II SA/Go 370/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi M.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za parkowanie pojazu oddala skargę M.W. złożyła zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...].02.2003 r. nr [...], którego przedmiotem jest kara za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania w lipcu 2002 r., domagając się jego umorzenia, albowiem jej zdaniem egzekwowany obowiązek uległ przedawnieniu, wygaśnięciu albo nie istnieje. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w sprawie stanowiska yciela dotyczącego zarzutów, na podstawie art. 34 § 1 w związku z art. 33 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, ze zmianami ) uznał zarzuty dłużnika M.W. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wskazał, iż w tytule wykonawczym z dnia [...].02.2003 r. organ egzekucyjny powołał się na akt normatywny, którym jest art. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. ( Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zmianami ), który określa obowiązek wnoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych. Spełniony został więc obowiązek organu co do określenia aktu normatywnego. Natomiast karę pieniężną oraz jej wysokość za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu na drogach publicznych określa art. 2a oraz 2b wyżej wymienionej ustawy. Odnosząc się do zarzutu dłużnika, ze przepisy dotyczące płatnego parkowania były niezgodne z Konstytucją, wobec powyższego bezprawnym było pobieranie opłat za parkowanie pojazdów w oparciu o uchwałę Nr [...] z dnia [...].11.2001 r. Rady Miasta w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania na terenie miasta, ustalenia ich wysokości oraz sposobu pobierania, stwierdzono że Trybunał Konstytucyjny w dniu 10 grudnia 2002 r. orzekł, iż dotychczasowe przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych ( Dz. U. Nr 51, poz. 608 ) dotyczące płatnego parkowania są niezgodne z Konstytucją, ponieważ ar, 4 cytowanej wyżej ustawy upoważniał Radę Ministrów do określania szczegółowych zasad wprowadzania opłat, organów właściwych do ustalania stawek i organów właściwych do ich pobierania. Trybunał Konstytucyjny uznał za niekonstytucyjne samo przekazanie takich kompetencji Radzie Ministrów, wyznaczając jednocześnie termin do 30 listopada 2003 r. na znowelizowanie ustawy o drogach publicznych i dostosowanie przepisów dotyczących płatnego parkowania do zasad konstytucyjnych, nie uchylając jednak tych przepisów, a więc w dacie parkowania pojazdu przez M.W., tj. [...].07.2002 r. były one obowiązujące. Również w ocenie organu I instancji pojazd marki [...] o nr. rejestracyjnym [...] stanowiący własność dłużniczki zaparkowany został w dniu [...].07.2002 r. o godz. 1425 przy ulicy [...] bez wniesienia opłaty parkingowej, a otrzymany w dniu [...].10.2002 r. przez nią identyfikator Strefy Płatnego Parkowania w 2002 r. zezwalający na bezpłatne parkowanie dotyczył jedynie ulicy [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.W. wnosząc o jego uchylenie, podtrzymując dotychczas podnoszone zarzuty, podnosząc nadto, że na podstawie § 2 ust. 2 i § 5 uchwały Rady Miejskiej uprawniona była do bezpłatnego parkowania jako właściciel lokalu użytkowego, a nadto posiadała identyfikator potwierdzający powyższe uprawnienie w przypadku parkowania przy ulicy [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu organu I instancji podnosząc, że w zaskarżonym tytule egzekucyjnym spełniony został obowiązek wynikający z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968, ze zmianami ). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M.W. domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, podnosząc wcześniej prezentowane zarzuty, a zwłaszcza zarzucając błędne stanowisko organu II instancji który oparł się na literalnej treści przepisu, podkreślając, że skarżąca nie posiadała identyfikatora, nie biorąc jednakże pod uwagę uprawnienia skarżącej do posiadania takiego identyfikatora. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie w sposób szczegółowy odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze w istocie swej znajdujących odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ponadto Kolegium nie podzieliło poglądu skarżącej, iż w jej sytuacji winien mieć zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29.06. 2004 r., bowiem stan faktyczny w tej sprawie odnosił się dotyczył osoby domagającej się prawa do zniżki komunikacyjnej, gdzie de facto posiadała ona legitymację szkolną uprawniającą ją do zniżki, a jedynie nie posiadała tej legitymacji przy sobie w chwili kontroli. Skarżąca natomiast w dacie nałożenia na nią spornej kary tytułem nieopłaconego parkowania stosownego identyfikatora nie posiadała. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt administracyjnych w tytule wykonawczym z dnia [...].02.2003 r. nr [...] organ egzekucyjny powołał się na art. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zmianami ). Z treści art. 13 ust. 2 pkt 4 cytowanej wyżej ustawy w brzmieniu obowiązującym w lipcu 2002 r. wynika, iż korzystanie z dróg publicznych może być uzależnione, w przypadkach określonych w ust. 2, od wniesienia opłat drogowych, a opłaty mogą być pobierane za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach. W dalszej części art. 13 ust. 2a ustawy stanowi, między innymi, iż za korzystanie z dróg publicznych niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, o których mowa w ust. 2 pkt 4, pobiera się kary pieniężne W delegacji cytowanych wyżej przepisów oraz na podstawie § 3 ust. 1, § 4, §5, § 6 i § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych ( Dz. U. Nr 51, poz. 608 ) podjęta została uchwała Rady Miasta z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania na terenie miasta, ustalenia ich wysokości oraz sposobu pobierania. Przez "strefę płatnego parkowania" należy rozumieć miejsce parkowania na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Bezspornym w sprawie jest, iż pojazd marki [...] o nr. rejestracyjnym [...] stanowiący własność skarżącej zaparkowany został w dniu [...].07.2002 r. o godz. 1425 przy ulicy [...] bez wniesienia opłaty parkingowej. Z treści § 5 wskazanej wyżej uchwały Rady Miasta wynika, że ustala się zerową stawkę opłaty, której mowa w § 2 dla użytkownika drogi między innymi posiadaczom bezpłatnego identyfikatora mieszkańca Strefy Płatnego Parkowania. Skarżącej M.W. przedmiotowy identyfikator Strefy Płatnego Parkowania przy ulicy [...] wydany został dopiero w dniu [...].10.2002 r. Bezspornym także jest, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002 r., sygn. akt P.6/02 orzekł, iż art. 13 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, Nr 86, poz. 958, z 2001 r. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 25, poz. 253 i Nr 41, poz. 365) w zakresie, w którym przepis ten upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz organu właściwego do ustalania tych opłat, jest niezgodny z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto Trybunał konstytucyjny orzekł, iż niezgodne z Konstytucją są również poszczególne przepisy aktów wykonawczych do powyższej ustawy. Art. 13 ust. 4 ustawy powołanej w wyroku w zakresie, w którym przepis ten upoważnia Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz organu właściwego do ustalania tych opłat, a także przepisy § 3 ust. 1, § 4 ust. 1, § 8 ust. 2 rozporządzenia powołanego w części I punkt 2 tracą moc z dniem 30 listopada 2003 r. Dlatego też należy przyjąć, że uchwała Rady Miasta z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w sprawie wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie Płatnego Parkowania na terenie miasta, ustalenia ich wysokości oraz sposobu pobierania, obowiązywała do terminu utraty mocy obowiązujących przepisów określonego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Nie można zatem zarzucić by yciel w swoim tytule wykonawczym w sposób nieprawidłowy zastosował jako podstawę prawną egzekwowanego roszczenia sporne przepisy prawne. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Maria Bohdanowicz Ireneusz Fornalik Grażyna Staniszewska