II SA/Go 356/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant referent stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2005 r. J.F. i D.Z. zwrócili się do Burmistrza o wymeldowanie skarżącego H.K. z lokalu w [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazali, że H.K. do dłuższego czasu zamieszkuje w [...], w domu, którego jest spadkobiercą po zmarłych rodzicach. Nadto stwierdzili, że mieszkanie, które H.K. zajmuje na ul. [...] jest systematycznie zaniedbywane. Nie uiszcza on za nie żadnych opłat ani nie pokrywa kosztów związanych z jego utrzymaniem. Decyzja z dnia [...] września 2005 r., nr [...] Burmistrz orzekł o wymeldowaniu H.K.. Decyzja ta, na skutek odwołania H.K. została uchylona Decyzją Wojewody z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...]. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] odmówił wymeldowania skarżącego. Decyzję tę utrzymał w mocy w dniu [...] kwietnia 2006 r. organ drugiej instancji (nr decyzji [...]). Na skutek skargi wnioskodawców wyrokiem z dnia 13 września 2006 r., w sprawie II SA/Go 361/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił obie te decyzje. Wyrok ten nie został zaskarżony. Następnie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Burmistrz, nr [...], orzekł o wymeldowaniu H.K.. Na skutek kolejnego odwołania skarżącego Wojewoda, rozpoznając sprawę po raz trzeci decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W lakonicznym uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony. W kolejnej decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] organ pierwszej instancji orzekł o wymeldowaniu skarżącego. Wojewoda, rozpoznając sprawę po raz czwarty decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] uchylił po raz kolejny decyzję organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego oraz zaktualizowania stanu faktycznego w sprawie. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Burmistrz, orzekł o wymeldowaniu H.K. z miejsca stałego zameldowania w miejscowości [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 139, poz. 993 ze zm. – dalej jako ustawa o ewidencji) organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wskazał również, że zgodnie z materiałem dowodowym jaki zgromadzono w trakcie postępowania wyjaśniającego zaistniały przesłanki do wymeldowania z miejsca pobytu stałego H.K., gdyż opuścił on lokal, nie przebywa w nim i nie dopełnił obowiązku meldunkowego. Burmistrz stwierdził, że aby orzec w sprawie o wymeldowanie muszą zostać spełnione dwie przesłanki, a mianowicie: musi nastąpić opuszczenie lokalu oraz opuszczenie to musi mieć charakter dobrowolny i trwały. Nadto stwierdził, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Zdaniem organu pierwszej instancji pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem pobytu stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenie ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Podkreślił również, że orzekając o obowiązku meldunkowym organy administracji publicznej nie rozstrzygają w zakresie tytułu prawnego do zajmowania danego lokalu. Od powyższej decyzji, pismem z dnia [...] marca 2011 r., H.K. wniósł odwołanie do Wojewody. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że nie zgadza się z powyższą decyzją, gdyż nie opuścił tego mieszkania dobrowolnie i na stałe. Stwierdził również, że podczas jego pobytu w szpitalu J.F. bez jego zgody zdemontował licznik prądu na pierwszym piętrze, który należał wcześniej do jego matki i zamontował go sobie. Nadto rozebrał mu ubikację, szopkę na opał oraz odciął wodę. H.K. wskazał, że nie był obecny przy oględzinach jego mieszkania, przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Gminy w dniu [...] listopada 2010 r., gdyż dowiedział się o nich dopiero z decyzji o wymeldowaniu. Po rozpatrzeniu odwołania H.K., Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz, 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.) oraz art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu odwołania organ drugiej instancji wskazał, że podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy stanowił art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, co oznacza, że organy administracyjne badają sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych, dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania, w przypadku jego opuszczenia. Przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. Z brakiem dobrowolności opuszczenia lokalu mamy do czynienia wówczas, gdy w wyniku działań osób trzecich dana osoba nie przebywa w lokalu, w którym jest zameldowana. Osobie takiej przysługuje dochodzenie roszczeń umożliwiających powrót do lokalu w drodze powództwa cywilnego. Organ drugiej instancji podkreślił również, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejsce pobytu stałego danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe. Wojewoda stwierdził, że skarżący od 8 lat nie zamieszkuje w spornym lokalu w [...], co zostało potwierdzone przez strony postępowania jak również świadków uczestniczących w postępowaniu. Organ drugiej instancji wskazał, że skarżący w 2003 r. dobrowolnie opuścił sporny lokal i zamieszkał w lokalu siostry. Obecnie jest osobą niepełnosprawną i od lat do lokalu przy ul. [...] nie przyjeżdża. Dlatego też pod jego nieobecność wnioskodawca dokonał odłączenia mediów w pomieszczeniach należących do skarżącego. Nadto organ ten stwierdził, że H.K. po opuszczeniu spornego lokalu do chwili obecnej nie podjął żadnych czynności prawnych, mających na celu uzyskanie możliwości zamieszkania w tym lokalu. Odnosząc się do zarzutu odwołującego się, że nie został