II SA/Go 408/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi B.C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. [...] września 2016 r. w miejscowości [...] na drodze wojewódzkiej nr [...] został poddany kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował J.C.. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) decyzją z [...] kwietnia 2017r. nr [...] nałożył na B.C. karę pieniężną w wysokości 8000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200, dalej: u.t.d.) Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie pismem z [...] kwietnia 2017 r. Po jego rozpatrzeniu Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) jako organ II instancji decyzją z [...] lipca 2017r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu WITD decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. B.C. złożyła odwołanie od decyzji pismem z [...] stycznia 2018 r., w którym zarzuciła decyzji obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść decyzji, tj. art. 7, 8, 9, 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 86 K.p.a. przez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności koniecznych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w tym zaniechania przesłuchania strony i osób mających wiedzę w sprawie; naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez wydanie decyzji nieodpowiadającej warunkom formalnym. Strona zarzuciła decyzji także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, że w sprawie doszło do penalizowanego wykonania przewozu na potrzeby własne. Strona zarzuciła decyzji także naruszenie art. 33 ust. 8 u.t.d. poprzez przyjęcie, że zmiana przepisu nie skutkowała uznaniem, że zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne są wydane na czas nieokreślony. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skarżąca wniosła o przesłuchanie strony i osób uprawnionych z B sp. z o.o. i T na okoliczność wystawienia faktury VAT na stronę oraz współpracy między trzema podmiotami. Skarżąca zarzuciła organowi, że przesłuchał ją w postępowaniu w charakterze świadka a nie strony. Zdaniem strony fakt, że na fakturze VAT znalazł się numer NIP skarżącej, nie może przesądzać o tym, że to ona wykonywała przewóz z dnia kontroli. Strona stwierdziła, że organ nie zastosował się do wytycznych organu II instancji zawartych w decyzji uchylającej. Strona zakwestionowała ustalenie, że jej zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne utraciło ważność, bowiem w dacie jego ważności weszła w życie ustawa, zgodnie z którą zaświadczenia wydawane są na czas nieokreślony. Zdaniem skarżącej ważność jej zaświadczenia uległa prolongacie na czas nieoznaczony. Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] GITD utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że według art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją lub postanowieniem przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienionej, tj. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a - 96n ustawy zmienionej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Według przepisu art. 33 ust. 1 ww. ustawy przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.t.d. podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10. Według art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ww. ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.) Kara pieniężna za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia wynosi 8000 zł, zgodnie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Odnośnie tego naruszenia organ odwoławczy wyjaśnił, że [...] września 2016 r. w miejscowości [...] na drodze wojewódzkiej nr [...] został poddany kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, Kontrolowanym pojazdem kierował J.C.. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. Podczas kontroli przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że w dniu kontroli wykonywał przejazd po ładunek elementów ogrodzeń z ocynkowni "T". Świadek zeznał: "W chwili zatrudnienia od przedsiębiorcy ok. 6 mc wstecz Pani B.C. otrzymałem okazany do kontroli dokument (...) W kontrolowanym przedsiębiorstwie mam być zatrudniony na umowę o pracę" (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). Zakład T sp.j. pismem z [...] listopada 2016 r. wyjaśnił, że elementy ogrodzeń powierzone do cynkowania ogniowego zostały odebrane przez B B.C., na dowód czego spółka przesiała fakturę VAT nr [...] wystawioną na B B.C. za cynkowanie ogniowe elementów metalowych, wytrawianie ocynkowanych detali, piaskowanie, wiercenie otworów, kwadrat łącznik oraz tulejki redukcyjne. Spółka przesłała także dokument "Przyjęcie wykonania usługi cynkowania ogniowego", na którym zleceniodawca został określony jako B. Pismem z [...] grudnia 2016 r. B.C. wyjaśniła, że kontrolowany pojazd jest jej własnością i "korzystała z niego firma B. Wobec tego, że ja jestem właścicielką, nie odbyło się to za wynagrodzeniem". W dalszej części uzasadnienia GITD wskazał, że w toku postępowania w I instancji organ ustalił na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego, że strona na dzień kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne strona złożyła 27 września 2016 r. (pismo ze Starostwa z [...] lutego 2017 r. - w aktach sprawy). Zgodnie z danymi Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD strona do 16 lutego 2017 r. nie została zarejestrowana w bazie Biura (pismo z GITD - w aktach sprawy). [...] sierpnia 2017 r. inspektorzy ITD podjęli próbę przesłuchania strony. Skarżąca odmówiła złożenia wyjaśnień (protokół z przesłuchania strony - w aktach sprawy). [...] października 2017 r. inspektorzy WITD ponownie przesłuchali kierowcę, J.C., w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że w dniu kontroli wykonywał przejazd po załadunek elementów ogrodzeń z ocynkowni T. Ładunek został przez niego odebrany i pozostawiony w bazie przedsiębiorstwa przy ulicy [...]