II SA/Go 365/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Protokolant asystent sędziego Paweł Majka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. sprawy ze skargi R.M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienie ze służby I. uchyla zaskarżone orzeczenie, II .stwierdza, ze zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] grudnia 2006 r. komisarz R.M. złożył drogą służbową raport (datowany na dzień [...] grudnia 2006 r.) o zwolnienie go ze stanowiska zastępcy Komendanta Komisariatu Policji z dniem [...] grudnia 2006 r. i równocześnie przeniesienie do cywila. Prośbę swą policjant motywował tym, ze obecna praca w policji nie ma nic wspólnego ze słowami wyszytymi na sztandarze na który przysięgał tj. "Prawo, Honor, Ojczyzna", w związku z czym nie widzi możliwości pełnienia służby w jej szeregach. Pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. kom. R.M., w związku z faktem złożenia powyższego raportu dotyczącego wystąpienia ze służby, zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie opinii o przebiegu służby, na podstawie przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Komendant Powiatowy Policji, na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 z późn.zm.) w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. Nr 152, poz. 1732 z późn.zm.), zwolnił komisarza R.M. – zastępcę komendanta Komisariatu Policji ze służby stałej w Policji z dniem [...] grudnia 2006 r. Jednocześnie w orzeczeniu określono, że funkcjonariusz posiadał 10 (dziesiątą) grupę uposażenia zasadniczego z mnożnikiem 1,39 kwoty bazowej tj. 2030 złotych miesięcznie z jednoczesną wypłatą uposażenia za 4 (cztery) dni robocze niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego za 2006 r. oraz wypłatą 12/12 nagrody rocznej za 2006 r. na podstawie § 1 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg. Organ określił także, że: nieprzerwana wysługa lat w Policji na dzień [...] grudnia 2006 r. wynosi dwanaście lat i jedenaście miesięcy, łączna wysługa lat wynosi 12 lat i jedenaście miesięcy, a kwota bazowa wynosi 1459,84 złote. W myśl przepisu art. 107 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odstąpił od uzasadnienia. W dniu [...] grudnia 2006 r. R.M., skierował drogą służbową do Komendanta Powiatowego Policji raport o wycofanie własnego raportu z dnia [...] grudnia 2006 r. dotyczącego wypowiedzenia dalszego przebiegu służby bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu funkcjonariusz podał, że decyzję o zakończeniu służby w Policji podjął w skutek stresu i silnego wzburzenia dotyczącego postępowania swoich przełożonych w chwili ujawnienia szeregu nieprawidłowości oraz atmosfery panującej w tamtym okresie w pracy. Po przeprowadzeniu rozmów z psychologiem policyjnym oraz lekarzem psychiatrą, którzy uznali, że jest on na skraju wyczerpania nerwowego, na co wpływ miały wydarzenia w miejscu pracy R.M. stwierdził, ze decyzje o ewentualnym zakończeniu służby w Policji powinien podjąć świadomie, po powrocie do pełnej równowagi psychicznej, czego nie można powiedzieć o decyzji podjętej pod wpływem emocji w raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r. Powyższe orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji doręczono R.M. przez pocztę w dniu [...] stycznia 2007 r. 22 stycznia 2007 r. (data wpływu) wniósł on odwołanie, domagając się stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] w sprawie zwolnienia go ze służby. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, że w kwestionowanym orzeczeniu znajduje się informacja dotycząca wysługi lat pracy wyliczona dla celów uposażenia, co w jego ocenie dyskwalifikuje rozkaz jako zgodny z obowiązującym prawem. Ponadto zdaniem R.M. w wyliczeniu tym są istotne błędy, ponieważ jego nieprzerwana służba w Policji w wymiarze 12 lat i 11 miesięcy jest zgodna z rzeczywistością, natomiast łączna wysługa lat pracy jest naliczona nieprawidłowo, gdyż na dzień zakończenia służby w Policji jego wysługa wynosi 15 lat i 8 miesięcy (odbycie praktyki zawodowej w latach 1987-1990 w Państwowym Ośrodku Maszynowym). Nadto odwołujący się podkreślił, że organ orzekający nie wziął pod uwagę jego oświadczenia woli w raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r., natomiast w raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r. bezpośredni przełożony nie wyraził swojej opinii dotyczącej sposobu załatwienia sprawy, wymaganej przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny z dnia 28 grudnia 2006 r. w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia ze służby na dzień [...] marca 2007 r., a w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz personalny w mocy. W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Użycie stwierdzenia "zwalnia się" wyraźnie nakłada na przełożonego, właściwego w sprawach osobowych obowiązek rozwiązania stosunku służbowego w przypadku zaistnienia określonej okoliczności. Okolicznością tą w rozpatrywanej sprawie był złożony przez policjanta w dniu [...] grudnia 2006 r. raport o zwolnienie ze stanowiska zastępcy Komendanta Komisariatu Policji z dniem [...] grudnia 2006 r., z równoczesnym przeniesieniem do cywila. Wobec powyższego Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zwolnił kom. R.M. ze służby w Policji zgodnie z jego żądaniem z dniem [...] grudnia 2006 r. Strona odebrała rozkaz w dniu [...] stycznia 2007 r. Odnośnie raportu kom. R.M. złożonego w dniu [...] grudnia 2006 r. dotyczącego wycofania raportu z dnia [...] grudnia organ podał, że Komendant Powiatowy Policji, po zapoznaniu się z raportem stwierdził, iż jest on bezprzedmiotowy z uwagi na zwolnienie (rozkaz z dnia [...].12.2006 r.). W świetle zarzutów i okoliczności podnoszonych przez kom. R.M. istota sprawy sprowadza się, w ocenie organu