zawiadomiony o oględzinach spornej posesji, na okoliczność znajdowania się w niej rzeczy należących do skarżącego Wojewoda stwierdził, że nie zakwestionował faktu, iż w spornym lokalu są rzeczy należące do H.K.. Nadto zaznaczył, że pozostawienie rzeczy osobistych nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w danym lokalu. Zdaniem organu drugiej instancji w rozpatrywanej sprawie doszło do opuszczenia przez H.K. spornej posesji w związku ze złym stanem zdrowia i koniecznością przebywania w miejscu gdzie możliwe jest zapewnienie opieki. Skoncentrował on swoją aktywność życiową w lokalu przy ul. [...], gdzie realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje korespondencję. Tam też trafia do niego pomoc społeczna i jest dowożony opał do mieszkania. Nadto Wojewoda podkreślił, że konflikt jaki narósł między stronami o sporną posesję nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. H.K. zaskarżył powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu skargi wskazał, że do czasowego opuszczenia spornego lokalu zmusiła go choroba kręgosłupa oraz amputacja kończyny dolnej. Stwierdził, że choroba zmusiła go do zamieszkania tymczasowo u siostry U.M., jednakże obecnie zmuszony jest do opuszczenia zajmowanego tam pokoiku, gdyż siostra przeznaczyła go dla córki. Wskazał również, że jest osobą samotną z bardzo małymi środkami do życia, dlatego też nie jest w stanie sfinansować mediów potrzebnych do życia. Nadto podtrzymał argumenty podniesione w odwołaniu. W przedmiotowej skardze H.K. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia [...] lipca 2011 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowiono radcę prawnego. W dniu 2 sierpnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącego, w którym radca prawny K.S. poinformowała Sąd o niemożności uczestniczenia w rozprawie z powodu zaplanowanego urlopu. Nadto wskazała, że pismem z dnia [...] lipca 2011 r. poinformowała H.K. o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu i poprosiła o kontakt. Skarżący telefonicznie poinformował, ją że mieszka przy ul. [...], od urodzenia tj. około 50 lat i zamierza tam mieszkać dalej. Tam odbiera korespondencję. Wprawdzie aktualnie przebywa u siostry, jednak w mieszkaniu przy ul. [...] także regularnie przebywa. Wskazała również, że skarżący podnosi, iż o zamiarze dokonania przez organ administracji publicznej wizji lokalnej mieszkania dnia [...] listopada 2010 r. nie został poinformowany, a zatem naruszony został art. 10 k.p.a. W związku z powyższym skarżący uważa, że brak jest podstaw do wymeldowania go z przedmiotowego lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W postępowaniu administracyjnym obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wykonaniu tego obowiązku, gdyż do jego kompetencji należy jedynie kontrola legalności decyzji wydanej na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a. uchyla ją lub stwierdza jej nieważność. Sąd ten nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu oraz postępowania administracyjnego poprzedzającego jego wydanie. Postępowanie administracyjne w sprawie wymeldowania H.K. toczy się od 2005 r. i było już przedmiotem postępowania przed tutejszym Sądem. Wyrokiem z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II SA/Go 361/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. rozpatrując skargę J.F. na decyzje Wojewody z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]. W motywach uzasadnienia tego wyroku wskazano, że źródłem powinności organu administracji dokonania czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego czy posiada ona uprawnienie do przebywania w tym miejscu. Podkreślono, że orzekając o obowiązku meldunkowym organy administracji publicznej nie rozstrzygają w zakresie tytułu prawnego do zajmowania danego lokalu. Nadto wskazano, że pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów (art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji oraz w zw. z art. 25 k.c.), a o charakterze pobytu decyduje zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu, jednakże w razie wątpliwości co do charakteru pobytu organ nie może ograniczyć się do bezkrytycznego przyjęcia oświadczenia woli takiej osoby co do jej zamiaru. O ocenie charakteru pobytu decyduje bowiem nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. podzielił pogląd utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli, a nie z powodu bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Winno być ono zatem rozumiane jako faktyczne zaniechanie posiadania lokalu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego miejsca zamieszkania. Sąd ten stwierdził, że za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji należy również uznać taką sytuację, w której zmiana miejsca pobytu osoby dotychczas zameldowanej nastąpiła na skutek zachowania innej osoby, ale osoba uprawniona nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Wskazał przy tym, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że H.K. nie przebywa w spornym lokalu od 2003r. Okoliczność ta w niniejszej sprawie nie jest sporna. Kwestią sporną jest natomiast druga przesłanka tj. czy opuszczenie lokalu przez wyżej wymienionego było dobrowolne i trwałe. Nie ma natomiast znaczenia okoliczność, iż przedmiotowy lokal nie należy do H.K.. Stwierdzono również, że w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów na okoliczność, że do opuszczenia lokalu został zmuszony poprzez jakiekolwiek działania osób które wnioskowały o jego wymeldowanie. Z tej racji rozpoznanie przedmiotowej skargi nastąpiło w ramach szczególnego związania wynikającego z sądowego rozstrzygnięcia