II SA/Go 382/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Rady Miasta z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. D.B. zwróciła się do Rady Miejskiej ze skargą na działalność Prezydenta Miasta i Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, zarzucając tym organom m.in. brak pomocy. Zdaniem strony przyznawana pomoc społeczna jest zbyt mała, a wydawane przez MOPS zaświadczenia o uzyskanych dochodach są źle konstruowane, nieczytelne, błędne i zbyt ogólne, a okazywanie ich w urzędach powoduje, że sprawy strony są załatwiane negatywnie. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Przewodniczący Rady Miasta wyjaśnił D.B., iż pisma z dnia [...] grudnia 2010r., w świetle obowiązujących przepisów nie można uznać za skargę na działalność Prezydenta Miasta i Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Zgodnie z art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego, definiującym przedmiot skargi, pismo to nie ma charakteru skargi, lecz zawiera jedynie żale i pretensje wobec pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej i Prezydenta Miasta. Podniesione w nim argumenty stanowią powtórzenie skarg już wcześniej rozpoznawanych przez Radę Miasta i są wyrazem braku satysfakcji z decyzji niezgodnych z oczekiwaniami strony, dotyczącymi zakresu i formy udzielanej pomocy społecznej. Argumenty te nadal nie dotyczą nowych okoliczności, nie mogą więc zostać uznane za uzasadnienie wniesienia kolejnych skarg. Pismo zawierało również wyliczenie uchwał Rady Miasta, wydanych w sprawie skarg D.B. na działalność Prezydenta Miasta i Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W uchwałach tych uznano skargi zgłoszone przez D.B. za niezasadne i stanowisko to jest nadal podtrzymywane. Na powyższe pismo Rady Miasta D.B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., kwestionując jego zasadność i zgodność z prawem, domagając się usunięcia naruszenia swego interesu prawnego. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2011 r. Przewodniczący Rady Miasta ponownie przytoczył uchwały Rady Miasta zawierające rozstrzygnięcia w sprawie uprzednio wniesionych skarg D.B. na działalność Prezydenta Miasta i Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W uchwałach tych skargi uznano za niezasadne, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargi na te uchwały. D.B. nadal składa do Rady Miasta kolejne pisma, które nie zostają uznane za skargi na działalność Prezydenta Miasta i Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, ponieważ nie wnoszą żadnych nowych okoliczności uzasadniających ich uwzględnienie. Pisma te zawierają uporczywie powtarzane żale i pretensje, a podnoszone w nich przez stronę argumenty są wyrazem braku satysfakcji z decyzji niezgodnych z jej oczekiwaniami. Radni Miasta byli zapoznawani z tymi pismami, z prośbą o rozważenie celowości wystąpienia z projektem uchwały lub wnioskiem kontrolnym, jednak jak dotąd żaden z radnych nie uznał za konieczne podjęcia inicjatywy uchwałodawczej, bądź wszczęcia procedury kontrolnej wobec wymienianych w pismach podmiotów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Poddanie w przepisie art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było to, czy zaskarżone pismo Przewodniczącego Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] stanowi jedną z prawnych form działania administracji wskazanych w art. 3 p.p.s.a. Z analizy treści zaskarżonego pisma, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż nie jest ono decyzją czy postanowieniem. W dalszej kolejności należało rozważyć, czy pismo to mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) mają charakter zewnętrzny, co oznacza, że są skierowane do podmiotu nie podporządkowanego organizacyjnie, ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność, 3) są skierowane do indywidualnego podmiotu, 4) mają charakter publicznoprawny, 5) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Lexis Nexis, Warszawa 2008, str. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 32). Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, iż zaskarżone pismo Przewodniczącego Rady Miasta nie spełnia wymogów innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stanowi ono jedynie odpowiedź na pismo D.B., w którym Rada Miasta poinformowała stronę, że podniesione w nim zarzuty nie mają charakteru skargi, ponieważ zawierają jedynie żale i pretensje wobec pracowników organów administracji publicznej, a ponadto nie dotyczą nowych okoliczności i nie mogą tym samym zostać uznane za uzasadnienie wniesienia kolejnych skarg. W ocenie Sądu zaskarżone pismo miało jedynie charakter informacyjny, a jego treść nie zawiera konkretyzacji jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków. Dlatego też skarga nie mogła podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Natomiast § 3 tego przepisu wskazuje, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Regulacja tego przepisu jest dla sądu wiążąca i nie zależy od jego uznania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.