II SA/Go 390/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.),, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Z.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2004r. Nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, na podstawie art. 7 pkt 4, 9, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust 3 pkt 1, art. 147 ust. 1 pkt 1 i art. 106 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593, ze zmianami) oraz art. 104 k.p.a., postanowił nie zmieniać uchylonej wcześniej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji z dnia [...] maja 2004r. Nr [...], dotyczącej przyznania zasiłku okresowego Z.I. w miesięcznej wysokości 92,20 zł od maja 2004 r. do sierpnia 2004 r. z powodu bezrobocia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż z poczynionych ustaleń wynika, że strona jest uprawniona do zasiłku okresowego jako osoba bezrobotna poszukująca pracy i nie osiągająca żadnego dochodu w wysokości określonej jako minimalna w 2004 r. dla osoby samotnie gospodarującej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z.I. kwestionując decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej, zarzucając przede wszystkim nieprawidłowości w funkcjonowaniu przedmiotowego Ośrodka, a zwłaszcza brak zainteresowania osobą skarżącego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. Nr [...], po rozpoznaniu odwołania Z.I., na podstawie art. 104 i 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż organ I instancji wydając decyzję, przy jej ponownym rozpatrzeniu, nie odniósł się do uchylonej i wyeliminowanej wcześniej z obrotu decyzji, co jest poważnym uchybieniem proceduralnym i w myśl art. 104 k.p.a. organ zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia sprawy co do jej istoty i zakończenia postępowania, podkreślając że nie rozpatrywał rozstrzygnięcia Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej pod względem merytorycznym, wobec stwierdzonego wyżej wymienionego uchybienia proceduralnego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Z.I., ( skarżąc równocześnie w tym samym piśmie decyzje wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] listopada 2004 r. Nr [...] oraz [...]) kwestionując jej zasadność skarżący przytoczył jednocześnie argumentacje zawartą w uzasadnieniu odwołania do organu II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się w uzasadnieniu na argumenty tożsame z prezentowanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 r. – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem legalności decyzji i może decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność jeżeli narusza ona przepisy obowiązujące w dacie jej wydania na tle stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zmianami) wynika, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Sądowa kontrola decyzji administracyjnych odnosi się głównie do decyzji administracyjnych załatwiających sprawę administracyjną merytorycznie, a oprócz tego do decyzji kończących postępowanie administracyjne, polegających na uchyleniu decyzji i umorzeniu postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie stwierdziło, że decyzja organu I instancji narusza procedury określone w kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia tylko wtedy, gdy organ I instancji przeprowadził postępowanie z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego, a w szczególności nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie to przeprowadzono, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego [vide wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1997r. , SA/Po 1237/96, POP 1998, z. 3, poz. 92] oraz poglądach doktryny [Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, G. Łaszczyca, Cz. Marzysz, A. Matan, tom II, str. 244 i nast.]. Zgodnie z art. 104 k.p.a. zasadą w postępowaniu administracyjnym powinno być rozpatrzenie i rozstrzygnięcie całej sprawy administracyjnej co do jej istoty jedną decyzją administracyjną. Rozstrzygając ponownie sprawę organ I instancji powinien wydać nową decyzję, a nie ograniczyć się do orzekania o pozostawieniu bez zmian uchylonej decyzji w sposób istotny naruszając przepisy postępowania. Następstwem wydania decyzji kasacyjnej jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem I instancji, które to nie jest "przedłużeniem" postępowania odwoławczego ani jego dalszym ciągiem tylko postępowanie przed organem I instancji toczy się od początku (vide artykuł A. Skóry – Uwagi do glosy T. Kiełkowskiego do wyroku NSA z dnia 28 marca 2001r., Państwo i Prawo 2003 r., nr 6, poz. 101). W takiej sytuacji na nowo zostaje ustalony stan faktyczny jak i prawny, nie może więc być mowy o powoływaniu się w treści rozstrzygnięcia na uchyloną w całości decyzję, która została wyłączona z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy prawa. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.