odwoławczego do wyjaśnienia, czy żądanie zwolnienia ze służby jest prawnie skuteczne, skoro następnie oświadczył, iż wycofuje to żądanie oraz powołał się na to, że żądanie zwolnienia ze służby złożył na skutek stresu i silnego wzburzenia dot. postępowania swoich przełożonych w chwili ujawnienia szeregu nieprawidłowości oraz atmosfery panującej w tamtym okresie w pracy. Ponadto oświadczył, że decyzja podjęta była bez pełnej świadomości i nieracjonalnie. Odnośnie oceny skuteczności oświadczeń woli składanych w toku postępowania o zwolnienie ze służby w Policji organ stwierdził, iż zarówno ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji jak i przepisy prawa administracyjnego nie regulują tej problematyki. W tym zakresie należy zatem stosować przepisy kodeksu cywilnego dotyczące składania oświadczeń woli oraz wad oświadczenia woli. Powołując się na treść przepisu art. 61 kodeksu cywilnego organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, oświadczenie skarżącego z żądaniem zwolnienia ze służby w Policji z dnia [...] grudnia 2006 r. dotarło do Komendy Powiatowej Policji w dniu [...] grudnia 2006 r. Komendant Powiatowy Policji zapoznał się z raportem w dniu [...] grudnia 2006 r. Natomiast odwołanie tego oświadczenia przez R.M. wyrażone w raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r. doszło do Komendanta Powiatowego Policji w dniu [...] grudnia 2006 r., a więc później niż oświadczenie woli z żądaniem zwolnienia ze służby w Policji. Oznacza to w ocenie organu, że odwołanie oświadczenia woli przez R.M. w świetle przepisu art. 61 kodeksu cywilnego nie jest skuteczne. Ponadto złożenie przez w/wym. Prośby o wycofanie raportu z dnia [...] grudnia 2006 r., nastąpiło po wydaniu przez Komendanta Powiatowego Policji decyzji o zwolnieniu ze służby – rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Uwzględnienie wniosku o wycofanie raportu należało do uznania organu administracyjnego. Skoro zatem adresat nie wyraził zgody na cofnięcie wniosku, odwołanie tego oświadczenia woli przez w/wym. należało uznać za bezskuteczne. Ponadto organ wskazał, że Komendant Powiatowy Policji, przed wydaniem decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji na jego prośbę, zamierzał przeprowadzić z zainteresowanym rozmowę w sprawie jego woli odejścia ze służby. Komisarz R.M. w wyznaczony terminie nie stawił się na rozmowę, dostarczając zwolnienie lekarskie. Kolejną kwestią rozważaną przez organ było to, czy skarżący mógł uchylić się od skutków prawnych oświadczenia woli z dnia [...] grudnia 2006 r. powołując się na wady istniejące w chwili składania tego oświadczenia (art. 82 i 87 kodeksu cywilnego). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału organ drugiej instancji uznał jednak, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że oświadczenie woli R.M. było dotknięte jedną z wad oświadczenia woli. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, że z notatki służbowej z dnia [...].03.2007 r. Komendanta Powiatowego Policji wynika, iż kom. R.M. w miesiącu grudniu 2006 r. wykonywał swoje obowiązki służbowe, aż do dnia [...] grudnia 2006 r. od kiedy przebywał na zwolnieniu lekarskim. Do tego czasu realizował zadania służbowe jako Zastępca Komendanta Komisariatu Policji, podejmując decyzje wynikające z zajmowanego stanowiska. Ponadto w dniu [...] grudnia 2006 r. odbyła się narada kierownictwa jednostki, w której uczestniczył również kom. R,M.. Policjant nie uskarżał się na swój stan zdrowia, brak było również informacji o jakimkolwiek irracjonalnym jego zachowaniu. Jak wynika z dołączonych do notatki służbowej kserokopii zwolnień lekarskich kom. R.M. był uznany przez lekarza psychiatrę za niezdolnego do pracy od dnia [...] grudnia 2006 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. oraz od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. Ponadto ekspert Zespołu Psychologów Komendy Wojewódzkiej Policji podkom. B.Z. - psycholog, w notatce służbowej z dnia [...] marca 2007 r. potwierdza fakt przeprowadzenia rozmowy dot. sytuacji zawodowej z kom. R.M.. Rozmowa taka miała miejsce w dniu [...] grudnia 2007 r., a więc po sporządzeniu raportu o zwolnienie ze służby w Policji. W trakcie spotkania kom. R.M. poinformował, iż korzysta z pomocy lekarza psychiatry ze względu na swoje złe samopoczucie. Podczas rozmowy Pan M. nie zdradzał oznak nadmiernego pobudzenia emocjonalnego. Jego wypowiedzi były spójne i logiczne. Z nadesłanej przez kom. R.M. opinii lekarskiej sporządzonej w dniu [...] marca 2007 r. przez lek. med. psychiatrę P.T. wynika, iż Pan R.M. zgłosił się pierwszy raz do poradni w dniu [...].11.2006 r. Zdradzał wówczas objawy silnego niepokoju, napięcia wewnętrznego, skarżył się na stany lękowe, obawy przed przyszłością. Jak podawał wiązało się to z jego skomplikowaną sprawą, która dotyczyła wykonywanego przez niego zawodu. Psychiatra udzielił wtedy pomocy osobie i skierował ją na ZŁA oraz przepisał leki. Ponadto zasugerował, aby udał się on do psychologa resortowego, a przede wszystkim do lekarza psychiatry, który pracuje dla potrzeb MSWiA. Psychiatra w swojej opinii podaje, iż obecnie może przypuszczać, iż występowanie nasilonych objawów miało charakter reaktywny i mogło mieć związek ze stresującą sytuacją konfliktową, jaka pojawiła się w życiu opiniowanego. Zgodnie z opinią lekarską z dnia [...] marca 2007 r. lekarza psychiatrii D.N. wydarzenia, które miały miejsce na terenie Komisariatu Policji na przełomie listopada i grudnia 2006 roku wpłynęły na podjęcie decyzji i napisanie raportu o zwolnienie ze służby w Policji. Wizyta lekarska w PZP [...].02.2007 r. zdominowana była problemem sytuacji życiowej. Analizując wskazane powyżej opinie organ odwoławczy stwierdził, że nie stanowią dowodu na to, iż w chwili składania oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby w Policji kom. R.M. znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, lub działał pod wpływem błędu, czy groźby bezprawnej. Zdaniem organu drugiej instancji potwierdzają one jedynie fakt leczenia w/wym. w poradni oraz w Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA. Wynika to między innymi z faktu, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. w/wym. nie przebywał na zwolnieniu lekarskim (pierwsze zwolnienie lekarskie było od dnia [...].12.2006 r.) tj. podjęte leczenie (pierwsza wizyta w poradni miała miejsce [...].11.2006 r.) nie utrudniało mu podejmowania obowiązków służbowych, gdzie jako Zastępca Komendanta Komisariatu Policji miał możliwość rozstrzygania w sprawach istotnych dla tej jednostki organizacyjnej, a w dniu [...] grudnia 2006 r. brał udział w naradzie kierownictwa Komendy i w tym dniu nie uskarżał się na swój stan zdrowia oraz nie zdradzał oznak irracjonalnego zachowania. Organ podkreślił także, iż lekarz psychiatra ma możliwość prawną wydania zwolnienia lekarskiego z datą wsteczną. W tym przypadku z możliwości tej nie skorzystał. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, że rzeczywistym motywem odwołania się od decyzji o zwolnieniu ze służby, było zbyt pochopne i emocjonalne złożenie oświadczenia woli o zwolnieniu w niekorzystnej atmosferze wokół osoby R.M.. Pisząc raport o zwolnienie wybrał takie rozwiązanie, które w tym czasie uznał za najbardziej dla siebie korzystne. Ponadto podkreślono, że w aktach osobowych znajduje się pismo Pana R.M. z dnia [...] grudnia 2006 r. adresowane do Komendanta Powiatowego Policji, w którym wnioskuje on o wydanie opinii o przebiegu służby, w związku ze złożeniem raportu dotyczącego wystąpienia ze służby w Policji. W ocenie organu okoliczność ta potwierdza chęć wystąpienia ze służby oraz świadomość brzmienia przepisów ustawy. Mając na uwadze powyższe, organ uznał, że skoro zwolnienie funkcjonariusza nastąpiło na jego wniosek i we wskazanym przez niego terminie, a organ pierwszej instancji nie miał obowiązku przychylenia się do późniejszej prośby o wyrażenie zgody na cofnięcie prośby o zwolnienie ze służby, to wydana w sprawie decyzja prawa nie narusza. Za chybiony organ odwoławczy uznał także zarzut, iż umieszczenie w rozstrzygnięciu decyzji zapisu o ustaleniu wysługi lat pracy dyskwalifikuje ją jako niezgodną z obowiązującym prawem, bowiem § 22 rozporządzenia MSW i A z dnia [...] września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów wskazuje jakie informacje powinien w szczególności zawierać rozkaz o zwolnieniu, nie ograniczając tym samym prawa do umieszczenia w rozkazie innych informacji, które organ uzna za ważne w sprawie. Wydany rozkaz spełnia wymogi określone w cyt. rozporządzeniu. Odnosząc się do zarzutu, zgodnie z którym policjant nie otrzymał oryginału orzeczenia organu pierwszej instancji, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, że otrzymał on kopię rozkazu potwierdzoną za zgodność z oryginałem. Wbrew zarzutowi odwołania organ odwoławczy wskazał, iż nie stwierdził, aby w zaskarżonym rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby, zawarta była informacja dotycząca wysługi lat pracy liczona do celów uposażeniowych. Jednocześnie przyznał, iż łączna wysługa lat pracy na dzień [...] grudnia 2006 r. wyniosła 15 lat, 8 miesięcy i 23 dni, a nie jak podano w rozkazie 12 lat, 11 miesięcy. Taka wysługa odnosi się bowiem jedynie do samej służby w Policji. Błąd organu pierwszej instancji w tym zakresie nie wpłynął na uprawnienia przysługujące policjantowi, bowiem nie nabył on prawa do emerytury, a zgodnie z treścią pisma Zastępcy Głównego Księgowego - Naczelnika Wydziału Finansów KWP przy obliczeniu podstawy odprawy wzięto prawidłowo obliczoną wysługę, która wyniosła 15% wysługi od uposażenia zasadniczego, natomiast wielokrotność odprawy liczona była od wysługi lat w Policji tj. od 12 lat i 11 miesięcy. W ocenie organu drugiej instancji, nie potwierdził się także zarzut dotyczący nie wyrażenia opinii przez bezpośredniego przełożonego - Komendanta Powiatowego Policji na raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r. Organ wskazał, że pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby wszczyna bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego. Za datę wszczęcia postępowania należy uznać dzień doręczenia żądania (raportu) przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, przy czym nie ma tu znaczenia, kiedy faktycznie przełożony w sprawach osobowych zapozna się z treścią żądania, istotna jest bowiem wyłącznie data wpływu do jego kancelarii. W omawianym przypadku Komendant Powiatowy Policji prawidłowo zawarł adnotację na raporcie, zawierając: potwierdzenie faktu zapoznania się z dokumentem, datę, podpis i polecenie dla kadr przeprowadzenia stosownego postępowania. Samo rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło dopiero poprzez wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu kom. R.M. ze służby w Policji. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 130 § 2 K.p.a., wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji, należało zatem na nowo ustalić datę rozwiązania stosunku służbowego. W niniejszej decyzji ustalono datę zwolnienia na dzień [...] marca 2007 r. R.M. zaskarżył powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o stwierdzenie jego nieważności oraz utrzymanego w mocy orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji z powodu rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego wskazanych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 12 § 1 i 2, art. 15 oraz art. 24 § 1 ust. 5, art. 24 § 3, art. 35 § 1 i 3, art. 36, art. 77 § 1 i 4, art. 79 §1 i 2, art. 80, art. 81, art. 84, art. 110, art. 130 § 4, art. 136, art. 138 § 1 pkt 2, art. 155, art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 41 pkt 3 ustawy o Policji, a także art. 2, art. 7, art. 32 § 1, art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez: 1. wydanie decyzji bez przeprowadzenia właściwego i rzetelnego postępowania administracyjnego oraz na podstawie fałszywych dowodów i domniemanych okoliczności faktycznych, 2. niezapoznanie strony ze zgromadzonymi materiałami postępowania administracyjnego, 3. uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie przed podjęciem obydwu decyzji, 4. niedoręczenie i nieogłoszenie stronie decyzji przed wprowadzeniem w życie, 5. przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości przez organ odwoławczy, 6. zaistnienie w sprawie pozornej dwuinstancyjności, 7. kierowanie się w wydawaniu decyzji nie słusznym interesem strony i interesem społecznym tylko interesem osobistym organu wydającego decyzję, 8. niezastosowanie środka prawnego bezwzględnie suspensywnego, 9. uchybienie terminom procesowym i terminowi prekluzyjnemu, brak wyznaczenia nowego terminu do załatwienia sprawy i powiadomienia strony o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, 10. przyjęcie nieprawidłowej podstawy prawnej decyzji. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 7 grudnia 2006 roku będąc Z-cą Komendanta Komisariatu Policji działając w warunkach wyłączających świadome podjęcie decyzji na skraju załamania nerwowego sporządził raport dotyczący zwolnienia z dalszej służby w policji i przekazał go swojemu bezpośredniemu przełożonemu. W dniu [...] grudnia 2006 roku będąc w tym czasie w trakcie leczenia psychiatrycznego postanowił, że tak ważną decyzję jaką jest niewątpliwie dalsze pełnienie służby w policji powinien podjąć po zakończeniu leczenia. W związku z powyższym skarżący sporządził kolejny raport z prośbą o nie rozpatrywanie jego oświadczenia woli wyrażonego w raporcie z dnia [...] grudnia 2006 roku. W dniu [...] stycznia 2007 roku odebrał przesłany mu rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 roku w przedmiocie zwolnienia mnie ze służby z dniem [...] grudnia 2006 roku. Od przedmiotowego rozkazu odwołał się w terminie do Komendanta Wojewódzkiego Policji. Odwołanie to przesłałem pocztą za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji, (data potwierdzenia zwrotnego wpływu odwołania to [...].01.2007 roku). W dniu [...] lutego na skutek bezczynności organu odwoławczego policjant złożył zażalenie do Komendanta Głównego Policji na uchybienie terminu do załatwienia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji. Następnie w dniu [...] kwietnia 2007 roku otrzymał rozkaz organu II instancji nr [...] z dnia [...] marca 2007 roku w przedmiocie zwolnienia go ze służby z dniem [...] marca 2007 roku. Z kolei [...] kwietnia 2007 roku otrzymał odpowiedź z Komendy Głównej Policji, że po wnikliwej analizie przedmiotowego postępowania nie doszukano się uchybienia miesięcznego terminu do załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Skarżący podkreślił przede wszystkim naruszenie w niniejszym postępowaniu, przez organy obu instancji, podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Zarzucił więc w tym zakresie, że Komendant Powiatowy Policji oraz Komendant Wojewódzki Policji w żadnej formie nie zapoznał go ze zgromadzonymi materiałami postępowania administracyjnego oraz nie umożliwił mu wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów, czym uniemożliwił mu jako stronie postępowania czynny w nim udział. Policjant także zarzucił, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, natomiast organ odwoławczy z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego przeprowadził je w całości, zamiast uchylić wadliwe orzeczenie. Zdaniem skarżącego organ drugiej instancji błędnie orzekł merytorycznie na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, podczas gdy powinien uchylić wadliwe orzeczenie organu pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 2 Kpa i sprawę przekazać temu organowi do ponownego rozpoznania. R.M. podniósł także, że orzeczenie organu pierwszej instancji doręczono mu za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 8 stycznia 2007 roku, a orzeczenie organu II instancji otrzymał w dniu 3 kwietnia 2007 roku. Obydwa zatem orzeczenia otrzymał po ich wejściu w życie, przy czym orzeczenie organu I instancji ze względu na moc art. 130 § 4 KPA rodziło dla niego negatywne skutki prawne. Funkcjonariusz podkreślił także iż bezsprzecznie w jego słusznym interesie jest powrócić do służby w policji, biorąc pod uwagę nienaganną 13 letnią służbę, kwalifikacje i predyspozycje do pełnienia tego typu służby potwierdzone we wzorowej opinii z całego przebiegu służby, którą wydał właśnie Komendant Powiatowy Policji. Ponadto wskazał, że także w interesie społecznym jest aby dobrze wyszkolony oficer policji, posiadający pełne kwalifikacje zawodowe, pozostawał w służbie na rzecz bezpieczeństwa wewnętrznego. Skarżący podniósł także, iż po wpłynięciu jego odwołania 22 stycznia 2007 r. organ odwoławczy w miesiącu lutym praktycznie pozostawał w bezczynności, aż do [...] lutego 2007 roku, nie powiadomił go o przyczynach zwłoki, nie podał także nowego terminu do załatwienia sprawy. Podkreślił także fakt, że Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji w jego zażaleniu na uchybienie terminu do załatwienia sprawy nie dopatrzył się przewinienia Komendanta Wojewódzkiego Policji. Skarżący jest natomiast przekonany, że uchybienie terminu jest oczywiste, a takim postępowaniem Dyrektor Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Policji sprzeciwia się art. 32 § 1 Konstytucji RP. Ponadto skarżący wywiódł, że organ odwoławczy wbrew przepisowi ustawy o Policji nie podjął decyzji o zwolnieniu jego