II SA/Go 392/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A.W. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - nagany oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. Komendant Miejski Policji [...] (dalej jako KMP), działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161, dalej jako u.o.p.): 1. uznał obwinionego - mł. asp. A.W. za winnego popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że: - w nocy z [...] listopada 2018r. [...] w klubie nocnym [...] okazał nowo poznanej klientce klubu A.O. odznakę - identyfikator funkcjonariusza Policji przedstawiając się jako jej funkcjonariusz, bez związku z wykonywaniem jakichkolwiek obowiązków służbowych, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez wykorzystanie zawodu policjanta do celów prywatnych (tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w: art. 132 ust 1 u.o.p. w związku z § 12 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta); - w dniu [...] listopada 2018r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, kiedy to w toku realizowanego podczas zwolnienia lekarskiego leczenia przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych w klubie nocnym (tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w: art. 132 ust. 1 u.o.p. w związku z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta); wymierzając obwinionemu karę dyscyplinarną nagany. 2. uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że: - w okresie od miesiąca sierpnia 2018 r. do dnia [...] listopada 2018 r. w klubie nocnym podjął zajęcie zarobkowe poza służbą polegające na odpłatnym świadczeniu usług pracownika ochrony tzw. "bramkarza" klubu, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego uzyskania uprzednio pisemnej zgody przełożonego Komendanta Miejskiego Policji na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą (tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w: art. 132 ust 3 pkt 3 u.o.p. w związku z art. 62 ust 1 u.o.p.); - w dniu [...] października 2018r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez niedopełnienie ciążącego na nim obowiązku służbowego uprzedzenia bezpośredniego przełożonego kierownika Rewiru Dzielnicowych l Komisariatu Policji l Komendy Miejskiej Policji o niemożności stawienia się tego dnia na godz. 16:00 do służby z przyczyny z góry wiadomej, związanej z uprzednim honorowym oddaniem tego dnia krwi (tj. przewinienia dyscyplinarnego określonego w: art. 132 ust 3 pkt 3 u.o.p. w związku z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów). Od powyższego orzeczenia A.W. złożył odwołanie wnosząc o uniewinnienie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, wynikający z dowolnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie obwinionego winnym przewinień dyscyplinarnych opisanych w orzeczeniu, 2. naruszenie prawa do obrony obwinionego poprzez oddalenie wniosku dowodowego o uzyskanie zaświadczenia lekarskiego od lekarza psychiatry, która to decyzja miała wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. W odwołaniu wniesiono o dołączenie do akt sprawy grafiku pełnienia służby w KP [...] w okresie do [...] listopada 2018r., celem wykazania, że inni policjanci w okresie zwolnienia lekarskiego obwinionego nie pełnili służby i nie zastępowali go. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2019 r., wydanym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 i 2 u.o.p. Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako KWP): 1) uchylił zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej uznania obwinionego winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w nocy z [...] listopada 2018r, w klubie nocnym okazał nowo poznanej klientce klubu A. O. odznakę - identyfikator funkcjonariusza Policji przedstawiając się jako jej funkcjonariusz, bez związku z wykonywaniem jakichkolwiek obowiązków służbowych, czym dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez wykorzystanie zawodu policjanta do celów prywatnych, i uniewinnił obwinionego od w/w zarzutu; 2) w pozostałej części zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż [...] listopada 2018 r. do KMP wpłynęła notatka urzędowa opisująca interwencję w Szpitalu [...] z udziałem A.O. i K.H. oraz S.Z., według której w/w kobiety poznały w klubie [...] obwinionego, który przedstawiał się jako barman i ochroniarz lokalu. Obwiniony fundował kobietom drinki i kilkukrotnie opuszczał z A.O. salę zabaw klubu. Po opuszczeniu lokalu A.O. poinformowała bawiące się z nią osoby, iż w jednym z pomieszczeń klubu została zgwałcona przez obwinionego, który uprzednio okazał jej legitymację służbową funkcjonariusza Policji. Następnie straciła przytomność i karetką została przewieziona do Szpitala. W związku z powyższym KMP wszczął przeciwko A.W. postępowanie dyscyplinarne. Zdaniem organu odwoławczego analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie, iż postępowanie dyscyplinarne wyjaśniło wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i wykazało stopień zawinienia policjanta. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, iż w toku przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego zebrano obszerny materiał dowodowy, kilkukrotnie przesłuchano obwinionego oraz szereg świadków, co pozwoliło na ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Organ wyjaśnił, iż wskazany przez obrońcę obwinionego wniosek w zakresie uzyskania zaświadczenia lekarskiego od lekarza psychiatry został oddalony, gdyż uznano go za zbędny w postępowaniu, wskazując, że szczegółowe uzasadnienie takiej decyzji wskazane zostało przez rzecznika dyscyplinarnego w postanowieniu z dnia [...] lutego 2019 roku (k. 159 akt). Zdaniem KWP powyższe nie świadczy o naruszeniu prawa do obrony, mając na uwadze, że obrońca obwinionego od początku prowadzonego postępowania uczestniczył we wszystkich czynnościach wykonywanych z udziałem swojego klienta, czynnie biorąc w nich udział, przesyłano mu wszelkie niezbędne określone przepisami prawa dokumenty postępowania oraz uwzględniono część wniosków o uzupełnienie materiału dowodowego. Odnosząc się do wniosku obrońcy obwinionego o dołączenie do akt sprawy grafiku pełnienia służby w KP [...] celem wykazania, że inni policjanci nie pełnili za obwinionego służb i nie zastępowali go w okresie jego pobytu na zwolnieniu lekarskim, organ odwoławczy wskazał, że w toku przesłuchania w dniu [...] stycznia 2019 r. obwiniony wyjaśnił, iż inni policjanci musieli pełnić zastępstwo w czasie jego pobytu na zwolnieniu lekarskim gdyż przydzielona mu dzielnica nie może pozostać bez opieki dzielnicowego (k. 139 akt). Okoliczność tą, jak i fakt oburzenia i frustracji policjantów zachowaniem obwinionego potwierdzili także przesłuchani świadkowie (k. 132 i 135 akt). Odnosząc się do adnotacji na zwolnieniu lekarskim obwinionego "pacjent może chodzić", organ odwoławczy stwierdził, iż upoważniało to obwinionego do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, nie zaś do chodzenia po nocnych klubach, które można uznać za nadużycie przysługującego prawa. Za niezgodne z celem zwolnienia uznał organ postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Zdaniem KWP pobyt w klubie nocnym w trakcie zwolnienia lekarskiego abstrahując od towarzyszących mu okoliczności bezsprzecznie świadczy o braku lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Organ II instancji podał, iż zgodnie z wolą obrońcy obwinionego włączył do akt postępowania dyscyplinarnego kserokopię historii choroby z poradni zdrowia psychicznego oraz kopię odręcznych zapisków, dotyczących obwinionego. Jednak zwrócił uwagę, że dwie kartki w postaci kopii karty stanowiącej historię choroby oraz odręczne nieczytelne zapiski specjalisty psychiatrii, z których część przed skserowaniem została przysłonięta, nie sposób uznać za dokumenty mogące stanowić źródło dowodowe, tym bardziej, że nie zostały one uwierzytelnione. Wątpliwości organu budziło pochodzenie tych dokumentów mimo, iż nie mają one znaczenia dla sprawy. W ocenie organu II instancji, zgromadzony materiał dowodowy (zeznania świadków i obwinionego) pozwolił na przyjęcie za udowodniony fakt pobytu obwinionego w trakcie zwolnienia lekarskiego w klubie nocnym, stąd też organ uznał, że obwiniony w dniu [...] listopada 2018 r. dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie nie będące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, kiedy to w toku realizowanego podczas zwolnienia lekarskiego leczenia przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych w klubie nocnym. Organ wskazał, iż podczas zwolnienia lekarskiego funkcjonariusz zwolniony jest z obowiązku świadczenia służby i wykonywania innych czynności, mających związek ze służbą. Z tego też względu przejawem troski policjanta o dobro służby winno być stosowanie się do wskazań lekarskich i powstrzymywanie się od wykonywania czynności, mogących przedłużyć nieobecność w służbie. Ponadto według organu nieobecność policjanta w służbie