II SA/Go 388/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 29 kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga A.Z. na decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Dyrektora Izby Celnej utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2015 r., którą nałożono na A.Z. karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach w łącznej kwocie 24 000 zł. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego, jakie spowodować może wykonanie zaskarżonej decyzji ostatecznej. Skarżący podniósł, że dokonując oceny, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków z samej swej istoty musi odnosić się do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwym staje się ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Instytucja udzielenia ochrony tymczasowej, przewidziana w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, które to skutki mogą wystąpić tylko w przyszłości, stąd sama ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Do wniosku załączono wyciąg z konta bankowego za lata 2014-2015, harmonogram spłat kredytu gotówkowego. Skarżący wskazał, iż z zeznań podatkowych PIT-36 za 2014 r. (załączony do zażalenia), poniósł on stratę w wysokości 27 163,04 zł. Skarżący wskazał na swoją sytuację finansową podając, iż spłaca kredyt w kwocie 246,53 zł miesięcznie, zaciągnął pożyczkę krótkoteminową w kwocie 1100 zł, koszt czynszu – 1314,60 zł. Zdaniem skarżącego brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu stanowi art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej zwanej p.p.s.a.) ustanawiając wyjątek od reguły określonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., a zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do treści art. 61 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest zatem związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie prze stronę we wniosku okoliczności uzasadniających ziszczenie się wymienionych w cyt. przepisie przesłanek. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, iż nie wystarczające jest przy tym samo oświadczenie wnioskodawcy, powinno zostać ono poparte dowodami źródłowymi. Wnioskodawca jest zobowiązany zatem do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (Komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. R.Hausera, C.H.Beck Warszawa 2013, str. 371). Przy czym podkreślić należy, iż na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2008 r., I OZ 1002/07). Jeżeli strona we wniosku o wstrzymanie nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza to brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (por. postanowienie NSA dnia 30 maja 2008 r., I FSK 228/08). W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, zagrażając jego bytowi gospodarczemu. Dodatkowo skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, załączył do wniosku dokumenty mające obrazować jego sytuację finansową i uzasadniać pozytywne rozpatrzenie przez Sąd złożonego wniosku. W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącego oraz załączone do niego dokumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione przez skarżącego dokumenty nie obrazują w pełen sposób jego sytuacji finansowej i majątkowej. Po pierwsze wskazać należy, iż strata, na którą powołuje się skarżący, osiągnięta w 2014 r. w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest samodzielną okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Wykazanie straty nie przekłada się na stwierdzenie, że podatnik nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Wykazanie straty nie jest również jednoznaczne z powstaniem stanu zagrożenia niewypłacalnością. Nie jest bowiem wykluczone, że strata może zostać pokryta ze majątku, którym podatnik dysponuje. Ponadto fakt poniesienia straty nie musi oznaczać, że w kolejnych latach podatkowych podatnik nie wykaże dochodu z prowadzonej działalności. Z akt sprawy i dokumentów złożonych przez skarżącego nie wynika, aby mimo poniesionej straty zaprzestał on działalności gospodarczej. Z pozostałych dokumentów wskazujących na sytuację majątkową skarżącego strona załączyła wyciąg z konta bankowego za lata 2014-2015, harmonogram spłat kredytu gotówkowego, dodając, iż skorzystał z pożyczki krótkoteminowej w kwocie 1100 zł. Brak jest jednak informacji wskazujących na majątek (zarówno ruchomy jak i nieruchomości) jakim dysponuje skarżący, brak też deklaracji podatkowej dotyczącej podatku VAT odprowadzanego przez skarżącego. Dodać należy, iż obciążenie kredytowe skarżącego na jakie wskazał nie jest znaczące – raty wynoszą 246,53 zł. Analiza zaś wyciągu z rachunku bankowego skarżącego za okres od lutego do listopada 2015 r. (9 miesięcy) wskazuje na zbliżoną wysokość wpływów w stosunku do wydatków. Sąd podkreśla, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Tego skarżący nie uczynił we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał, aby brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skutkować miał niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sama zapłata nałożonej na skarżącego kary co do zasady nie prowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji kwoty te podlegać będą zwrotowi. Wobec powyższego Sąd w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.