osoby w terminie do 3 miesięcy. W jego ocenie termin ten jest nieprzekraczalny i po przekroczeniu ustawowego terminu miał prawo myśleć, że jego odwołanie zostanie rozpatrzone pozytywnie, gdyż sprawa praktyczne stała się bezprzedmiotowa. Organ drugiej instancji nie skorzystał z możliwości zwolnienia policjanta w terminie przewidzianym ustawą, on odwołaniem złożył deklarację powrotu do służby. Po terminie [...] marca 2007 roku skarżący uważał więc, że brak odpowiedzi jest podyktowany tylko i wyłącznie poszukiwaniem przydziału służbowego zgodnego z jego zaszeregowaniem, ponieważ stanowisko zajmowane przez niego wcześniej było już przydzielone innemu policjantowi Mając na uwadze powyższe okoliczności skarżący zarzucił zatem, że doręczone mu orzeczenie, tryb jego wydania oraz rozstrzygnięcie wypełniają przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zawarte w art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji oraz jego pełnomocnik w uzupełniającym piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2007 r. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi należy podkreślić, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to czy organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretowały i nie naruszyły zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W zakresie tak określonej kognicji Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) zważył, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego orzeczenia oraz poprzedzającego go orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji, stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. Bezsporny między stronami pozostaje fakt, że w dniu [...] grudnia 2006 r. (data pisma [...] grudnia 2006 r.) komisarz R.M. – zastępca komendanta Komisariatu Policji złożył do swojego przełożonego służbowego raport o zwolnienie go ze służby w Policji, a następnie pismem [...] grudnia 2006 r., na podstawie przepisu art. 46 ust. 1 ww. ustawy, złożył wniosek o wydanie opinii o przebiegu służby, w związku z powyższym raportem dotyczącym wystąpienia ze służby. Następnie w dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący złożył raport o cofnięcie powyższego raportu i jego nierozpatrywanie, który motywował tym, że decyzję o zakończeniu służby w Policji podjął w skutek stresu i silnego wzburzenia dotyczącego postępowania swoich przełożonych w chwili ujawnienia szeregu nieprawidłowości oraz atmosfery panującej w tamtym okresie w pracy. Po przeprowadzeniu rozmów z psychologiem policyjnym oraz lekarzem psychiatrą, którzy uznali, że jest on na skraju wyczerpania nerwowego, na co wpływ miały wydarzenia w miejscu pracy stwierdził jednak, że decyzję o ewentualnym zakończeniu służby w Policji powinien podjąć świadomie, po powrocie do pełnej równowagi psychicznej. Jednakże jeszcze przed otrzymaniem raportu z [...] grudnia 2006 r., Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. zwolnił komisarza R.M. ze służby w Policji, zgodnie z jego żądaniem, z dniem [...] grudnia 2006 r. W raporcie tym zawarto informacje zgodne z wymogami ustanowionymi w przepisie § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. Nr 151, poz. 1261) oraz dodatkowo określono łączną wysługę lat tj. 12 lat, 11 miesięcy i 0 dni. Zasadnie zarzuca skarżący, że brak było podstawy do umieszczenia tej informacji w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby w Policji, a nadto, co ponadto potwierdził organ drugiej instancji informacja ta okazała się błędną. Mimo powyższego rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy wady tej nie usunął utrzymując zaskarżony rozkaz personalny w mocy poza określeniem daty zwolnienia ze służby. Podkreślenia wymaga niesporna okoliczność, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2006 r. o zwolnieniu ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2006 r. doręczono funkcjonariuszowi przez pocztę dopiero w dniu [...] stycznia 2007 r. Wprawdzie jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2006 r. (k. 106 akt adm.), podjęto próbę doręczenia skarżącemu powyższego raportu w dniu [...] grudnia 2006 r. w miejscu zamieszkania, jednakże doręczenie to nie nastąpiło. Na skutek odwołania strony Komendant Wojewódzki Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił ją na dzień [...] marca 2007 r., a w pozostałej części utrzymał go w mocy. Orzeczenie organu odwoławczego doręczono R.M. w dniu [...] kwietnia 2007 r. Rozkazowi nie została nadany rygor natychmiastowej wykonalności, ani też nie podlega on natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. Z treści art. 110 Kpa wynika moc wiążąca decyzji administracyjnej dla organu, który ją wydał. Należy podkreślić, że decyzja sporządzona, ale niedoręczona, nie załatwia sprawy administracyjnej, gdyż nie wiąże organu, ani strony, co uzasadnia przyjęcie, iż decyzja administracyjna jest wydawana z chwilą jej doręczenia (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2001 r. sygn. akt V SA 90/00 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2005 r. sygn. II SA/Wa 1591/05, Lex nr 192504). Powyższe zagadnienie związane z pojęciem "wydanie decyzji" było także przedmiotem rozważań składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale FPS 16/00 z dnia 4 grudnia 2000 r. wyraził pogląd, iż pojęcie to obejmuje doręczenie decyzji stronie. W motywach tej uchwały NSA wskazał, że decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, będącym oświadczeniem władczym woli organu administracyjnego i może być uznana za wydaną z chwilą ujawnienia woli organu na zewnątrz struktur organizacyjnych i stworzenia adresatowi rozstrzygnięcia możliwości zapoznania się z treścią tego oświadczenia woli. W uchwale podkreślono, że oświadczenie woli, które ma być złożone adresatowi decyzji, złożone jest z chwilą, gdy