. Świadek zeznał, że nie wiedział, do kogo należał ładunek. Z zeznań świadka wynikało, że w dniu kontroli był zatrudniony u przedsiębiorcy B.C. (B B.C.) na umowę o pracę do [...] sierpnia 2017 roku (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). Biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego w sprawie GITD uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Bezspornym jest, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli była strona. Kierujący pojazdem był zatrudniony przez stronę na podstawie umowy o pracę, a celem przejazdu było odebranie elementów ogrodzeń z ocynkowni. Zlecenie na ocynkowanie zostało złożone przez stronę, co wynika z treści faktury VAT nr [...] oraz dokumentu "Przyjęcie wykonania usługi cynkowania ogniowego". Za nieuzasadnione – zdaniem organu odwoławczego - należy uznać wnioski pełnomocnika strony o przesłuchanie strony i osób uprawnionych z B sp. z o.o. i T na okoliczność wystawienia faktury VAT na stronę oraz współpracy między trzema podmiotami. Przede wszystkim organ wskazał, że nie jest istotne dla przedmiotowej sprawy ustalenie, na czym polegała współpraca między powyższymi podmiotami, dlatego wniosek o przesłuchanie osób uprawnionych z B sp. z o.o. i T należy uznać za nieuzasadniony. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bowiem wyłącznie ocena kontrolowanego przewozu z [...] września 2016 r. Na tę okoliczność organ zamierzał przesłuchać stronę postępowania [...] sierpnia 2017 r. Strona miała zatem możliwość złożenia zeznań przed organem I instancji, jednak skorzystała z prawa do odmowy. W piśmie z [...] września 2017 r. strona wskazała, że nie jest w stanie wyjaśnić, kto wykonywał przewóz z dnia kontroli. Nie znajduje zatem uzasadnienia wniosek pełnomocnika skarżącej o ponowne przesłuchanie strony postępowania. Abstrahując od powyższego organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu jest wystarczający do uznania, kto był wykonawcą przewozu i jaki przewóz miał charakter. Działania strony, w ocenie organu, zmierzają wyłącznie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania i nie mają na celu wyjaśnienia okoliczności sprawy. Bezspornym jest, że wykonywany podczas kontroli przewóz był przewozem drogowym na potrzeby własne spełniającym warunki z art. 4 pkt 4 u.t.d. Jednocześnie organ zważył, że strona nie podlegała pod wyłączenie spod obowiązku uzyskania zaświadczenia, ponieważ z akt sprawy nie wynika, ażeby strona była rolnikiem w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników. Nie budzi wątpliwości okoliczność, zgodnie z którą podczas wykonywania przewozu oraz w trakcie kontroli drogowej strona nie posiadała zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Należy podkreślić, że przepisy u.t.d. jednoznacznie wskazują, że obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne dotyczy przedsiębiorcy, który podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie niezarobkowego przewozu drogowego. Jeżeli nie uzyska wymaganego dokumentu, wówczas będzie prowadził działalność naruszając przepisy u.t.d. i ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Obowiązkiem przedsiębiorcy było dopilnowanie, aby przewozy na potrzeby własne wykonywane były na podstawie ważnego dokumentu, jakim jest zaświadczenie na przewozy na potrzeby własne. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą winien liczyć się z konsekwencjami, jakie przewiduje ustawodawca za naruszenie przepisów u.t.d. Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia ww. działalności jako działalności pomocniczej, wobec czego należy uznać, iż strona popełniła naruszenie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z art. 33 ust. 8 zd. pierwsze u.t.d. zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony. Powyższy przepis uzyskał powyższe brzmienie na mocy ustawy z dnia 25 marca 2011 r. o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców (Dz.U. Nr 106, poz. 622). Zmiana weszła w życie w dniu 1 lipca 2011 r. Tymczasem do dnia 1 lipca 2011 r. art. 33 ust. 8 u.t.d. przewidywał obowiązek wydawania zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne przez starostów na okres do 5 lat. Należy wyjaśnić stronie, że żaden przepis ustawy o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców oraz u.t.d. nie przewiduje, że zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne wydane przed wejściem w życie znowelizowanego art. 33 ust. 8 u.t.d. stają się ex lege zaświadczeniami wydanymi bezterminowo. Z uwagi na brak przepisu przejściowego w tym zakresie nie można przyjąć, że interpretacja przepisów u.t.d. i ustawy o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców zaproponowana przez stronę w odwołaniu jest prawidłowa. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, strona powinna była złożyć wniosek o wydanie jej nowego zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne i uzyskać dokument przed rozpoczęciem przewozu z dnia kontroli. Mając na uwadze powyższe – zdaniem GITD - organ I instancji nie naruszył zasad postępowania wynikających z K.p.a. W sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Tym samym organ I instancji jako organ administracji publicznej prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, a tym bardziej nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o którym mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji ocenił zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona czym nie naruszył art. 80 K.p.a. W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone podczas kontroli i postępowania administracyjnego dowody nie budzą wątpliwości co do ich wiarygodności. GITD wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów K.p.a. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Okoliczności związane z przewozem zostały wyjaśnione w toku postępowania w I instancji i podczas kontroli drogowej. GITD zwrócił uwagę, że skarżąca podczas przesłuchania odmówiła złożenia zeznań rezygnując tym samym z przedstawienia własnej wersji zdarzeń. Tymczasem z okoliczności przewozu, dwukrotnie przeprowadzonego dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, a także z treści faktury VAT nr [...] wynika bezspornie, że strona wykonywała przewóz drogowy na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, które utraciło ważność. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Podkreślić trzeba, że nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi przesłanki określonej w art. 92c u.t.d. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.C. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 K.p.a., art. 10 K.p.a., art. 77 K.p.a. przez niepodjęcie przez organ czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia materialno-prawnych przesłanek odpowiedzialności skarżącej tudzież B sp. z o.o., w tym także przez zaniechanie przesłuchania stron i osób mających wiedzę w tej sprawie względnie odebranie wiążących oświadczeń od stron w tym przedmiocie bądź przeprowadzenie innych możliwych czynności wyjaśniających, przy poprzestaniu na fakturze wystawionej przez firmę T i poczynieniu na tej podstawie ustaleń, że na podstawie zawartym w niej numerze NIP wykonawcą przewozu na potrzeby własne było przedsiębiorstwo jednoosobowe prowadzone przez skarżącą, 2. art. 81 K.p.a. przez jego niezastosowanie i uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione pomimo tego, że ustawodawca uzależnia takie uznanie od wypowiedzenia się w tym przedmiocie przez stronę, co nie zostało zapewnione skarżącej w niniejszym postępowaniu, 3. art. 107 § 1 K.p.a. wobec wydania decyzji nieodpowiadającej warunkom formalnym, tj. nieprecyzującej kogo decyzja dotyczy i na kogo nakłada sankcję, 4. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 33 ust. 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Z kolei w świetle art. 87 ust. 2 i 3 u.t.d. podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w ust. 1, wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d. Przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Jednocześnie według art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Z danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że przeważająca działalność gospodarcza skarżącej – B B.C. obejmuje działalność określoną za pomocą symbolu 25.12.Z – produkcja metalowych elementów stolarki budowlanej. Przewożony z Zakładu T towar – elementy ogrodzeń - mieścił się zatem w powyższej kategorii. Była to przy tym działalność pomocnicza. Zdaniem skarżącej organy nie podjęły czynności koniecznych do wyjaśnienia sprawy, w tym ustalenia materialno-prawnych przesłanek odpowiedzialności skarżącej tudzież B sp. z o.o., w tym także zaniechały przesłuchania stron i osób mających wiedzę w tej sprawie, a poprzestały na fakturze wystawionej przez firmę T i na tej podstawie poczyniły ustalenia, że wykonawcą przewozu na potrzeby własne było przedsiębiorstwo jednoosobowe prowadzone przez skarżącą. Odnosząc się tego zarzutu należy wskazać, że faktura VAT jest dokumentem potwierdzającym wykonanie pewnej usługi lub dostawy towaru. Z treści faktury VAT nr [...] (na podstawie przecież której skarżąca zobowiązana była rozliczyć podatek) oraz z dokumentu "Przyjęcie wykonania usługi cynkowania ogniowego" wynika jednoznacznie – jak słusznie wskazał GITD – że zlecenie na ocynkowanie zostało złożone przez skarżącą. Jeżeli natomiast chodzi o przesłuchanie w powyższej kwestii skarżącej i "osób mających wiedzę w tej sprawie", należy wskazać, że sama skarżąca skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań a w piśmie z [...] września 2017 r. wyjaśniła, że nie jest w stanie dokładnie podać dla potrzeb którego podmiotu był realizowany transport i kto za niego odpowiadał. Słuszne jest zatem stanowisko organu, że wniosek skarżącej o ponowne jej przesłuchanie jest nieuzasadniony. W konsekwencji rację mają organy, iż wykonawcą przewozu z dnia kontroli była skarżąca, na którą słusznie nałożono karę z lp. 1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w punkcie 1 i 2 skargi należy wskazać, że z treści art. 7 i art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a. nie można wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne. Nie można w takim wypadku założyć, że wobec bierności strony cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach administracji. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. W decyzji GITD prawidłowo bowiem, tj. zgodnie z treścią art. 107 § 1 pkt 3 K.p.a. oznaczono stronę postępowania na którą nałożono karę, tj. skarżącą. Nie doszło zatem także do naruszenia 138 §1 pkt 1 K.p.a., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.