II SA/Go 380/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska, Protokolant sekr. sąd. Monika Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. sprawy ze skargi E.P. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania oddala skargę. Orzeczeniem z dnia [...] lutego 2007 r. (Nr [...]) Komendant Miejski Policji wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym uznał obwinionego -komisarza E.P. Komendanta - Komisariatu Policji -winnym popełnienia czynu z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 roku, Nr 7, poz. 58 z późn. zm. zwanej dalej ustawą) w związku z § 211 ust. 3 Zarządzenia nr 1426 Komendanta Głównego Policji z dnia 23 grudnia 2004 roku w sprawie wykonywania czynności dochodzeń iowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców, w związku z § 6 pkt 2 oraz § 8 pkt 1 - zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20.051993 roku w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, w związku z pkt 7 i 14 zakresu czynności Komendanta Komisariatu Policji oraz na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 w związku z art. 135j ust. 5 ustawy odstąpił od ukarania. Orzeczenie dyscyplinarne zawierało pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Komendanta Wojewódzkiego Policji, za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Od wskazanego powyżej orzeczenia E.P. złożył odwołanie, które wniósł za pośrednictwem wewnętrznej poczty policyjnej Komisariatu Policji. Odwołanie to wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji -19 lutego 2007 roku, a do Komendy Wojewódzkiej Policji - 28 lutego 2007 roku. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. (Nr [...]) Komendant Wojewódzki Policji odmówił przyjęcia odwołania stwierdzając, iż odwołanie zostało wniesione po terminie. Wskazał, iż orzeczenie doręczono skarżącemu 9 lutego 2007 roku, zaś odwołanie wpłynęło do Komendanta Miejskiego Policji w dniu 19 lutego 2007 roku, a zatem po upływie wynikającego z art. 135k ust. 1, 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku siedmiodniowego terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia dyscyplinarnego. Na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji E.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. W skardze tej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako naruszającego prawo oraz o uznanie wniesionego odwołania za wniesione w ustawowym terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący kwestionował stanowisko organu, iż odwołanie zostało wniesione po terminie, podnosił, iż nie uchybił on siedmiodniowemu terminowi zaskarżenia orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji, oraz stwierdził, iż [...] lutego 2007 roku, a zatem przed upływem ustawowego terminu nadał je w sekretariacie Komisariatu Policji, przekazując je "pocztą resortową". W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, iż stosownie do art. 135k ust. 1 i 2 ustawy prawo do wniesienia odwołania przysługuje obwinionemu w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji, o czym obwinionego pouczono. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny może wyeliminować zaskarżony akt administracyjny z obrotu prawnego jedynie wówczas, gdy stwierdzi, że przy jego wydaniu lub w toku postępowania zmierzającego do jego wydania nastąpiło naruszenie prawa, opisane w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - zwanej dalej: ppsa. W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na stwierdzenie, iż rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiej Policji zostało wydane z naruszeniem prawa. Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutów zawartych w skardze E.P.. Zgodnie z art. 135k ust. 1 i 2 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia dyscyplinarnego. Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie dyscyplinarne w pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z art. 135k ust. 3 ustawy o Policji wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Art. 135p ust. 1 ustawy o Policji recypuje natomiast do postępowania dyscyplinarnego w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie przepisy Kodeksu postępowania karnego dotyczące m. in. terminów. Ponieważ ustawa o Policji nie zawiera przepisów regulujących tę kwestię oceny czy skarżący zachował siedmiodniowy termin do wniesienia środka zaskarżenia od orzeczenia dyscyplinarnego Komendanta Miejskiego Policji należało dokonać przy uwzględnieniu właściwych przepisów Kodeksu postępowania karnego. Zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 124 k.p.k. termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostanie nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Z akt sprawy, w tym niekwestionowanych oświadczeń stron wynika, iż orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Miejskiego Policji zostało doręczone skarżącemu w dniu 9 lutego 2007 roku. Orzeczenie to zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia wskazując, iż odwołanie należy wnieść za pośrednictwem organu który wydał zaskarżone orzeczenie czyli za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania od orzeczenia organu dyscyplinarnego l instancji zaczął biec od następnego dnia po dniu doręczenia orzeczenia czyli od 10 lutego 2007r. i upłynął z dniem 16 lutego 2007 roku. Natomiast skarżący złożył odwołanie w sekretariacie Komisariatu Policji 15 lutego 2007 roku - "przekazując pocztą resortową" (cyt. z uzasadnienia skargi), które wpłynęło do Komendy Miejskiej Policji jako organu l instancji - 19 lutego 2007 roku. Należy zatem uznać, iż w terminie otwartym do zaskarżenia orzeczenia dyscyplinarnego, skarżący nie złożył pisma w siedzibie organu właściwego, ani też nie nadał go w placówce pocztowej,* nie wniósł go również do rzeczowo niewłaściwego organu Policji. Z oświadczeń skarżącego nie wynika bowiem, by odwołanie złożył u Komendanta Komisariatu Policji, lecz jedynie, iż skorzystał z możliwości przesłania pisma wewnętrzną pocztą policyjną. Tego rodzaju nadanie pisma nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 124 k.p.k., ponieważ skarżący nie nadał pisma w placówce pocztowej, lecz przekazał przesyłkę pocztą wewnętrzną Policji. Tego rodzaju organizacja obrotu przesyłkami nie jest operatorem publicznym, tzn. operatorem zobowiązanym do świadczenia publicznych usług pocztowych (art. 3 pkt 11 i 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe- Dz.U.03 Nr 130 poz. 1188 ze zm.). W tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym Komendant Wojewódzki Policji prawidłowo za datę wniesienia odwołania przyjął dzień, w którym wpłynęło ono do siedziby organu właściwego - Komendanta Miejskiego Policji, a miało to miejsce w dniu 19 lutego 2007 roku, a więc po upływie terminu do wniesienia odwołania. Stąd też odmowa przyjęcia odwołania, w świetle art. 135k ust. 1 i 3 ustawy o Policji była uzasadniona. W tych okolicznościach na podstawie przepisu art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.