doszło do adresata w taki sposób, że mógł on zapoznać się z jego treścią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie pogląd powyższy podziela. Regulacja materialnoprawna ustania stosunku służbowego, która normuje utratę statusu funkcjonariusza publicznego ma pierwszeństwo przed regulacją procesową w zakresie wykonalności decyzji administracyjnej. Ustanie stosunku służbowego następuje zatem z dniem określonym w decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby niezależnie od tego, czy w tym dniu decyzja stała się decyzją ostateczną. Decyzja o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, który się od niej odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej. W kontekście powyższych rozważań oznacza to zatem, iż nie można określić daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby wcześniej, niż data doręczenia mu orzeczenia w tym przedmiocie (oświadczenia woli organu). Powodowałoby to bowiem rozwiązanie stosunku służbowego z datą wsteczną. Określenie zatem w zaskarżonym orzeczeniu Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] marca 2007 r. daty zwolnienia funkcjonariusza na dzień [...] marca 2007 r., wobec bezspornej okoliczności doręczenia stronie tego orzeczenia w dniu 4 kwietnia 2007 r., stanowi istotne naruszenie prawa, które w ocenie Sądu, miało wpływ na wynik sprawy - czyli datę rozwiązania stosunku służbowego. Ponadto Sąd zważył, iż określenie przez organ odwoławczy nowej daty zwolnienia funkcjonariusza ze służby samoistnie skutkowało koniecznością adekwatnego określenia na nowo przynajmniej niektórych z obligatoryjnych składników rozkazu o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby. Skoro bowiem organ pierwszej instancji orzekł o zwolnieniu R.M. ze służby z dniem [...] grudnia 2006 r., a organ drugiej instancji – z dniem [...] marca 2007 r., to okoliczności ta co najmniej mogła wpłynąć np. na uprawnienia do nagrody rocznej oraz innych świadczeń pieniężnych. Z pewnością wpłynęła natomiast na wskazane w orzeczeniu pierwszej instancji (mimo braku podstawy prawnej) okresy wysługi lat zarówno służby w Policji, jak i łącznej wysługi lat pracy. Okoliczności te wymagały zaktualizowania stanu faktycznego i przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego. Utrzymując zatem w mocy zaskarżone orzeczenie organu pierwszej instancji w omawianej części, organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego ale także prawa materialnego, w szczególności zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę dwuinstancyjności, z której wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w całości, a nie ograniczenia się jedynie do skontrolowania orzeczenia organu niższej instancji (art. 7, art. 77 § 1 Kpa). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy podkreślić, iż nie wszystkie podnoszone przez skarżącego naruszenia prawa materialnego, czy też postępowania administracyjnego stanowią podstawę do uchylenia przez sąd zaskarżonych orzeczeń organów administracji publicznej. Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Rolą sądów administracyjnych nie jest bowiem eliminowanie z obrotu prawnego prawidłowych decyzji administracyjnych wszakże dotkniętych uchybieniami, lecz w stopniu, który nie wpływa na treść merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Skoro zatem w okolicznościach danej sprawy nie zachodzi podstawa do uznania, że gdyby stwierdzonych naruszeń prawa organ przy wydawaniu decyzji nie popełnił, to wydałby i tak decyzję tej samej treści, brak jest podstawy do uchylenia tej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odmienną regulację wprowadził ustawodawca wobec stwierdzenia najistotniejszych naruszeń prawa materialnego lub postępowania czyli uchybień, które na mocy przepisów Kpa oraz ustaw szczególnych skutkują nieważnością decyzji bądź stanowią podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wobec powyższego Sąd zważył, iż częściowo zasadnie skarżący podniósł, że w niniejszym postępowaniu doszło do uchybienia przez organ odwoławczy przepisom procesowym w zakresie terminów załatwiania spraw i obowiązku powiadamiania strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o którym mowa w art. 36 § 1 Kpa. Zgodnie z przepisem art. 35 § 3 Kpa, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego (a taką z pewnością była niniejsza sprawa w kontekście zarzutów odwołania), powinno nastąpić w postępowaniu odwoławczym - nie później niż w ciągu miesiąca od otrzymania odwołania. Termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy liczy się od dnia wpływu odwołania – wraz z aktami sprawy (art. 133) – do organu odwoławczego, czyli będzie to okres przeznaczony na czynności postępowania tylko organu odwoławczego, nie wlicza się do niego czasu trwania czynności organu pierwszej instancji, za pośrednictwem którego odwołanie wniesiono. W przedmiotowej sprawie odwołanie R.M. wpłynęło do organu pierwszej instancji [...] stycznia 2007 r. Powiatowy Komendant Policji przekazał odwołanie wraz z aktami sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji pismem z dnia [...] stycznia 2007 r.. Oznacza to, że organ odwoławczy powinien co do zasady wydać decyzję ostateczną najpóźniej w dniu [...] lutego 2007 r., ewentualnie o przyczynach niedochowania tego terminu i wyznaczeniu nowego terminu poinformować stronę. Analiza akt sprawy wskazuje, jak słusznie podnosi skarżący, że pierwsza czynność procesowa została dokonana przez organ odwoławczy w dopiero w dniu [...] lutego 2007 r. Jednakże w ocenie Sądu powyższe uchybienia, nie stanowiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż uchybienie to nie miało wpływu na treść decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby Ponadto Sąd zważył, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można