spowodowała utrudnienia w realizacji ustawowych zadań Policji, co oznacza - wobec konieczności zapewnienia ciągłości służby - rozłożenie jego obowiązków służbowych na pozostałych policjantów komórki organizacyjnej, w której pełni on służbę, na czas jego nieobecności. Zdaniem KWP obwiniony spędzając czas w klubie nocnym, w trakcie zwolnienia lekarskiego przedłożył interes prywatny ponad interes służby, a tym samym działał umyślnie i z pełną tego świadomością czego w świetle powyższych okoliczności nie można uznać za działanie etyczne i uczciwe wobec społeczeństwa oraz innych policjantów. Zdaniem KWP organ I instancji słusznie przyjął, że pobyt w nocy z [...] listopada 2018 r. obwinionego w klubie nocnym nie korespondował z celem udzielonego zwolnienia lekarskiego, stwierdzając przy tym, iż trudno zaaprobować zaświadczenia lekarskie od lekarza psychiatry, o które wnosił obwiniony, w toku postępowania dyscyplinarnego, jak i przesłane w późniejszym terminie dokumenty od specjalisty psychiatry, uznając powyższe za nieudolną linię obrony. Uwzględniając stan faktyczny i prawny KWP uznał, że wymierzona kara jest współmierna do popełnionego czynu i stopnia zawinienia, dodając, iż KMP wymierzył obwinionemu najłagodniejszą z przewidzianych przez ustawodawcę kar dyscyplinarnych - karę nagany, która oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania i podlega zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kary. Ponadto organ podkreślił, iż kara ta jest wymierzona za nieprzestrzeganie etyki zawodowej policjanta, co w przeciwieństwie do kary w związku z naruszeniem przez policjanta dyscypliny służbowej nie niesie za sobą jakichkolwiek skutków finansowych w postaci potrącenia nagrody rocznej i dodatku służbowego. Natomiast co do zarzutu okazania nowo poznanej klientce klubu odznaki - identyfikatora funkcjonariusza Policji, KWP stwierdził, iż obwinionemu, nie można w tym zakresie udowodnić opisanego czynu, stąd kierując się treścią art. 135 g ust. 2 u.o.p organ odwoławczy uznał powyższą okoliczność za nie możliwą do udowodnienia, z powodu braku źródeł dowodowych i traktując ją jako nie dającą się usunąć wątpliwość rozstrzygnął na korzyść obwinionego. Na powyższe orzeczenie, w części obejmującej pkt 2, A.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając organowi: 1) naruszenie przepisów art. 132 ust. 1 u.o.p. w zw. z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepisy te mogą stanowić podstawę prawną do egzekwowania wobec skarżącego obowiązku właściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że mogą one stanowić podstawę stwierdzenia naruszenia zasad etyki zawodowej i pociągnięcia go do odpowiedzialności dyscyplinarnej, 2) naruszenie przepisu art. 1351 u.o.p. w zw. z art. 135i ust. 1-4 u.o.p., poprzez zaniechanie czynności uzupełnienia materiału dowodowego zgodnie z regulacją tego przepisu, jak i bezzasadne pominięcie wniosku dowodowego o dołączenie do akt sprawy grafiku pełnienia służby w [...] KP w okresie do [...] listopada 2018 r. włącznie, podczas gdy miało to znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, 3) błędne i dowolne ustalenie, że obwiniony nie przestrzegał zasad etyki zawodowej poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego polegające na przebywaniu w charakterze gościa w klubie nocnym w toku realizowanego zwolnienia lekarskiego. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części, tj. w zakresie w jakim utrzymano w mocy orzeczenie KMP z dnia [...] lutego 2019 r. stwierdzające winę skarżącego i wymierzono mu karę dyscyplinarną i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo strona wniosła o uzupełnienie dowodów w sprawie, poprzez: 1) zwrócenie się do psychiatry B.G. o sporządzenie oryginalnego wyciągu z historii choroby obwinionego, obejmującej wizytę z dnia [...] listopada 2018 r. wraz z opisem zaleceń, celem wykazania, że obwiniony rzeczywiście odbył taką wizytę i zostały mu zalecone wszelkie formy odstresowania się, 2) zwrócenie się do Komisariatu Policji o udzielenie informacji czy w dniach [...] listopada 2018 r., inni policjanci pełnili służbę, celem wykazania, że nie miała miejsce sytuacja, aby współpracownicy zastępowali obwinionego w tym czasie, albowiem jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, iż przepis § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta dotyczy zachowań kierowanych na zewnątrz, czytelnych dla osób trzecich, które oceniają postawę policjanta przez