II SA/Go 364/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MP Spółka z o. o. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązków postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 zł Pismem z dnia [...] maja 2008r. MP Spółka z o. o., działając przez pełnomocnika profesjonalnego - adwokata, wniosła skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] w przedmiocie inspekcji pracy, którą organ odwoławczy utrzymał w mocy pięć decyzji nakazowych wskazanych w nakazie z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] oraz uchylił jedną decyzję wskazaną w w/w nakazie i umorzył w tym zakresie postępowanie. Do skargi pełnomocnik Spółki dołączył dowód uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, który wpłynął na rachunek Sądu w dniu 21 maja 2008r. (k-29). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne może zostać zainicjowane wyłącznie skutecznie wniesioną skargą. Zatem przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek ustalić, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne określone przez obowiązujące przepisy prawa oraz czy została prawidłowo opłacona. Zgodnie z treścią art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga. Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeżeli zatem pismo wniesione do sądu obarczone jest brakiem w postaci jego nieopłacenia, przewodniczący nakłada na wnoszącego obowiązek uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego we wskazanej wysokości, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Wyjątek od powyższej zasady przewiduje art. 221 p.p.s.a., zgodnie z którym pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W pierwszej kolejności należało więc rozważyć, czy wniesiona przez adwokata skarga podlegała wpisowi oraz czy wpis ten ma charakter stosunkowy czy też stały. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie inspekcji pracy, która nie opiewa na żadną kwotę pieniężną, dającą podstawę do naliczenia wpisu stosunkowego w oparciu o § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Przedmiot zaskarżonej decyzji nie jest również wymieniony w żadnym z następnych przepisów rozporządzenia, które określają wysokości wpisu stałego pobieranego w konkretnie wskazanych przypadkach. Przyjąć zatem trzeba, że podstawą do naliczenia wpisu od wniesionej przez pełnomocnika skargi jest przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach skarg nie wymienionych w ust. 1 -5 wpis stały wynosi 200 zł. W świetle powyższych przepisów nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie wpis ma charakter stały i powinien zostać uiszczony przez adwokata reprezentującego skarżącą spółkę bez wezwania w wysokości 200 zł, w terminie otwartym do wniesienia skargi. Z akt sprawy wynika, że co prawda został uiszczony wpis sądowy, ale w wysokości 100 zł, a więc w wysokości mniejszej niż przewidują przepisy (k-32). Ponieważ uchybienie obowiązkowi należytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej przez adwokata lub radcę prawnego może polegać zarówno na niewniesieniu takiej opłaty lub wniesieniu jej w wysokości innej niż określona w przepisach w/w rozporządzenia, skargę należało odrzucić jako nienależycie opłaconą. W konsekwencji, na podstawie art. 221 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy z dnia [...] kwietnia 2008r. nie została przez pełnomocnika strony skutecznie wniesiona ze wzglądu na nieprawidłowe opłacenie. Zatem w ogóle nie wszczęła postępowania sądowoadministracyjnego zmierzającego do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie będzie poddana przez Sąd merytorycznemu badaniu. Dlatego też w zaistniałej sytuacji rozpoznawanie przez Sąd wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji - przy braku przesłanek do jej merytorycznego rozpoznania - stało się bezprzedmiotowe.