II SA/Go 40/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Miejskich Zakładów Komunalnych Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Wystąpieniem z dnia [...] czerwca 2014r. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczegoo stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w sprawie udzielenia Zakładom [...] Sp. z o. o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu WIOŚ wskazał, że podstawę prawną do wydania przedmiotowego zezwolenia stanowił art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j.: Dz. U Nr 185, poz. 1243 z 2010r., ze zm.). W jego ocenie ww. decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z art. 13a ust. 1 wymienionej ustawy, który to w sposób wyraźny konstytuuje zakaz zbierania komunalnych osadów ściekowych poza miejscami ich wytwarzania. W wystąpieniu zaznaczono, iż zbieranie komunalnych osadów ściekowych określonych w wymienionej decyzji Starosty odbywa się na nieruchomości stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...], a zatem poza miejscem ich wytwarzania, które znajduje na terenie oczyszczalni ścieków w [...]. Na skutek złożenia powyższego wystąpienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane było do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie określonej w tym wystąpieniu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. pełnomocnik MZK Sp. z o. o., radca prawny J.K. przedstawił stanowisko strony pisząc, iż nie zgadza się prezentowaną w sprawie oceną Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. W piśmie tym wyjaśnił, że zgodnie z zezwoleniem wydanym przez Starostę ustabilizowane osady ściekowe magazynowane są obecnie we wskazanym tym zezwoleniem ogrodzonym i monitorowanym miejscu. Miejsce składowania tych odpadów jest odpowiednio zabezpieczone - plac, na którym są magazynowane jest wybetonowany i ogrodzony 60 cm murem. Ponadto celem ochrony przed nadmiernym uwodnieniem wodami opadowymi magazynowane osady ściekowe przykrywane są folią przemysłową. Taki sposób przechowywania osadów ściekowych nie wywołuje negatywnych skutków na kolejne etapy ich rolniczego wykorzystania. Transport odpadów odbywa się przy zachowaniu szczególnej ostrożności i zasad bezpieczeństwa, w ramach wydanego przez Starostę zezwolenia. Dodał przy tym, że zarówno transport ustabilizowanych osadów ściekowych jak i ich składowanie ma jedynie charakter przejściowy, gdyż zamiarem Spółki jest stworzenie odpowiednich warunków do składowania osadów w miejscu ich wytwarzania. Dotychczasowe działanie spółki, wbrew twierdzeniu WIOŚ nie było przedmiotem jakichkolwiek skarg i nie naruszało ani faktycznych, ani prawnych interesów osób trzecich. Pełnomocnik Spółki w omawianym piśmie wyjaśnił także pojęcie "rażącego naruszenie prawa". Spółka wskazała, iż działa z zachowaniem szczególnej ostrożności, zasad bezpieczeństwa i nie uchybia normom ochrony środowiska. W związku z tym postępowanie w sprawie powinno być jej zdaniem, na podstawie art. 105 k.p.a., umorzone jako bezprzedmiotowe. Decyzją z dnia [...] września 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001r., ze zm.), art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. poz. 267 z 2013r., ze zm.) oraz art. 13a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U Nr 185. poz. 1243 z 2010r., ze zm.), stwierdziło nieważność decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012r., nr [...] w sprawie zezwolenia Zakładom [...] Sp. z o. o. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] odpadów w rodzaju ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych. Kolegium zaznaczyło, iż decyzja Starosty wydana została na podstawie przepisów prawa materialnego określonych przez ustawę z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U Nr 185, poz. 1243 z 2010r., ze zm.). Z mocy art. 28 ust. 1 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przedmiotowej decyzji, prowadzenie zbierania odpadów wymaga zezwolenia, które w drodze decyzji (ust. 2) wydaje właściwy organ, którym w przedmiotowej sprawie był Starosta. Kolegium wskazało, iż rozpatrując wniosek Zakładów [...] Sp. z o.o. Starosta obowiązany był do uwzględnienia nie tylko przepisów art. 28 ust 1, ust. 2 pkt 2 oraz ust. 5 cyt. ustawy stanowiących obowiązek uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, formę zezwolenia, właściwość organu zezwalającego i treść zezwolenia ale także przesłanki odmowy wydania takiego zezwolenia określone w art. 29 ust. 1 tej ustawy. Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 1 cyt. ustawy organ powinien odmówić wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami byłby niezgodny z wymaganiami przepisów o odpadach. SKO wskazało, iż uwzględniając ten ustawowy obowiązek Starosta rozpatrując wymieniony wniosek był zobowiązany uwzględnić przepis art. 13a ust. 1 pkt. 2 cyt. ustawy mocą którego zakazane było zbieranie odpadów, w rodzaju komunalne osady ściekowe, poza miejscem ich wytwarzania. Starosta udzielił przedmiotową decyzją, wbrew jednoznacznemu zakazowi określonemu ww. przepisem, MZK Sp. z o. o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...]. Zaznaczono także, iż miejsce magazynowania tych odpadów zostało zatem określone jako miejsce niezwiązane z miejscem ich wytwarzania. W decyzji wydanej w I instancji Kolegium uznało za bezsporne, iż odpady te powstają w procesie oczyszczania ścieków w oczyszczalni ścieków eksploatowanej przez podmiot któremu zezwolenia udzielono a zlokalizowanej w [...]. Miejsce zbierania (magazynowania) odpadów wytworzonych w tej oczyszczalni wskazano zaś w przedmiotowej decyzji zezwalającej jako teren działki o numerze ewidencyjnym [...], a więc na terenie położonym w sąsiedniej gminie [...]. Kolegium stwierdzając nieważność decyzji Starosty objętej postępowaniem wskazało, że decyzja ta wydana została w wyraźnej sprzeczności z art. 13a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U Nr 185, poz. 1243 z 2010r., ze zm.), przepisy której to ustawy stanowiły materialnoprawną podstawę do jej wydania. W konsekwencji Kolegium uznało, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa, skutkującym z mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzeniem jej nieważności. W dalszej części decyzji Kolegium wyjaśniło, iż w jego ocenie, wbrew twierdzeniom strony w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, podając że wskazane przez stronę w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. obydwa sposoby rozumienia "rażącego naruszenia prawa" jako prawnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, przemawiają za tym, że w przedmiotowej sprawie przez pominięcie ustawowego zakazu wynikającego z art. 13a ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy wystąpiło naruszenie prawa tak istotne, że musi być zakwalifikowane jako naruszenie rażące. W zakończeniu skarżonej decyzji Kolegium wskazało, iż o znaczeniu zakazu, z punktu widzenia szeroko pojętej ochrony środowiska świadczy zaś to, że zakaz taki został przez ustawodawcę "podtrzymany" w art. 23 ust. 2 pkt 2 aktualnie obowiązującej ustawie z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach. Od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła spółka Zakłady [...] sp. z o.o. reprezentowana przez r. pr. J.K.. W uzasadnieniu wniosku strona podtrzymała swoje stanowisko ujęte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014r. Jednocześnie podniesiono, iż dogłębnej analizy wymaga termin "rażące naruszenie prawa" w świetle cyt. art. 13a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach. Na tą okoliczność strona ponownie przytoczyła definicje "rażącego naruszenia prawa" wskazaną w piśmie strony z dnia [...] sierpnia 2014 r., zgodnie z którą "Doktryna oraz judykatura wskazują, na dwa ujęcia rażącego naruszenia prawa. Jedno uznające, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu oraz drugie, zgodnie z którym naruszenie prawa będzie rażące, gdy jego skutków społeczno-prawnych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności. Naruszenie prawa jest rażące wówczas, gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożności akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa". Strona podkreśliła, że mając na względzie powyższe, działanie MZK sp. z o.o., przy przyjęciu dalece posuniętej, rozszerzającej wykładni przepisów prawa, tj. ustawy o odpadach, stanowić może co najwyżej naruszenie prawa, lecz z całą pewnością nie jego "rażące naruszenie". Decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j.: Dz. U. Nr 79, poz. 856 z 2001r., ze zm.), art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. poz. 267 z 2013r., ze zm.) oraz art. 13a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U Nr 185. poz. 1243 z 2010r., ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2014r. Jednocześnie podkreśliło, iż w przedmiotowej sprawie bez znaczenia pozostaje ustalenie, czy działanie MZK sp. z o.o. stanowi rażące naruszenie prawa, ponieważ działalność ta jest jedynie skutkiem decyzji administracyjnej wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Przedmiotem prowadzonego postępowania nie jest bowiem działalność spółki, lecz działanie organu wydającego decyzję zezwalającą Zakładom [...] sp. z o.o. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] odpadów w rodzaju ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych. W ocenie Kolegium wydanie ww. decyzji bezsprzecznie stanowiło rażące naruszenie prawa, bowiem jak wskazano wyżej, Starosta pominął zakaz sformułowany wprost w przepisie art. 13a ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U Nr 185, poz. 1243 z 2010r., ze zm.). W myśl tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania przedmiotowej decyzji, obowiązywał zakaz zbierania: 1. pozostałości z sortowania odpadów komunalnych, 2. komunalnych osadów ściekowych , 3. zakaźnych odpadów medycznych, 4. zakaźnych odpadów weterynaryjnych - poza miejscem ich wytwarzania. Kolegium wskazuje, iż to pominięcie cytowanego wyżej przepisu w decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012 r. i wbrew jego regulacjom zezwolenie MZK sp. z o.o. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] odpadów w rodzaju ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych stanowiło rażące naruszenie prawa, które daje podstawę do wydania decyzji stwierdzającej nieważność ww. decyzji Starosty. Wydanie decyzji administracyjnej w jednoznacznej sprzeczności z przepisami ustawy stanowi bowiem naruszenie prawa tak istotne, że musi być zakwalifikowane jako naruszenie rażące i to w obydwu sposobach rozumienia "rażącego naruszenia prawa" wskazanych przez stronę w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Nawet przyjmując rozumienie "rażącego naruszenia prawa" wskazane przez stronę, zgodnie z którym naruszenie prawa jest rażące gdy w jego wyniku powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożności akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa, bez żadnych wątpliwości można stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. W wyniku przedmiotowej decyzji Starosty umożliwiono MZK sp. z o.o. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] odpadów w rodzaju ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, a więc poza miejscem ich wytwarzania, co jest sprzeczne z przepisami zarówno ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001r. - obowiązującej w dacie wydania przedmiotowej decyzji przez Starostę, jak i obowiązującej obecnie ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w wyniku przedmiotowej decyzji Starosty powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też niemożności akceptacji zaskarżonego orzeczenia jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Podsumowując Kolegium podało, iż składowanie komunalnych osadów ściekowych poza miejscem ich wytwarzania, nawet przy wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy środkach ostrożności, stoi w sprzeczności z zamysłem ustawodawcy określonym zarówno w obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez Starostę przepisem art. 13 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach, jak i przepisu art. 23 ust. 2 pkt 2 aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach i decyzja umożliwiająca takie składowanie nie powinna zostać wydana. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium podkreśliło, iż bez znaczenia dla prowadzonego przez Kolegium postępowania w przedmiotowej sprawie pozostaje czasookres obowiązywania decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012 r. jak i okoliczności i tryb jej wydania. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014r., złożyły Zakłady [...] Sp. z o.o., reprezentowane przez radcę prawnego J.K., które zarzuciły ocenę stanu faktycznego oraz materiału dowodowego przedmiotowej sprawy z naruszeniem przepisów postępowania określonych w art. 7. art. 10 §1, 12, art.77 §1 i 2, jak również art. 80 i 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego, co w konsekwencji skutkowało obrazą przepisów prawa materialnego, mających bezpośredni wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. w szczególności niewłaściwie zastosowanego art. 13 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach. Wobec powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W opinii skarżącej Spółki nie można uznać dokonanej przez organ oceny formalno -prawnej przedstawionej w uzasadnieniu skarżonej decyzji za właściwą i znajdującą podstawy dla zastosowania trybu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 13 a ust. 1 pkt 2 Ustawy o odpadach. Skarżąca wskazała argumenty już poprzednio podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podała, iż transportowanie ustabilizowanych odpadów komunalnych z miejsca ich wytwarzania do miejsca składowania zgodnie z planami i początkowymi założeniami spółki, ma jedynie charakter przejściowy. Zamiarem spółki jest bowiem stworzenie warunków odpowiednich do składowania wskazywanych osadów w miejscu ich wytwarzania. W dalszej kolejności skarżąca Spółka wyjaśniła termin "rażące naruszenie prawa" oraz podała, iż działanie Zakładów [...] sp. z o.o., przy przyjęciu dalece posuniętej, rozszerzającej wykładni przepisów prawa, tj. ustawy o odpadach, stanowić może co najwyżej naruszenie prawa, lecz z całą pewnością nie jego "rażące naruszenie". W odniesieniu do powyższego, w opinii