II SA/Go 361/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2008 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. J. S. wezwana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 czerwca 2008 r. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200 zł, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podała, iż nie ma żadnego dochodu, nie posiada także majątku. Skarżący podał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. W uzupełnieniu złożonego wniosku J. S. oświadczył, że jego żona z którą pozostaje w separacji jest bezrobotna, pracuje jedynie dorywczo i to ona pokrywa opłaty związane z mieszkaniem. Wniosek jest uzasadniony. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej J. S. prowadzi do wniosku, iż poniesienie kosztów sądowych przekracza jego możliwości majątkowe. Należy bowiem wskazać, że skarżący jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. Nadto jego żona jest również osobą bezrobotną, uzyskującą dochód jedynie z prac dorywczych. Reasumując należy stwierdzić, iż J. S. wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.