II SA/Go 355/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...]. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2016 roku, którą to decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz.U.2016r. poz.23) po rozpatrzeniu odwołania M.C., utrzymano w mocy decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku, którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono M.C., prowadzącej działalność pod nazwą "G", pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku warsztatowego na obiekt gastronomiczny wraz z infrastrukturą towarzyszącą - etap I w miejscowości [...] na działce nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia: W dniu 6 listopada 2015 roku M.C. złożyła w Starostwie Powiatowym wniosek o pozwolenie na budowę pt. "Przebudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowego na rozlewnię wód oraz budynku warsztatowego na obiekt gastronomiczny wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego podpisane przez osobę sporządzającą projekt i posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, zaświadczenie projektanta o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualnego na dzień opracowania projektu budowlanego, oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną w dniu [...] sierpnia 2015 roku przez Burmistrza, pozwolenie Wojewódzkiego Inspektora Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2015 roku na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie i zmianie użytkowania budynków pokolejowych: budynku lokomotywowni na rozlewnię wód i budynku warsztatowego na obiekt gastronomiczny zgodnie z opracowanym projektem budowlanym, w którym termin ważności pozwolenia określono do dnia 31 grudnia 2017 roku, decyzję zarządcy dróg w przedmiocie zezwolenia lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych. W oparciu o powyższy wniosek Starosta wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o pozwolenie na budowę, zawiadamiając inwestora o powyższym pismem z dnia [...] listopada 2015 roku. Jednocześnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2015 roku Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia w terminie do dnia 16 grudnia 2015 roku nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, wymieniając stwierdzone braki w przedłożonej dokumentacji. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 roku inwestor zmienił pierwotny wniosek o pozwolenie na budowę w ten sposób, że ograniczył jego realizację do pierwszego etapu – przebudowa istniejącego budynku warsztatowego na obiekt gastronomiczny, składając jednocześnie cztery egzemplarze poprawionej zgodnie z postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 roku dokumentacji projektowej. Decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 roku Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.C., prowadzącej działalność pod nazwą "G", pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku warsztatowego na obiekt gastronomiczny wraz z infrastrukturą towarzyszącą - etap I w miejscowości [...] na działce nr [...]. W oparciu o art. 107 § 4 k.p.a. organ odstąpił od uzasadnienia decyzji, ponieważ uwzględniała ona w całości wniosek inwestora. W ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor, zarzucając jej: 1/ istotne błędy i braki merytoryczne zatwierdzonego projektu, które uniemożliwią wykonanie i odbiór budowlany wykonanej inwestycji, 2/ istotne braki i sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżąca wskazała ponadto, że nie wiedziała, jakie dokumenty składa jej pełnomocnik i brak było jakichkolwiek uzgodnień z nią w zakresie zagospodarowania terenu, skutkiem czego np. zaprojektowano zbyt małą liczbę miejsc postojowych, brak w złożonej dokumentacji projektowej m.in. umiejscowienia kotłowni, projektu wewnętrznej instalacji, brak zaprojektowania wewnętrznych dróg przeciwpożarowych, brak szczegółowego projektu wewnętrznej instalacji wodno - kanalizacyjnej, elektrycznej, ogrzewania podłogowego, wodnej przeciwpożarowej, sprzeczności w dokumentacji odnośnie sposobu zagospodarowania nieczystości płynnych w jednym miejscu mówi się o wykonaniu szamba, a w innym o podłączeniu do istniejącej instalacji miejskiej). Nadto podniesiono zarzut nieczytelności projektu, brak zestawienia powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki jako terenu: powierzchni zabudowy projektowanej i istniejących obiektów budowlanych, powierzchni dróg, parkingów, placów, chodników, powierzchni zieleni i powierzchni biologicznie czynnych. Rozpatrując odwołanie Wojewoda decyzją z dnia [...] lutego 2016 roku, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że inicjatorem postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę jest inwestor, który do wniosku zobligowany jest dołączyć stosowne dokumenty wskazane w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.), w tym projekt budowlany. Z faktu złożenia przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę wraz z wymaganymi przepisami prawa załącznikami jednoznacznie wynika akceptacja przez inwestora dla przedstawionych w tym projekcie budowlanym rozwiązań. Na gruncie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, organ administracji architektoniczno - budowlanej jest zobowiązany sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz z wymaganiami ochrony środowiska, a także zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, jak również kompletność projektu budowlanego, posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, a ponadto wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie właściwy organ zobligowany jest do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, zaś po jego bezskutecznym upływie do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Przepis powyższy nie nakłada na organ administracji architektoniczno - budowlanej, ani też nie upoważnia tego organu, do dodatkowego uzgadniania z inwestorem zagospodarowania terenu, które przedstawione zostało w przedłożonym przez niego projekcie budowlanym. Za założenia projektowe pełną odpowiedzialność ponosi autor projektu budowlanego, a organ nie może kwestionować przyjętych przez niego rozwiązań. Obowiązkiem projektanta jest zaprojektować obiekt zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną, z uwzględnieniem istniejącego stanu faktycznego, by spełniał on swoje funkcje nie stanowiąc zagrożenia dla zdrowia, życia i mienia ludzi. Organ administracji architektoniczno - budowlanej uprawniony jest wyłącznie do oceny dokumentacji w zakresie wskazanym w przytoczonym powyżej przepisie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnośnie podniesionego w odwołaniu zarzutu dotyczącego zaprojektowania zbyt małej liczby miejsc postojowych organ wskazał, że wymagania w tym przedmiocie zawarte zostały w § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j.Dz.U.2015.1422 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W przedmiotowej sprawie decyzja Burmistrza nr [...] z dnia [...].08.2015r. o ustaleniu warunków zabudowy stanowi, iż w granicach terenu objętego inwestycją należy zapewnić odpowiednią, ze względu na funkcję i wielkość budynków, ilość miejsc postojowych, w tym miejsca przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Organ podniósł, że treść wyżej wskazanego przepisu, jak również zapis decyzji o warunkach zabudowy, są nieostre, stanowiąc o liczbie miejsc postojowych "stosownej" oraz "odpowiedniej". Tym samym brak było podstaw, aby zakwestionować liczbę miejsc postojowych zaproponowaną przez inwestora, który posiada największą wiedzę dotyczącą planowanej przez niego działalności. Odnosząc się do ponoszonych w odwołaniu zarzutów dotyczących błędów i braków merytorycznych zatwierdzonego projektu, które w ocenie skarżącej uniemożliwią wykonanie i odbiór budowlany wykonanej inwestycji, jak również istotnych braków i sprzeczności z decyzją o warunkach zabudowy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U z 2012r., poz. 462 ze zm.), Wojewoda stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W opinii Wojewody projekt zagospodarowania terenu jest czytelny. Zgodnie z § 6 ust. 1 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku projekt budowlany został sporządzony w czytelnej technice graficznej, natomiast żaden z przepisów rozporządzenia nie ustanawia obowiązku oznaczania poszczególnych elementów zagospodarowania terenu odrębnymi kolorami, tak jak podnosi skarżąca. W przedmiotowej sprawie autor projektu zastosował różne rodzaje linii przerywanych, co pozwala w sposób jednoznaczny na ustalenie przebiegu projektowanego przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego. Jednocześnie organ podniósł, że w projekcie wskazane zostało, iż przyłącza te objęte będą odrębnym opracowaniem, co nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami, bowiem możliwość taką dopuszcza ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 tej ustawy inwestycja polegająca na wykonaniu przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu określa położenie terenu w stosunku do sąsiednich terenów oraz stron świata. Złożona dokumentacja zawiera ocenę aktualnych warunków geotechnicznych i stanu posadowienia obiektu, jak również ocenę stanu technicznego budynku, wymaganą w przypadku przebudowy obiektu. Wszystkie rysunki projektu spełniającą wymagania określone w § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia. Z projektu zagospodarowania terenu wynika jednoznacznie, że ścieki bytowe odprowadzane będą do sieci miejskiej, co zgodne jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy - decyzja Burmistrza z dnia [...].08.2015r. Powyższe odzwierciedlone zostało również w części rysunkowej projektu budowlanego (str.96). Zgodnie z § 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. W przedmiotowej sprawie wymagany ww. przepisem dostęp do budynku zdaniem organu