II SA/Go 373/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2009r. Agencja Mienia Wojskowego Oddział Terenowy – działając przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2009r. nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] nakładającą na stronę skarżącą obowiązek zapłaty jednorazowej opłaty w kwocie 637.420,80 zł z tytułu wzrostu wartości wskazanych w tej decyzji nieruchomości. W skardze pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji Kolegium. Wniosek ten uzasadnił brakiem środków w budżecie Agencji przewidzianym na rok 2009, które mogłyby zostać przeznaczone na zabezpieczenie należności z tytułu renty planistycznej. Pełnomocnik podał również, że postępowanie w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości zostało wszczęte już po sporządzeniu planu budżetu na 2009 rok, natomiast procedura zmian w budżecie jest długotrwała ze względu na konieczność uzyskania akceptacji zmian przez Prezesa Agencji Mienia Wojskowego. Następnie pełnomocnik podkreślił, że główny przychód Agencji pochodzi ze sprzedaży nieruchomości. Ze względu natomiast na kryzys gospodarczy znacząco spadło zainteresowanie zakupem nieruchomości powojskowych, które z uwagi na swoją specyfikę wymagają znaczących nakładów oraz są położone w większości na terenach, na których nie ma obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego, co znacząca utrudnia ich zagospodarowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione, a staje się ono uzasadnione wtedy, gdy stronie grozi szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniawszy, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.220; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 167). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony skarżącej w pierwszej kolejności uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji brakiem środków w budżecie Agencji, które mogłyby zostać przeznaczone na uiszczenie opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości. W ocenie Sądu brak zabezpieczonych środków finansowych nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że uiszczenie nałożonej przez organy opłaty spowoduje szkodę, która później nie będzie mogła zostać naprawiona poprzez zwrot świadczenia. Pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił w sposób rzetelny, że zapłata wskazanej należności doprowadzi do wyrządzenia Agencji znacznej szkody lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Nie podał żadnych wiarygodnych informacji co do stanu środków finansowych Agencji ani co do celów, na jakie środki z budżetu zaplanowanego na 2009 rok mają być wydatkowane. Również przywołana przez pełnomocnika okoliczność, że dochody Agencji zmniejszyły się ze względu na panujący kryzys gospodarczy, nie jest wyczerpującym i właściwym uzasadnieniem wniosku. Pełnomocnik nie dołączył bowiem do wniosku żadnych dokumentów wykazujących źródła dochodów Agencji oraz ich rzeczywistą wielkość. Tak więc wskazanie jedynie, że zapłacenie naliczonej opłaty nie jest możliwe z uwagi na brak środków w budżecie i zmniejszenie się dochodów, przy jednoczesnym braku wiarygodnego wyjaśnienia czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie Agencji znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a także jakiego rodzaju byłaby to szkoda, nie stanowi w ocenie Sądu podstawy do tego, aby pozytywnie rozpoznać wniosek i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Dodatkowo należy podkreślić, że wyżej omówiona instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma na celu jedynie zapewnienie tymczasowej ochrony, gdyż po myśli przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 czerwca 2009r. wyznaczony już został termin rozprawy na dzień 16 lipca 2009r. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.