uznać zasadności zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, polegającego na zaniechaniu prowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji oraz przeprowadzenia tego postępowania w całości przez organ odwoławczy, z naruszeniem art. 138 Kpa. Potrzeba i zakres prowadzenia postępowania dowodowego uzależniona jest od charakteru i przedmiotu oraz stanu sprawy, między innymi od treści wniosków, twierdzeń i zarzutów stron. W niniejszej sprawie orzekając o zwolnieniu ze służby funkcjonariusza, zgodnie z jego żądaniem, organ pierwszej instancji poza uzyskaniem informacji kadrowo-płacowych nie był zobligowany do prowadzenia postępowania dowodowego. Nie można mu także zarzucić naruszenia art. 10 Kpa, w stopniu, który mógłby pozbawić stronę możliwości obrony jej praw. To skarżący wszakże złożył raport o zwolnienie ze służby, a następnie wniosek o wydanie opinii o przebiegu służby. Orzeczenie organu było zatem jedynie obligatoryjną formą realizacji żądania strony. Sytuacja procesowa zmieniła się po wpłynięciu odwołania strony oraz raportu z dnia [...] grudnia 2006 r. o cofnięciu raportu o zwolnienie ze służby. W konsekwencji organ odwoławczy stosownie do stanu sprawy i konieczności ustalenia wszelkich istotnych jej okoliczności prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, umożliwiając także skarżącemu złożenie wszelkich dokumentów i wniosków dowodowych na poparcie swych twierdzeń. Zdaniem Sądu zatem organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego w całości, a jedynie uzupełnił je w niezbędnym dla rozpoznania sprawy zakresie. Odnosząc się z kolei do podnoszonego w skardze zagadnienia związania organu terminem zwolnienia funkcjonariusza ze służby, o którym mowa w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji zdaniem Sądu, w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie, ma on charakter procesowy, a wobec tego jego upływ nie pozbawia organu administracyjnego zdolności do orzekania w sprawie przed nim zawisłej. Oznacza to, że w przypadku przekroczenia terminu załatwienia sprawy decyzja jest ważna i skuteczna, nie jest to bowiem termin prawa materialnego, który powodowałby przedawnienie orzekania w sprawie. Obowiązkiem organu było orzeczenie o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby. W konsekwencji organowi administracji pozostawiono jednak swobodę w zakresie określenia daty w jakiej nastąpi zwolnienie policjanta, z tym zastrzeżeniem, że moment zwolnienia musi zamykać się w okresie 3 miesięcy od złożenia wniosku. Z ustaleń poczynionych w niniejszej sprawie wynika, że komisarz R.M. [...] grudnia 2006 r. (data doręczenia organowi raportu) złożył raport o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2006 r., zatem Komendant zobowiązany był do wydania orzeczenia w przedmiocie zwolnienia ze służby w terminie do dnia [...] marca 2007 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Komendant Powiatowy Policji orzekł o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2006 r. Orzekający na skutek odwołania organ drugiej instancji rozkazem personalnym nr [...] z [...] marca 2007 r., ustalił datę zwolnienia na dzień [...] marca 2007 r. Niezależnie zatem od okoliczności, że organ odwoławczy ustalił datę rozwiązania stosunku służbowego, z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu, określonego w art. 41 ust. 3 ww. ustawy, orzeczenie takie jest co do zasady skuteczne. Nie można podzielić bowiem poglądu skarżącego, że powyższy termin jest terminem nieprzekraczalnym w takim znaczeniu, że po jego upływie miał prawo oczekiwać, że jego odwołanie zostanie rozpatrzone pozytywnie, gdyż sprawa stała się bezprzedmiotowa. W ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie braku podstaw do przyjęcia, że oświadczenie woli R.M. obejmujące pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby w Policji zostało skutecznie cofnięte, czy też dotknięte było wadą skutkującą jego nieważność lub bezskuteczność. Sąd zważył, że należy podzielić wyrażone w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego, oparte na szczegółowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii lekarskich przedłożonych między innymi przez skarżącego. W swoim raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r. R.M. zwrócił się o "wycofanie" swojego raportu z dnia [...] grudnia 2006 r. uzasadniając, iż decyzję o wystąpieniu o zwolnienie ze służby podjął wskutek stresu i silnego wzburzenia dotyczącego postępowania swoich przełożonych w chwili ujawnienia szeregu nieprawidłowości oraz atmosfery panującej w tamtym okresie w pracy. Po przeprowadzeniu rozmów z psychologiem policyjnym oraz lekarzem psychiatrą, którzy uznali, że jest on na skraju wyczerpania nerwowego, na co wpływ miały wydarzenia w miejscu pracy R.M. stwierdził, ze decyzje o ewentualnym zakończeniu służby w Policji powinien podjąć świadomie, po powrocie do pełnej równowagi psychicznej, czego nie można powiedzieć o decyzji podjętej pod wpływem emocji w raporcie z dnia [...] grudnia 2006 r. Z pewnością nie można w niniejszej sprawie uznać, iż raportem z dnia [...] grudnia (wpływ do organu [...] grudnia 2006 r.) skarżący cofnął oświadczenie woli z dnia [...] grudnia 2006 r., zgodnie bowiem z przepisem art. 61 Kodeksu cywilnego, który należy stosować analogicznie odwołanie złożonego adresatowi oświadczenia woli jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Zgodnie natomiast z przepisem art. 82 Kodeksu cywilnego, nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Przede wszystkim należy podkreślić, iż ze zdenerwowania skarżącego i stanu napięcia wywołanego stosunkami w miejscu pracy w chwili składania oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby, nie można "automatycznie" wywodzić braku możliwości świadomego i swobodnego