II SA/Go 370/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia: odrzucić skargę. M.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 maja 2018 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Dnia 30 lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynął złożony na urzędowym formularzu PPF wniosek M.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 4 października 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 28 listopada 2018 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Na podstawie zarządzenia z dnia 28 listopada 2018 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 25 maja 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 10 grudnia 2018 r. Pomimo upływu 7-dniowego terminu, skarżący nie uiścił wymaganego wpisu sądowego, złożył natomiast w czasie biegu terminu do opłacenia skargi kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zaznaczyć następnie należy, że w niniejszej sprawie siedmiodniowy termin przewidziany do uiszczenia wpisu od skargi upłynął skarżącemu bezskutecznie z dniem 17 grudnia 2018 r. Jest tak dlatego, ponieważ wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 10 grudnia 2018 r. Wskazując na powyższe należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowym wyrażany jest pogląd, że Sąd – po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy – ma obowiązek stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. ponownie wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skargi, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OZ 307/12, LEX nr 1166089). Jeżeli natomiast strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do Sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, należy uznać, że bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany. Prawomocność rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie. Odmienne postępowanie Sądu może prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum. W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący został prawidłowo wezwany i pouczony o skutkach nieuiszczenia wpisu sądowego. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że mimo złożenia kolejnego wniosku o prawo pomocy skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono na wstępie.