II SA/Go 380/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Asesor WSA Joanna Brzezińska, po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o sprostowanie oczywistej omyłki i o wykładnię wyroku w sprawie ze skargi [...] na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki osłony śmietnikowej p o s t a n a w i a: 1. sprostować oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku a dnia 25 września 2008 roku, sygn. akt II SA/Go 380/08 w ten sposób, iż w ostatnim zdaniu tego uzasadnienia skreślić słowa: "i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji", 2. odmówić dokonania wykładni wyroku. W dniu 25 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w przedmiocie nakazu rozbiórki osłony śmietnikowej uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sporządzając z urzędu uzasadnienie wskazanego wyżej wyroku Sąd stwierdził w jego ostatnim zdaniu, iż "Te zatem okoliczności stanowiły podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153 poz. 1270/". Pismem z dnia [...] roku Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o wykładnię wskazanego wyżej orzeczenia. Wskazany wyżej wniosek organ uzasadnił powstałą w jego ocenie wątpliwością dotyczącą właściwości organu w przypadku ponownego rozpoznania sprawy. Zdaniem organu wskazana w uzasadnieniu wyroku potrzeba ponownego przeprowadzenia postępowania celem jego uzupełnienia w zakresie ustaleń co do rozmiarów i funkcji spornego obiektu budowlanego, wiążąca się z koniecznością przeprowadzenia dowodu między innymi z oględzin nie mieści się w dyspozycji art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego i mogłaby powodować naruszenie zasady dwuinstancyjności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W doktrynie przyjmuje się, iż oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk i inni, Komentarz..., s. 570 pkt 5). Doktryna i judykatura również jednolicie przyjmuje, iż sprostowaniu podlega zarówno wadliwość sentencji, jak i uzasadnienia orzeczenia (por. W. Siedlecki, B. Dobrzański i inni ..., Komentarz ..., s. 548 i postanowienie SN z 15 kwietnia 1982r., l PZ 7/82, OSNCP 1982, nr 10, poz. 155). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż skoro sentencja wyroku zapadłego w niniejszej sprawie brzmi uchyla zaskarżoną decyzję to sformułowanie zawarte w ostatnim zdaniu uzasadnienia tego wyroku "... zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji ..." stanowi oczywistą omyłkę. W tym miejscu zważyć należy, iż w przypadku rozbieżności treści sentencji wyroku od treści uzasadnienia tegoż wyroku to treść sentencji jest dla organu wiążąca. Z uwagi na powyższe wskazane powyżej słowa stanowiące oczywistą omyłkę zgodnie z dyspozycją art. 156 § 1 p.p.s.a należało skreślić. Przechodząc do analizy wniosku w zakresie wskazanych przez organ wątpliwości stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż potrzeba wykładni wyroku zachodzi wówczas, kiedy zachodzą łącznie dwie przesłanki: pierwsza; kiedy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny i druga kiedy wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi. Nie ulega wątpliwości, iż Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgłosił swoje zastrzeżenia w przedmiocie właściwości organu, który winien wykonać czynności wskazane przez Sąd administracyjny orzekający w niniejszej sprawie. Innymi słowy wątpliwości wskazane przez organ nie dotyczą niejasnych sformułowań zawartych w treści uzasadnienia lecz samych tylko skutków orzeczenia. A zatem ewentualne wyjaśnienie skutków orzeczenia nie jest wykładnią tego orzeczenia bez wskazania niejasności sformułowań w treści orzeczenia. Takie wyjaśnienie skutków byłoby nie związaną z orzeczeniem opinią prawną mającą byt odrębny od wydanego w sprawie orzeczenia. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, iż przepis p.p.s.a. nie przewidują wydawania przez sądy administracyjne innych orzeczeń niż wyroki i postanowienia a zwłaszcza nie przewidują wydawania niezwiązanych z tymi orzeczeniami opinii prawnych. Z uwagi na powyższe w świetle art. 158 p.p.s.a. należało odmówić Lubuskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dokonania wykładni wyroku. Już tylko na marginesie wskazać należy, iż art. 136 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 roku (Dz. U. Nr 30, poz. 168 z późn. zm.) zwany dalej k.p.a. uprawnia organ odwoławczy do ustalenia stanu faktycznego w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu w l instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego między innymi na nowe okoliczności faktyczne pominięte przez organ l instancji. Organ odwoławczy może też w świetle przywołanego artykułu stwierdzić, iż postępowanie dowodowe przeprowadzone w l instancji wymaga uzupełnienia i w takim przypadku organ ten jest obowiązany przeprowadzić postępowanie uzupełniające postępowanie dowodowe w tym również organ odwoławczy może dokonać dowodu z oględzin. Tym bardziej, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w jej całokształcie. Z uwagi na powyższe należało orzec jak w sentencji.