II SA/Go 375/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] starszy inspektor wojewódzki w Wydziale Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego Delegatury, działając z upoważnienia Wojewody, na podstawie przepisów art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 150 a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn.zm.) w związku z art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn.zm.), po rozpatrzeniu i uwzględnieniu w całości skargi R.M. uchylił decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz utrzymującą ją w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem datowanym na dzień [...] kwietnia 2006 r. (data nadania potwierdzona stemplem poczty - 29 maja 2006 r.) R.M. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na powyższą decyzję, żądając jej uchylenia. Skarżący wskazał, że pracował w warunkach szczególnych jako ładowacz, co potwierdzić mogą świadkowie oraz zaświadczenie o pracy w godzinach nocnych. Odpowiadając na skargę, po jej przekazaniu przez Sąd, Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył, co następuje: Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi fakt wniesienia skargi w określonym ustawowo terminie, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 w związku z art. 54 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Ubocznie należy wskazać, że przepis przejściowy art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) stanowił, iż w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. 1 stycznia 2004 r.), skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1, sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Oznacza to, iż ustawodawca przewidział dwuletni okres dostosowawczy umożliwiający traktowanie skargi wniesionej wadliwie bezpośrednio do sądu, wbrew normie art. 54 §1, jako wniesionej prawidłowo tzn. za pośrednictwem organu administracji publicznej. Skierowanie zatem, po dniu 1 stycznia 2006 r., skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, nie wypełnia dyspozycji powyższej normy prawnej i nie może być traktowane jako skuteczne zainicjowanie postępowania sądowoadministracyjnego. Dopiero z dniem rzeczywistego skierowania skargi do organu (bezpośrednio lub w innej przewidzianej prawem formie np. nadania przez pocztę na jego adres), następują skutki związane z jej wniesieniem. Z tej przyczyny, badając czy skarga została wniesiona za pośrednictwem poczty w terminie przepisanym, należy uwzględnić datę nadania skargi pod adresem organu, którego działalności dotyczy skarga, a nie sądu administracyjnego. Na podstawie analizy akt sprawy Sąd ustalił, że zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006 r. doręczono skarżącemu w dniu 2 maja 2006 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru). Zgodnie z powyższym, termin do zaskarżenia przedmiotowej decyzji do sądu administracyjnego upłynął dla R.M. z dniem [...] czerwca 2006 r. Skarżący skierował skargę nieprawidłowo bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim za pośrednictwem poczty, w dniu 29 maja 2006 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Skarga wpłynęła do Sądu w dniu 31 maja, po czym w związku z treścią art. 54 § 1 P.p.s.a., w dniu 2 czerwca 2006 r., została niezwłocznie skierowana do Wojewody, którego działalność stanowiła jej przedmiot. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż skarga R.M. została skierowana prawidłowo do organu, którego pośrednictwo w jej wniesieniu obligatoryjnie zastrzegł ustawodawca, z jednodniowym uchybieniem trzydziestodniowego terminu ustawowego. Nie ma przy tym znaczenia, że skarżący w otwartym terminie złożył skargę w Sądzie, gdyż dla skuteczności jej złożenia decyduje data przekazania jej właściwemu w sprawie organowi administracji publicznej. Skoro, na skutek błędu strony - prawidłowo pouczonej w decyzji o trybie i sposobie jej zaskarżenia, nastąpiło to po terminie, skarga jest spóźniona. Na marginesie należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, może wnioskować o jego przywrócenie. Należycie uzasadniony wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym, w myśl art. 87 § 3 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jednocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynność, której nie dokonała w terminie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę R.M. należało odrzucić jako wniesioną z uchybieniem terminu.