowej z kanałem, placu betonowego przeznaczonego do skupu złomu, dwóch baraków drewnianych i ogrodzenia od strony ulicy. Trafnie wywiódł bowiem skarżący co do naruszenia przez organy treści art. 107 § 3 kpa, mającego wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z tym przepisem decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie decyzji spełnia następujące funkcje : - wykazuje na jakiej podstawie decyzja została wydana, - daje podstawę kontroli tej decyzji organowi administracyjnemu II instancji oraz Sądowi, - kształtuje praktykę orzeczniczą, - wskazuje na proces dochodzenia do rozstrzygnięcia poprzez ocenę dopuszczonych dowodów. W niniejszej sprawie zarówno uzasadnienia decyzji organu I jak i II instancji nie spełniają ani wymogów określonych przepisem art. 107 § 3 kpa, ani nie spełniają żadnej z wyżej wymienionych funkcji. W szczególności należy podkreślić, iż sprawa niniejsza ma swoją historię od 2002r. i nieudolność organu I instancji w jej prowadzeniu była kilkakrotnie zauważana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego lecz bez rezultatu. Organ I instancji nie był w stanie nawet ustalić dat powstania spornych obiektów by odpowiednio stosować przepisy prawa budowlanego. Świadczy o tym opis sposobu prowadzonego postępowania przytoczony przez Sąd w pierwszej części uzasadnienia. A niedbała znajomość akt sprawy doprowadziła do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa w zakresie kontenerów. Zauważyć należy, iż w postępowaniu administracyjnym postępowanie odwoławcze ma w pierwszym rzędzie charakter kontrolny, bowiem jego przedmiotem jest ocena prawidłowości decyzji administracyjnej, a w ramach tych uprawnień kontrolnych organ odwoławczy może podejmować zarówno decyzje uchylające zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzygającą w tym zakresie o istocie sprawy albo decyzje o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, albo inne decyzje niemerytoryczne. Mimo, że z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie wynika usytuowanie organu odwoławczego jako organu wyłącznie reformatoryjnego ani też organu kasacyjnego to wobec okoliczności niniejszej sprawy i kilkakrotnych decyzji kasacyjnych wobec decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ II instancji winien uzupełnić zebrany materiał dowodowy i orzec co do istoty sprawy. Zauważyć należy, iż w swojej decyzji z dnia [...] maja 2004r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a były to : - ustalenie numerów ewidencyjnych działek z usytuowanymi na nich obiektami, - wybudowania zbiorników gromadzących ścieki z placu i uwzględnieniem w wydanej decyzji. Żadna z tych okoliczności nie została wyjaśniona przez organ I instancji a przy rozpatrywaniu odwołania i w zaskarżonej decyzji przemilczana. A przecież orzeczenie organu przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania wiąże organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy jak i organ II instancji. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz., 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej również w zakresie decyzji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność daty powstania obiektów budowlanych objętych decyzją w warunkach samowoli budowlanej na co organ odwoławczy wielokrotnie zwracał uwagę. Jednakże zarówno w decyzji z dnia 19 maja 2004r. i 23 września 2004r. organ ten podaje, iż na podstawie zebranych w sprawie dowodów bezspornie ustalił, że obiekty te zostały wybudowane po 1999r. nie podając jednocześnie z jakich okoliczności wynika tak zajęte stanowisko. Materiał zgromadzony w sprawie zarówno w postaci twierdzeń świadków, twierdzeń stron i map jest różnorodny i aby ocenić zgodność wydanej decyzji z prawem Sąd musi wiedzieć na jakich dowodach oparł się organ, jakim dowodom odmówił wiarygodności i dlaczego. Takie stwierdzenie jakie zawarto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie pozwala na kontrolę decyzji co do jej zgodności z prawem. Należy także zwrócić uwagę na naruszenie jednej z zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartej w art. 8 kpa – zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji przy prowadzeniu swego postępowania. Przepis ten wymaga, aby odpowiednim sposobem postępowania organy pogłębiały zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną. Prowadzenie sprawy przez okres 3 lat, gdy samowola budowlana jest niewątpliwa, nawet nie zaprzecza jej skarżący J.M., gdy organy przekazują sobie sprawę bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomijając całkowicie interes społeczny stanowi naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy./ art. 7, 8, 77 i 107 § 3 kpa/. Sąd uchylił zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c wyżej cytowanej ustawy decyzję organu II instancji dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty na podstawie zebranego już materiału dowodowego w sprawie.