zapewniony został poprzez obszerny plac utwardzony, z zachowaniem minimalnej szerokości. W projekcie wskazane zostało także, że dojazd pożarowy zapewniony został od strony zachodniej - drogą powiatową, przy czym najmniejszy promień zewnętrzny łuków drogi wynosi 11 metrów. Ponadto zamierzenie inwestycyjne zostało pozytywnie zaopiniowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który stwierdził bez uwag o zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącej projekt budowlany obejmuje swoim zakresem projekt instalacji wodociągowej, instalacji kanalizacyjnej (ze wskazaniem połączenia do kanalizacji miejskiej), instalacji grzewczej (wskazane przez skarżącą ogrzewanie podłogowe) oraz instalacji elektrycznej. Nadto organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której odwołanie złożył inwestor, na rzecz którego wydana została zgodnie z jego wnioskiem decyzja o pozwoleniu na budowę. Tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy nie narusza ona prawa ani rażąco nie narusza interesu społecznego, oznaczałoby orzeczenie na niekorzyść strony odwołującej się, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony wnoszącej odwołanie, chyba że zaskarżoną decyzja rażąca narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniosła M.C. wnosząc o jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty w całości. W skardze podniesiono zarzuty dotyczące: - naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozważenia i oceny dokumentacji projektowej zamierzonej inwestycji w zakresie jej zgodności i spójności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz niewyjaśnienie istotnych sprzeczności występujących w treści i w opisie przedłożonej dokumentacji projektowej, - naruszenie art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że złożony projekt budowlany spełnia wszystkie warunki określone w tym przepisie, - naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z § 34 i 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przedłożona dokumentacja projektowa zawiera rozwiązania oraz opis sposobu odprowadzania i oczyszczania ścieków, podczas gdy w jednym miejscu projektu stwierdza się, że będą one odprowadzane do kanalizacji miejskiej, a w innym miejscu, że do oczyszczalni przydomowej, nadto organ nie zauważył, że z nieruchomości objętej inwestycją nie ma dostępu do kanalizacji miejskiej, - naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w zw. z § 3 pkt 6, § 14 ust. 2 i § 16 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że opisana dokumentacja zawiera prawidłowe rozwiązanie w zakresie zapewnienia dostępu do obiektu osobom niepełnosprawnym, - naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego, poprzez błędne uznanie, że złożony projekt budowlany jest kompletny. W uzasadnieniu skargi nadto podniesiono, że złożony projekt budowlany nie zawiera wewnętrznych instalacji : elektrycznej, sanitarnej, centralnego ogrzewania, wentylacji, monitoringu, instalacji komputerowej i alarmowej, a ich brak uniemożliwia dokładne i bezpieczne wykonanie tych szczegółowych instalacji. Nadto wskazano na brak zaprojektowania przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych. Nie zaprojektowano przydomowej oczyszczalni, mimo że wskazano w opisie inwestycji, że ścieki będą odprowadzane do takiej oczyszczalni. W dokumentacji nie umiejscowiono kotłowni i brak jest w ogóle w projekcie instalacji centralnego ogrzewania, podobnie jak wentylacyjnej. Nadto skarżąca wskazała, że z niewiadomych dla niej przyczyn zaprojektowano spływ kanalizacji w przeciwnym kierunku do ulicy [...], gdzie znajduje się miejska sieć kanalizacyjna. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazuje na brak w projekcie budowlanym projektu instalacji ogrzewania podłogowego, wewnętrznej wodnej przeciwpożarowej. Wskazuje na brak czytelności dołączonych do projektu budowlanego rysunków. Wskazuje na brak zestawienia poszczególnych powierzchni zagospodarowania działki budowlanej, powierzchni zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, placów, chodników, powierzchni zieleni, powierzchni biologicznie czynnej. W projekcie nie zaprojektowano żadnych dróg przeciwpożarowych oraz układu dróg wewnętrznych, a w szczególności zaplanowana "sytuacja" komunikacyjna jest niezrozumiała i nie zapewnia połączenia dojść do wyjść z drogą przeciwpożarową, której nie zaprojektowano. Nadto podniosła, że w złożonym projekcie budowlanym nie zapewniono odpowiedniej liczby miejsc parkingowych odpowiedni do potrzeb. W projekcie przewidziano 6 miejsc parkingowych podczas, gdyż obiektu będzie korzystało od 100 do 200 osób. Podobnie jak w odwołaniu skarżąca podniosła, że organy zignorowały brak w projekcie budowlanym aktualnej oceny warunków geotechnicznych i stanu posadowienia obiektu oraz, że nie zawiera charakterystyki energetycznej budynku. Nadto podniesiono brak w złożonej dokumentacji projektowej wszystkich rzutów i przekrojów ścian, szczegółowych rozwiązań konstrukcyjno- materiałowych ścian działowych, opisu wyposażenia technicznego, szczegółowego opisu mocowania w pomieszczeniach instalacji wentylacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Starosty w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku warsztatowego na obiekt gastronomiczny wraz z infrastrukturą towarzyszącą – Etap I w miejscowości [...] na działce nr [...]. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego orzeczenia stanowił art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przepis ten zawiera katalog obowiązków dotyczących sprawdzenia wniosku o pozwolenie na budowę pod względem merytorycznym (ust. 1, 3-5), określa termin wydania decyzji w tej sprawie oraz sankcję dla organu za przekroczenie tego terminu. Na wstępie wskazać należy, że w przepisie art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca stanowi, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7, aktualnymi na dzień opracowania projektu: nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzonego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z treści przepisu zawartego w art. 35 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dokonując analizy powyższego przepisu należy zwrócić szczególną uwagę na określoną w tym przepisie dopuszczalne ramy oceny projektu budowlanego, stanowiącego podstawowy załącznik do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. Należy pamiętać, że projekt ten z wyłączeniami , o których mowa w art. 34 ust. 3a-3b ustawy Prawo budowlane składa się z dwóch podstawowych części: z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego. Analiza ww. przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca zróżnicował zakres badania przez organ każdej z tych części projektu. Pierwszy z nich podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jak też z przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Natomiast projekt architektoniczno - budowlany jest sprawdzany pod względem zgodności z planem miejscowym, kompletności oraz wykonania przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Zatem zakres jego weryfikacji przez organ jest węższy, bo nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno - budowlanego spoczywa na projektancie. W związku z tym przepis art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno - budowlanego z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Ustawodawca konsekwentnie przyjął, iż zakres tej weryfikacji pokrywa się z ograniczeniem zakresu kontroli ze strony organu administracji. Sprawdzenie przez organ architektoniczno - budowlany zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, jak i weryfikacja przez uprawnionego projektanta projektu architektoniczno - budowlanego w zakresie jego zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, musi oczywiście być dokonywana przez każdy z tych podmiotów, poprzez pryzmat takich przepisów, w tym techniczno - budowlanych, które dotyczą kwestii regulowanych w poszczególnych częściach projektu. Inne bowiem przepisy, w tym techniczno - budowlane odnoszą się do koniecznych elementów projektu zagospodarowania terenu inwestycji, a inne regulują kwestie objęte projektem architektoniczno - budowlanym ( wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 866/11, Prawo budowlane, Komentarz pod redakcją Andrzeja Glinieckiego, wydanie 2 Wielkie Komentarze LexisNixis str. 466-467). Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji Wojewody wskazać należy, że dla terenu objętego planowaną przez skarżącą inwestycją nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a warunki zabudowy i zagospodarowania ternu zostały określone decyzją Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2015 roku. W punkcie C zatytułowanym obsługa w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej organ nałożył na inwestora obowiązek zapewnienia w granicach terenu objętego inwestycją odpowiedniej ze względu na funkcję i wielkość budynków ilości miejsc postojowych, w tym miejsc przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. Z przepisu § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), wynika, iż zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że odnosi się on do wszelkiego rodzaju inwestycji budowlanych, a więc także do budynków handlowo-usługowych czy jak w niniejszej sprawie gastronomicznych. Jego wykładnia zarówno literalna, jak i celowościowa prowadzi do wniosku, iż miejsca postojowe powinny być projektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana. Analizowany przepis wymaga bowiem, aby zagospodarowując działkę budowlaną, urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Mają one ponadto mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca postojowe np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. Istotą unormowania § 18 ust. 1 warunków zabudowy jest bowiem doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych (miejsc postojowych na tych drogach), jak również miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1498/06, LEX nr 425369). Projekt budynku zlokalizowanego w centrum miejscowości, w którym przewidziano obok funkcji handlowej również funkcję usługową w zakresie gastronomi powinien w szczególności uwzględniać potrzebę trwałego zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. Nadto w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro żaden przepis prawa budowlanego nie mówi o obowiązku zapewnienia określonej liczby miejsc postojowych na terenie inwestycji, a przepis § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest ostry, to ustalając na etapie wydania pozwolenia na budowę wymaganą ilość miejsc postojowych należy mieć na uwadze okoliczności konkretnego przypadku, przy uwzględnieniu rodzaju inwestycji, prognozowanej ilości osób mogących korzystać w przyszłości z danego obiektu w tym osób korzystających z samochodu i związanej z tym koniecznością znalezienia miejsca postojowego. Rozporządzenie z dnia 12 września 2002 roku określa bowiem, iż przy zagospodarowaniu działki budowlanej należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Natomiast przepisy § 19 – 21 rozporządzenia zawierają szczegółowe wymagania dotyczące usytuowania i wymiarów miejsc postojowych. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. Stanowisko takie zawarł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2011 roku sygn. akt II OSK 549/10 i stanowisko to skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. Z znajdującej się w aktach sprawy administracyjnej decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2015 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jak już wyżej wskazano, jednoznacznie wynika, że inwestor winien w granicach terenu objętego inwestycją zapewnić odpowiednią ze względu na funkcję i wielkość budynku ilość miejsc postojowych, w tym dla osób niepełnosprawnych. Z opisu inwestycji wynika, że w byłym budynku magazynowym na być urządzony obiekt gastronomiczny, z którego będzie korzystało od 100 do 200 osób. Tym samym należy stwierdzić, że zaprojektowanie na terenie objętym inwestycją tylko 6 miejsc parkingowych przy uwzględnieniu wyżej wskazanych okoliczności oraz faktu, że na terenie objętym inwestycją jest miejsce do urządzenia zdecydowanie większej liczby miejsc parkingowych, należy stwierdzić, że przedłożony projekt budowlany w tym zakresie narusza powołany wyżej § 18 rozporządzenia z dnia 12 września 2002 roku oraz warunki zabudowy określone w tym zakresie w decyzji Burmistrza w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Takie rozwiązanie w świetle przedstawionej powyżej argumentacji wyklucza spełnienie przez projekt inwestora wymogu określonego w § 18 ust. 1 warunków technicznych. Nie zasługuje na uwzględnienie argument organu odwoławczego, zgodnie z którym z uwagi na powierzchnię działki objętej inwestycją i zaplanowany teren utwardzony osoby korzystające z obiektu gastronomicznego będą miały możliwość parkowania poza miejscami przewidzianymi jako miejsca postojowe. W świetle powyższego organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 września 2002 roku.. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu powinien zawierać obok części opisowej, część rysunkową. W § 8 ust. 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia prawodawca nakazał oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową. Natomiast w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 roku w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg przeciwpożarowych w rozdziale 6 zatytułowanym "Drogi pożarowe" określono między innymi jakim normom winna odpowiadać droga pożarowa, do jakiej kategorii budynków należy ją doprowadzić, jak winna ona przebiegać odnośnie budynku, oraz sposób połączenia wyjść z obiektów budowlanych. Natomiast w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 roku w sprawie uzgodnień projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz.U. z 2015r., poz. 2170) określono między inny sposób dokonywania uzgodnień projektu budowlanego obiektu oraz sposób i tryb zawiadamiania o uzgodnieniu projektu budowlanego. Rozporządzenie to weszło w życie następnego dnia po ogłoszeniu tj. w dniu 15 grudnia 2015 roku (§ 7). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowując się do zarzutów skarżącej odnośnie braku wyznaczenia drogi przeciwpożarowej w złożonym projekcie budowlanym organ wskazał, że wymagany dostęp do budynku zapewnia obszerny utwardzony plac z zachowaniem minimalnej szerokości. W projekcie zagospodarowania terenu nie zaznaczono drogi przeciwpożarowej. Nadto zgodnie z § 5 rozporządzenia z dnia 2 grudnia 2015 roku odpis pieczęci i podpis rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych potwierdzające uzgodnienie projektu budowlanego umieszcza się na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego przedstawiających rzut kondygnacji podstawowej obiektu budowlanego oraz zagospodarowanie terenu sporządzone na kopii mapy do celów projektowych. Na projekcie zagospodarowania terenu dołączonym do projektu budowlanego takiego potwierdzenia uzgodnienia projektu budowlanego w zakresie zabezpieczeń przeciwpożarowych brak. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy nie wyjaśniły w dostateczny sposób jakie są stawiane wymogi projektom budowlanym, w tym projektowi zagospodarowania terenu w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a w szczególności czy zostały dokonane ustalenia z właściwymi podmiotami w tym zakresie. Nadto organ odwoławczy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący zarzutu skarżącej odnośnie braku wytyczenia w przedłożonym projekcie drogi przeciwpożarowej, który to zarzut był podnoszony również w odwołaniu. Brak wymaganego uzgodnienia stanowi przeszkodę do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku wyznaczenia w złożonym projekcie budowlanym pomieszczenia kotłowni, który strona skarżąca podniosła również w złożonym uprzednio odwołaniu wskazać należy, iż zarzut ten nie został rozpatrzony w zaskarżonej decyzji. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. określającego jaki wymogom winno odpowiadać uzasadnienie decyzji. Jednym z tych warunków w przypadku decyzji wydawanej w postępowaniu odwoławczym jest rozpatrzenie podniesionych zarzutów z podaniem podstawy prawnej. Przystępując do rozpatrzenia powyższego zarzutu organy winny uwzględnić treść art. 35 ustawy Prawo budowlane określającego zakres oceny projektu budowlanego oraz planu zagospodarowania terenu. Za nieuzasadniony należy natomiast uznać zarzut dotyczący udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego mimo braku zaprojektowania w projekcie budowlanym przyłączy w szczególności wodociągowych i kanalizacyjnych. Wskazać bowiem należy, że od inwestora zależy czy przyłącza do obiektu budowlanego obejmie wnioskiem o pozwolenie na budowę, czy też skorzysta z możliwości przewidzianej przez art. 29a ustawy Prawo budowlane. Przepis art. 33 ust. 1 zdanie 1 Prawa budowlanego zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Od zasady tej są jednak wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu. Za wyjątek od tej zasady należy uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a Prawa budowlanego dodanym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Celem tego, nowego przepisu było ułatwienie realizacji procesu inwestycyjnego i zwolnienie z reglamentacji administracyjno-prawnej wykonywania wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 20 przyłączy. Zgodnie z przepisem art. 29a budowa przyłączy może następować albo na podstawie zgłoszenia (ust. 3), albo na podstawie przepisów prawa energetycznego, ustaw o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (ust. 1 i 2 art. 29a). Nie ma żadnych przekonywujących argumentów, by w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie można było zatwierdzić projektu budowlanego budynku i udzielić pozwolenia na jego budowę w sytuacji, gdy projekt ten nie zawiera przyłączy. Przede wszystkim należy zauważyć, iż prawo budowlane nie zawiera definicji użytego w art. 33 ust. 1 terminu "całe zamierzenie budowlane". Wykładnia tego terminu musi więc nastąpić w drodze orzecznictwa. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych, które definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłączy, które nie są jego częścią składową. Za takim stanowiskiem przemawiają również następujące względy: wymóg z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące część tylko zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane, obiekty te muszą stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Przy projektowaniu budynku i udzielaniu pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela zaprezentowany powyżej pogląd, zaprezentowany m. innymi w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 18 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 896/12 - LEX nr 1358525. Odmienny pogląd strony skarżącej zaprezentowany w złożonej skardze i na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 roku Sąd uznał za wadliwy. Należy też zauważyć, że gdyby z przepisu art. 33 Prawa budowlanego wyprowadzić wniosek co do konieczności objęcia pozwoleniem na budowę obiektu budowlanego z wszystkimi przyłączami, to przepis art. 29a tej ustawy stałby się w znacznej części przepisem martwym. Za nieuzasadniony Sąd uznał również zarzuty uzasadniające zdaniem skarżącej odmowę wydania pozwolenia na budowę, a dotyczące braku w złożonej dokumentacji projektowej szczegółowych projektów wewnętrznej instalacji wentylacyjnej, elektrycznej, centralnego ogrzewania, wewnętrznej przeciwpożarowej zawierającej szczegółowe ich rozplanowanie, zestawienie wchodzących w ich skład części z podaniem ich parametrów technicznych. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego projekt architektoniczno- budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz cześć rysunkowa. Opis techniczny zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 8 winien zawierać rozwiązania zasadnicze elementów wyposażenia budowlano-instalcyjnego, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: wodociągowych i kanalizacyjnych, ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, gazowych, elektrycznych. Powyższy opisy zostały zawarte w złożonym projekcie architektoniczno- budowlanym. Nadto zasadnicze elementy wskazanych instalacji zostały w oparciu o § 12 ust. 1 pkt 5 powołanego rozporządzenia przedstawione w części rysunkowej. Jak wyżej już wskazano sprawdzanie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Natomiast organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może dokonywać oceny przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, w szczególności ich kwestionować. Organ nie dokonuje również oceny zapisów dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu, w przypadku inwestycji polegającej na rozbudowie czy przebudowie. Przepis art. 20 ustawy Prawo budowlane wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi , przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Organ bada jedynie kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń i informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 7 i sprawdza czy projekt budowlany w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 został sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Tym samym organ nie tylko nie był zobowiązany do dokonywania oceny przyjętych rozwiązań technicznych, ich prawidłowości, ale nawet nie posiadał takich kompetencji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej do złożonej dokumentacji projektowej został dołączony opis techniczny przebudowy budynku i do projektu budowlanego, ocena techniczna istniejącego budynku warsztatowego, opis techniczny do projektu instalacji techniczne, wodno- kanalizacyjne i c.w.u. oraz c.o., elektrycznej jak również dołączono opis geotechnicznych warunków posadowionego budynku oraz informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, charakterystyka energetyczna, raport obliczeń cieplnych pomieszczeń budynku. Projekt budowlany zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego został sporządzony w czytelnej technice graficznej. Autor projektu zastosował różne rodzaje linii przerywanych, co pozwala w sposób jednoznaczny ustalić przebieg projektowanego przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego. Cześć rysunkowa zagospodarowania projektu przedstawia położenie terenu objętego inwestycją w stosunku do sąsiednich terenów Wszelkie rysunki projektu budowlanego opatrzone zostały metryką, zawierającą dane określone w § 4 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że ścieki bytowe będą odprowadzane zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2015 roku do istniejącej kanalizacji miejskiej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Sąd uwzględnił skargę uchylając zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozpatrując ponownie sprawę w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego organy winny uwzględnić wytyczne zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Dotyczy do w szczególności ponownego rozważenia zgodności złożonego projektu budowlanego w części dotyczące zaprojektowania odpowiedniej liczby miejsc postojowych. Organy uwzględnić winny nie tylko postanowienia w tym zakresie zawarte w decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2015 roku w sprawie ustalenia warunków zabudowy, ale także kryteria jakimi winien kierować się organ przy ocenie projektu budowlanego w zakresie zapewnienia wymaganej liczby miejsc postojowych, a które wynikają z § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i przedstawione w niniejszym uzasadnieniu. Odnośnie zarzutu dotyczącego wytyczenia drogi przeciwpożarowej organ zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające w szczególności na celu ustalenie, czy projekt budowlany w tym zakresie został uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz potwierdzenie tego uzgodnienia zgodnie z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami. Nadto wskazać należy, że rozpatrując zarzuty zawarte w ewentualnym odwołaniu od decyzji organu I instancji, organ odwoławczy winien odnieść się do wszystkich zarzutów w nim zawartych, dokonując ich kwalifikacji w oparciu o art. 35 ustawy Prawa budowlanego, który określa zakres obowiązków organów w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Sąd nie orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego wobec nie złożenia przez stronę wniosku mimo udzielonego pouczenia na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 roku, opierając się na treści art. 210 p.p.s.a.