podjęcia takiej decyzji. Nie można bowiem pominąć w okolicznościach sprawy faktu, że skarżący był funkcjonariuszem Policji pełniącym funkcję z-cy komendanta Komisariatu Policji, z samej istoty zatem zajmowania takiego stanowiska służbowego wynika konieczność pracy często w warunkach stresogennych, podwyższonego napięcia, odpowiedzialność za pracę podległych pracowników oraz zapewnienie prawidłowego wypełniania czynności podległej jednostki organizacyjnej. Jak zatem słusznie wskazał w uzasadnieniu swego orzeczenia organ drugiej instancji dowody zgromadzone w postępowaniu potwierdzają jedynie fakt, że skarżący korzystał ze specjalistycznych porad lekarskich w poradni oraz Zakładzie Opieki Zdrowotnej MSWiA raz, że jego stan zdrowia w dacie składania raportu o zwolnienie ze służby tj. [...] grudnia 2006 r. nie uniemożliwiał mu wykonywania normalnych, przynależnych pełnionej funkcji w Policji obowiązków. Zarówno z raportu z dnia [...] grudnia 2006 r., jak i z oświadczenia skarżącego na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. wynika, że w dacie składania oświadczenia woli skarżący nie znajdował się w stanie wyłączającym świadome i samodzielne podjęcie decyzji i wyrażenie woli i nie odczuwał aby jego stan zdrowia uniemożliwiał mu pełnienie czynności służbowych. Dopiero po kilku dniach tj. [...] grudnia na skutek konsultacji z psychologiem i psychiatrą uświadomił sobie, że decyzje w tej istotnej życiowo sprawie podjął zbyt pochopnie, nie myślał bowiem racjonalnie. Nie daje to jednak podstaw, aby uznać, że [...] grudnia 2006 r. komisarz R.M. był w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji i wyrażenie woli tj. był w takim stanie, który oznaczał brak rozeznania, niemożność rozumienia zachowań własnych i posunięć innych osób, niezdawanie sobie sprawy ze znaczenia i skutków własnego postępowania. W ocenie Sądu, zasadnie organ wywiódł, że w dacie składania raportu o zwolnienie ze służby funkcjonariusz świadomie, chociaż z pewnością pod wpływem zdarzeń związanych z pracą podjął taką decyzję, jaką uważał w danym momencie za właściwą i zgodną ze swoją wolą. Należy także podkreślić, że jeszcze co najmniej w dniu [...] grudnia 2006 r., funkcjonariusz nadal konsekwentnie podtrzymywał wolę rozwiązania stosunku służbowego, gdyż tego dnia zwrócił się o wydanie opinii o służbie w związku z raportem o zwolnienie. W tych okolicznościach należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Komendanta Policji, że nie zachodzą w sprawie przesłanki do uznania, aby raport R.M. z dnia [...] grudnia 2006 r. nie wywoływał skutków prawnych zgodnych z jego treścią, oraz normą prawną zawartą w art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Nie znalazły także uzasadnienia w niniejszej sprawie zarzuty naruszenia przepisów art. 2, art. 7, art. 32 § 1, art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przede wszystkim należy wskazać, iż w rozpoznawanej sprawie ocenie Sądu podlega zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające je postępowanie administracyjne. W ocenie sądu nie ma wpływu na wynik przedmiotowego postępowania prawidłowość bądź nie ustaleń organu wyższego stopnia, który rozstrzygał zażalenie skarżącego na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego w zakresie wydania orzeczenia odwoławczego. Na marginesie należy wskazać, iż ewentualne wadliwe dokonanie oceny zachowania ustawowych terminów rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, w okolicznościach niniejszej sprawy z pewnością nie uzasadnia zarzutu naruszenia przepisu art. 32 § 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Sąd w postępowaniu organów Policji w sprawie nie dostrzegł jakichkolwiek przejawów dyskryminacji wobec skarżącego. Skarżący nie wskazał także, na czym miałoby polegać jego nierówne traktowanie wobec prawa. Brak jest także przesłanek do stwierdzenia naruszenia przez organy administracji publicznej pozostałych, wskazanych przez skarżącego przepisów Konstytucji RP. Organy działały bowiem w granicach i na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, nie dopuszczając się jego nadużycia, a ich działalność, zgodnie z zasadami demokratycznego państwa prawnego, została poddana kontroli sądu administracyjnego. Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie Sądu, w ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym organ odwoławczy nie powinien ograniczyć oceny wpływu na rozstrzygnięcie sprawy okoliczności złożenia raportu z dnia [...] grudnia 2006 r., jedynie do badania go w kontekście skutecznego cofnięcia uprzedniego oświadczenia woli skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r. lub ewentualnych wad tego oświadczenia. Biorąc pod uwagę treść raportu o zwolnienie ze służby w Policji, raportu z dnia [...] grudnia 2006 r, oraz odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji, a także ocenę akt osobowych i opinię o przebiegu służby funkcjonariusza należałoby rozważyć, czy wobec odstąpienia strony od zamiaru wystąpienia ze służby, organy właściwe do orzekania w sprawie będące jednocześnie przełożonymi służbowymi funkcjonariusza rozważyły możliwość nierozwiązywania stosunku służbowego. W kontekście przepisu art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, stanowisko organu w ww. sprawie podlega jego swobodnemu uznaniu, jednakże winno zostać wyjaśnione stronie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zwłaszcza w kontekście uwzględnienia słusznego interesu strony oraz interes społecznego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Po myśli art. 152 orzeczono, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 w związku z art. 205 § 1 ww. ustawy, zasądzając od Wojewódzkiego Komendanta Policji, na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego zgodnie z wnioskiem.