wydanego już uprzednio w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą oni obowiązani podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy prawa. Istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że dotyczy wykładni prawa materialnego jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zaś obowiązek podporządkowania się tak rozumianej ocenie prawnej, może być wyłączony jedynie w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub prawnego, czyli jest ona wiążąca o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. W takiej sytuacji organ, któremu sprawa została przekazana związany jest wskazaniem sądu co do uzupełnienia postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności zmieniające ustalenia przyjęte przy wyrażaniu przedstawionej oceny prawnej. Nie nastąpiła też zmiana przepisów prawa, która dozwalałaby na odstąpienie od zasady związania. Wręcz przeciwnie materiał zgromadzony w toku ponownego postępowania organów administracyjnych utwierdził Sąd o słuszności wyrażonych uprzednio poglądów, gdyż stan trwałości opuszczenia lokalu przez skarżącego uległ tylko pogłębieniu. Z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji jasno wynika, że jedyną przesłanką wymeldowania jest fakt opuszczenia miejsca zameldowania bez dopełnienia obowiązku wymeldowania. Wynika to z tego, że zgodnie z art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Obowiązek meldunkowy służy więc wyłącznie prawidłowemu wykonywaniu przez organy administracji ich funkcji publicznej. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Jak słusznie zauważyły organy obu instancji ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Obowiązki ewidencyjne a zatem i zameldowanie nie rozstrzyga o prawie do lokalu, ani o uprawnieniu do przebywania w nim, czego skarżący zdaje się nie rozróżniać. Zameldowanie i wymeldowanie winno przy tym odzwierciedlać rzeczywisty stan rzeczy, a nie odzwierciedlać stan faktycznie nie istniejący, błędnie wskazujący miejsce zamieszkania danej osoby, to jest tworzyć tzw. fikcję meldunkową. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za utrwalony uznaje się pogląd, że o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić jedynie wówczas, gdy ma ono charakter trwały i dobrowolny. O trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy upływ czasu, to jest okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu a o dobrowolności opuszczenia, samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. W przedmiotowej sprawie H.K. opuścił sporny lokal przy ul. [...] w 2003 r., w związku ze złym stanem zdrowia i koniecznością przebywania w miejscu gdzie możliwe jest zapewnienie opieki. Swoją aktywność życiową skoncentrował w lokalu należącym do jego siostry mieszczącym się przy ul. [...], gdzie realizuje swoje podstawowe czynności życiowe, mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje korespondencję. Jednakże zdaniem skarżącego nie było to opuszczenie dobrowolne i nie na trwałe. Twierdzi, że do czasowego opuszczenia lokalu zmusiła go między innymi choroba kręgosłupa oraz amputacja kończyny dolnej. Zaznaczyć należy, że o trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy upływ czasu, to jest okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu a o dobrowolności opuszczenia, samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, nie wywołana przymusem fizycznym czy psychicznym osoby trzeciej. Analiza akt administracyjnych zgromadzonych w przedmiotowej sprawie pozwala stwierdzić, że nie wystąpiła sytuacja, w której osoby trzecie, zwłaszcza wnioskujący o wymeldowanie, przymuszałyby w jakikolwiek sposób skarżącego do opuszczenia spornego lokalu. Opuścił on lokal dobrowolnie, choć zmusiła go do tego sytuacja zdrowotna. W tym jednak przypadku nie może być mowy o przymusie osób trzecich. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący opuścił lokal przy ul. [...] kilka lat temu. Wskazują na to jednoznacznie zeznania świadków. Fakt ten potwierdza również siostra skarżącego wskazując, że w przedmiotowym lokalu znajdują się rzeczy należące do jej brata, jednak zły stan techniczny lokalu nie pozwala na zamieszkiwanie w nim. Skarżący nie podjął także żadnych działań cywilnoprawnych mających na celu przywrócenie mu prawa do utraconego lokalu. Nadto skarżący w odwołaniu z dnia [...] marca 2011 r. podnosi, że doprowadzenie "jego" mieszkania do stanu pełnej używalności konieczne jest aby J.F. oddał mu to, co jego zdaniem "niesłusznie zabrał i rozebrał". Są to roszczenia o charakterze cywilnym i nie mogły być przedmiotem postępowania ewidencyjnego. Natomiast stwierdzić należy, że zasadnicze zastrzeżenia budzi długotrwałość postępowania administracyjnego oraz ilość wydanych w nim decyzji kasacyjnych, uzasadnianych niewyjaśnieniem lub niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego. Postępowanie o tak wąskim zakresie przedmiotowym i dotyczące obowiązku o charakterze administracyjnym, nieodziaływującym bezpośrednio na prawa lub wolności stron, niewątpliwie daje się realizować efektywnie i sprawnie. Tymczasem postępowanie w sprawie, o nieskomplikowanym stanie faktycznym i prawnym, licząc od daty złożenia wniosku do wydania ostatniej decyzji trwało prawie sześć lat. Zważywszy na jednoznaczną i jasno sformułowaną ocenę prawną i wskazówki wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2006 r. stanowi to jaskrawe pogwałcenie zasad wyrażonych w art. 7, 8 i przede wszystkim 12 k.p.a. Jednakże kwestia, dotycząca w istocie przewlekłości postępowania, nie ma wpływu na legalność decyzji o wymeldowaniu skarżącego. Stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.