II SA/Go 38/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. H. na pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2025 r. nr [...]w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu A. H. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Prezydent Miasta [...]wydał dnia [...] czerwca 2025 r. decyzję nr [...], którą udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: budowa drogi powiatowej (Trasy [...]) Etap II – Odcinek 1 – Etap 1 od km 0+794,03 do km 2+522,68 w [...]. Od decyzji tej odwołanie złożył A. H., działając jako pełnomocnik K. Odwołanie zostało przekazane przez Prezydenta Miasta [...]do Wojewody [...] w dniu [...] września 2025 r. Pismem z dnia [...] października 2025 r., wystosowanym na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej jako k.p.a.), organ II instancji wezwał A. H. do uzupełnienia złożonego odwołania poprzez przedłożenie m.in. stosownych dokumentów uprawniających go do podpisywania odwołania w imieniu K. Pismem z dnia [...] grudnia 2025 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., poinformował A. H. o pozostawieniu jego odwołania bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie odwołania w wyznaczonym terminie. Skargę na powyższe pismo do Sądu wniósł A. H., w której podniósł, iż została mu zamknięta droga do merytorycznej kontroli instancyjnej decyzji administracyjnej w sprawie o istotnym znaczeniu środowiskowym i społecznym, przy zastosowaniu nadmiernego formalizmu oraz przy zaniechaniu przez organy administracji publicznej obowiązków wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ uznał zarzuty skargi za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 3 § 2a p.p.s.a.). Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi A. H. w niniejszej sprawie jest pismo Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2025 r., którym organ, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., poinformował skarżącego o pozostawieniu wniesionego przez niego odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...]z [...] czerwca 2025 r. bez rozpoznania. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W przedmiotowej sprawie Wojewoda dokonał tej czynności, ponieważ skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił wniesionego przez siebie odwołania o stosowne dokumenty. Skoro zatem na wezwanie organu skarżący nie uzupełnił braków formalnych odwołania, w świetle powyższego przepisu forma zakończenia postępowania administracyjnego w tej sprawie odpowiadała wymogom prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 3 września 2013 r. uchwałę o sygnaturze akt I OPS 2/13, w której przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA wskazał, że nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy ono uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. NSA stwierdził również, że jeżeli organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej (np. wezwanie organu wystosowane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. było wadliwe), to pozostaje on w bezczynności, bowiem odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W takiej sytuacji środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że wobec zaskarżenia w niniejszej sprawie pisma organu informującego o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania, które to pismo nie rozstrzyga władczo o prawach lub obowiązkach w indywidualnej sprawie, a także ze względu na istniejącą możliwość ochrony przez skarżącego swych praw poprzez wniesienie skargi na bezczynność organu pozostawiającego odwołanie bez rozpoznania, przyjąć należy, że skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.