skarżącej niezrozumiałym pozostaje pominięcie przez SKO dowodu z wyjaśnień Starosty, jako wydającego decyzję z dnia [...] lutego 2012 r. w zakresie stwierdzenia czy doszło do "rażącego naruszenia prawa" oraz trybu i okoliczności wydania ww. decyzji. W zakresie zaś ekonomicznych skutków przedmiotowej decyzji strona skarżąca podniosła, iż wydane przez Starostę zezwolenie z [...] lutego 2012r. pozwoliło rozpocząć skarżącej proces inwestycyjny na działce o numerze ewidencyjnym [...], w tym rozpoczęcie prac budowlanych i przygotowania technicznego dla wskazywanego typu działalności tj. dla odpowiedniego składowania, magazynowania i monitorowania odpadów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a." sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona prawu. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w trybie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, tj. stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie to stanowi dopuszczony przez ustawodawcę wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 267 z późn.zm.), dalej jako: "k.p.a."). Możliwość wzruszenia decyzji administracyjnej poprzez stwierdzenie jej nieważności, wymaga natomiast stwierdzenia zaistnienia szczególnych kwalifikowanych wad kwestionowanego aktu administracyjnego. Postępowanie nieważnościowe nie może zatem zastąpić postępowania zwykłego zmierzającego do rozpoznania danej sprawy administracyjnej co do jej istoty. W myśl art. 156 k.p.a. organ stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym nadzwyczajnym postępowaniem, w którym właściwy organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny; co pociąga za sobą wniosek, iż organ ten rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, a nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987r., sygn. akt IV SA 393/87, Lex nr 10110, z dnia 7 marca 1996r., sygn. akt III ARN 70/95, Legalis nr 40027). Działanie w trybie nadzoru na podstawie art. 156 k.p.a. wymaga więc innego podejścia do sprawy niż w I instancji lub przed organem odwoławczym czy w innych trybach nadzwyczajnych; organ administracji staje wobec kwestii czysto prawnych, które powinny być rozstrzygnięte wedle zasad stosowania kasacji (vide B. Adamiak, J. Borkowski; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; seria Duże Komentarze Becka; wyd. 9, Warszawa 2008, wyd. C. H. Beck, s. 743-744). Wobec powyższego rolą Kolegium w niniejszej sprawie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] w sprawie udzielenia Zakładom [...] Sp. z o. o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych, ograniczała się do ustalenia i oceny, czy przedmiotowa decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą, skutkującą stwierdzenie jej nieważności. Sporną decyzją z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] Starosta udzielił Zakładom [...] Sp. z o. o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...] ustabilizowanych komunalnych osadów ściekowych. Zarówno wnioskodawca przedmiotowego postępowania nadzwyczajnego –Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdzając nieważność decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2012r. prawidłowo upatrują jej przesłankę – jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w tym, że stoi w sprzeczności z zapisem art. 13a ust. 1 pkt 2 ówcześnie obowiązującej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j.: Dz. U Nr 185, poz. 1243 z 2010r., ze zm.). Zgodnie z tym przepisem zakazuje się zbierania komunalnych osadów ściekowych - poza miejscami ich wytwarzania. Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Starosta wydał w dniu [...] lutego 2012r. sporne zezwolenie na zbieranie komunalnych osadów ściekowych na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], czyli poza miejscem ich wytwarzania, które znajduje na terenie oczyszczalni ścieków w [...], a więc wbrew ustawowemu zakazowi wynikającemu z ww. art. 13a ustawy o odpadach, czym rażąco naruszył prawo. Bez znaczenia jest przy tym, co podnosi strona skarżąca, iż obecne rozwiązanie – zbieranie osadów poza miejscem ich wytwarzania, jest tymczasowe (choć ta tymczasowość trwa już kilka lat). Istotne dla sprawy jest to, że treść decyzji Starosty pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa, a charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Jak już wyżej wskazano, kontrola decyzji podjętych w trybie nieważnościowym polega na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tymże postępowaniem. Dla stwierdzenia nieważności decyzji niezbędna jest ocena naruszenia jako "rażącego" na podstawie całokształtu okoliczności sprawy. Orzekający w niniejszej sprawie organ dokonał tej oceny w sposób prawidłowy. W tym stanie rzeczy skoro podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.