pryzmat praworządności, zgodności z zasadami współżycia społecznego i pogłębiana zaufania do Policji, nie dotyczy zaś zachowań w stosunku do współpracowników i przełożonych, ponieważ te stosunki regulują inne przepisy, tj. § 3, 14, 15, 21 cyt. zasad etyki oraz art. 58 ust. 1 w zw. z art. 27 u.o.p. Skarżący uznał, iż powołany w kwalifikacji prawnej zarzutu art. 132 ust. 1 u.o.p. w związku z § 2 zasad etyki zawodowej policjanta, nie mógł stanowić podstawy prawnej do egzekwowania wobec skarżącego obowiązku właściwego wykorzystania zwolnienia lekarskiego, a w konsekwencji nie może również stanowić podstawy stwierdzenia niedopełnienia przez skarżącego obowiązków służbowych i pociągnięcia go do odpowiedzialności dyscyplinarnej. Ponadto zwrócił uwagę, iż ewentualne naruszenie celu zwolnienia lekarskiego należy oceniać w kontekście wszystkich istotnych okoliczności, które konsekwentnie są pomijane przez organy obu instancji. Skarżący podkreślił, że data zdarzenia ([...] listopada 2018 r.) był to czas, kiedy zwolnienie lekarskie już praktycznie dobiegało końca i był to weekend. Skarżący nie tańczył w klubie, ani nie zachowywał się w sposób, który mógłby nadwyrężyć łokieć. Motywy wyjścia skarżącego do klubu były uzasadnione wskazaniami lekarskimi, a stan jego zdrowia był stabilny i następnego dnia miał uzasadniać pełną zdolność do pracy. Za nieprawidłowe uznał skarżący pominięcie przez KWP przedłożonego wyciągu z dokumentacji lekarskiej. Co do wniosku o grafiki KP [...] skarżący wskazał, że dopiero na etapie składania odwołania, uświadomił sobie że okres, w którym był na zwolnieniu lekarskim, to także okres tzw. psiej grypy i jego współpracownicy byli wówczas nieobecni w pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu wraz z zawartą w nim argumentacją, uznając jednocześnie zarzuty skargi za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018.1302, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiot skargi stanowiło orzeczenie dyscyplinarne, w części w której Komendant Wojewódzki Policji po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji stwierdzające popełnienie przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające mu karę dyscyplinarną nagany. Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.2019.161 j.t.). W przepisach tej ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Przepis art. 135e ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o Policji stanowi, że rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Oznacza to, że czynności podejmowane przez rzecznika dyscyplinarnego i przeprowadzane dowody muszą dotyczyć istotnych okoliczności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a więc mających znaczenie dla sprawy i z tego punktu widzenia rzecznik dyscyplinarny powinien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy zgromadzony przez rzecznika dyscyplinarnego był wystarczający do wydania orzeczenia i nie wymagał uzupełnienia. Skarżącemu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, poprzez działanie niebędące przykładem praworządności i niekierowanie się zasadami współżycia społecznego, kiedy to w toku realizowanego podczas zwolnienia lekarskiego leczenia przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych w klubie nocnym. Okoliczności mające znaczenie dla wydanego w sprawie orzeczenia dotyczyły zatem przebywania przez skarżącego w trakcie korzystania ze zwolnienia lekarskiego w klubie nocnym. Te okoliczności nie były sporne i nie wymagały prowadzenia dalszych czynności dowodowych. Skarżący nie kwestionował bowiem tego, że w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego przebywał w charakterze gościa, w celach prywatnych w klubie nocnym, gdzie przynosił nowopoznanym kobietom drinki i kilkukrotnie opuszczał z jedną nich salę zabaw klubu. Zgodnie z powołanym art. 135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny ma obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy, nie zaś wszelkie czynności, których przeprowadzenie postuluje strona postępowania. W związku z tym słusznie nie zostały uwzględnione wnioski skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji pochodzącej od lekarza psychiatry i grafiku pełnienia służby w Komisariacie Policji. Należy podkreślić, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez rzecznika dyscyplinarnego zdeterminowany jest zawsze unormowaniem materialnoprawnym, które może stanowić podstawę do wydania orzeczenia. Pominięte wnioski dowodowe nie