II SA/Go 389/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Lubuskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie mianowania strażaka na inne stanowisko służbowe postanawia odrzucić skargę w części dotyczącej uposażenia strażaka. Decyzją [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej we W. mianował aspiranta G.B. z dniem [...] r. na stanowisko dowódcy zastępu w Komendzie Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej we W. oraz przyznał związane z tym stanowiskiem uposażenie w tym uposażenie zasadnicze, dodatek za posiadany stopień oraz dodatek służbowy. Na skutek odwołania strażaka Lubuski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w G. decyzją [...] uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej wysokości przyznanego dodatku służbowego w ten sposób, że przywrócił dodatek stażowy w wysokości 810,00 zł przyznany angażem Komendanta Powiatowego PSP we W. z dnia [...] nr [...] z dniem [...] r. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w części dotyczącej mianowania strażaka na stanowisko dowódcy zastępu, jako stanowisko równorzędne z zajmowanym uprzednio stanowiskiem starszego inspektora, zaskarżona decyzja jest zasadna. G.B. zaskarżył powyższą decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając organowi naruszenie interesu prawnego poprzez błędne ustalenie stanowiska równorzędnego w stosunku do stanowiska zajmowanego przez niego przed wydaniem decyzji oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8 i 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola przestrzegania prawa sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony i jest dokonywana w sformalizowanym postępowaniu o charakterze procesowym. Ograniczony charakter sądowej kontroli przestrzegania prawa kształtują przede wszystkim przepisy wyznaczające zakres właściwości sądu administracyjnego. Przystępując do rozpoznania każdej skargi sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać jej dopuszczalność, gdyż zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), przywoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w razie jej niedopuszczalności skargę odrzuca się bez merytorycznej oceny jej zasadności. Po myśli art. 58 § 1 pkt 1 ww. ustawy, skarga podlega również odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Przez dopuszczalność skargi sensu stricto należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe tzn. określenie, od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i podmiotowe tzn. określenie jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Jednym z warunków formalnych skutecznego złożenia skargi w tym rozumieniu jest więc złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 175 ust. 1 w związku z art. 177 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe, przy czym co do zasady sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Po myśli przepisów art. 1 i 2 P.p.s.a., sądy administracyjne są powołane wyłącznie do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych, tj. spraw z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych przewidzianych ustawami szczególnymi. Przedmiot niniejszej skargi stanowi decyzja wyższego przełożonego strażaka wydana w wyniku jego odwołania od decyzji przełożonego dotyczącej mianowania go (przeniesienia) na inne stanowisko służbowe oraz stosownego określenia związanego z tym faktem uposażenia, czyli świadczeń materialnych. Zgodnie z treścią art. 111a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 96, póz. 667 z późn.zm.), sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego strażaków rozstrzygają sądy pracy. Przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, dotyczące niewykonania zobowiązań, stosuje się odpowiednio. Wobec powyższego ewentualnych roszczeń majątkowych związanych z uposażeniem strażak dochodzić może jedynie przed sądem powszechnym – sądem pracy, zatem zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji rozstrzygnięcie w przedmiocie uposażenia strażaka nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Sąd z urzędu dokonał kontroli formalnej wniesionej skargi i z powyższych przyczyn uznał, że w przedmiotowej części nie jest ona dopuszczalna. W tej sytuacji, niezależnie od oświadczenia skarżącego z dnia 26 lipca 2008 r. o cofnięciu skargi w części dotyczącej należnego mu uposażenia tj. wysokości przyznanego dodatku służbowego, które skutkowałoby umorzeniem postępowania sądowego w tej części (art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy), zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak na wstępie.