dotyczyły okoliczności istotnych dla ustalenia zarzucanego skarżącemu przewinienia w świetle materialnoprawnej podstawy ukarania tj. art. 132 ust. 1 u.o.p. w związku z § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta. Jak wynika z art. 132 ust. 1 u.o.p. policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, natomiast § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji stanowi, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Przewinienie dyscyplinarne może polegać zarówno na naruszeniu dyscypliny służbowej, jak i na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W niniejszej sprawie postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego oparte było na drugiej z wyżej wymienionych przesłanek. Ustawodawca nie określił definicji zasad etyki zawodowej funkcjonariusza Policji ani przykładowego katalogu zachowań, które należy uznać za niezgodne z nimi. Zasady etyki zawodowej policjantów są, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 7 u.o.p., określane przez Komendanta Głównego Policji. Zawarte zostały one w zarządzeniu nr 805 Komendanta Głównego Policji. Zarządzenie to zawiera ogólne dyrektywy wykonywania zawodu policjanta, które stanowią przejaw przestrzegania zasad praworządności i prowadzą do pogłębienia społecznego zaufania do Policji. Jednocześnie nie zawiera ono znamion zachowań uznawanych za przewinienia dyscyplinarne, a jedynie pewne wzorce, których funkcjonariusz powinien przestrzegać i których naruszenie może skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną (por. Z. Gądzik (w:) Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2015, str. 654-655). Cytowany przepis § 2 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji zawiera ogólną klauzulę, która wyznacza dla policjantów kryteria prawidłowego zachowania we wszystkich tych przypadkach, które nie zostały bezpośrednio uregulowane w prawie lub zbiorze zasad etyki zawodowej policjanta. Kryteria te odwołują się w szczególności do zasad współżycia społecznego i wzorca zachowań praworządnych. Jak stanowi § 1 Zasad, zasady etyki zawodowej policjanta wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę zawodu policjanta. Oznacza to, że nie zawierają one co do zasady standardów moralnych odmiennych od powszechnie akceptowanych społecznie, mogą natomiast, ze względu na rodzaj i przedmiot służby, pewne wartości preferować, a obowiązki wysuwać na pierwszy plan, kosztem sfery prywatnej funkcjonariusza. Zawody, w których ze względu na ich doniosłość społeczną, istnieje uzasadnienie do tworzenia etyki zawodowej, cechują się zwiększonym rygoryzmem etycznym i podwyższeniem standardów zachowań dla osób ten zawód wykonujących. Całokształt okoliczności faktycznych ujawnionych w sprawie uzasadnia ocenę organów dyscyplinarnych, że swoim zachowaniem funkcjonariusz ewidentnie naruszył zasady współżycia społecznego, a jego zachowanie nie było z przykładem praworządności (por. w podobnym stanie faktycznym wyrok NSA z 27 sierpnia 2019, I OSK 2494/17). Przebywanie w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego w klubie nocnym w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do rzeczywistego stanu jej zdrowia. Nie ma przy tym znaczenia adnotacja na zwolnieniu, że "pacjent może chodzić", albowiem takie zalecenie uprawnia pacjenta do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego jak robienie zakupów czy spacer w okresie rekonwalescencji, ale z pewnością nie obejmuje aktywności towarzyskiej polegającej na bawieniu się w klubie nocnym. Takie zachowanie w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego nie jest społecznie akceptowalne i na pewno nie przyczynia się do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Tego negatywnego odbioru społecznego zachowania funkcjonariusza w żaden sposób nie mogłyby zmienić ewentualne zalecenia odstresowania pochodzące od lekarza psychiatry, który nie wystawił zwolnienia lekarskiego skarżącemu. Również ewentualny fakt korzystania w tym samym czasie ze zwolnień lekarskich przez innych funkcjonariuszy nie usprawiedliwiał zachowania skarżącego. Ocena zachowania skarżącego dokonana przez organy, polegająca na uznaniu, że naruszył on zasady współżycia społecznego, a jego zachowanie nie było przykładem praworządności, była w ocenie Sądu całkowicie uprawniona. Nie doszło tym samym do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego art. 132 ust. 1 u.o.p. w związku z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.