II SA/Go 410/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy sprawy ze skargi J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia wykonywania zawodu lekarza weterynarii oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] października 2004 r. Nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii, na podstawie art. 15 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej ( Dz. U. z 2004r. Nr 33, poz. 287 ze zmianami ) oraz art. 123 k.p.a. zawiesił w czynnościach urzędowych, w trybie natychmiastowym, lekarza weterynarii J.L., zabezpieczył będącą w jego posiadaniu odznakę urzędowego lekarza weterynarii, pieczątki, upoważnienia oraz urzędowe druki i świadectwa zdrowia oraz postanowił o wszczęciu postępowania w sprawie podejrzenia naruszenia prawa przez J.L. podczas wykonywania czynności służbowych. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, iż wystawione w dniu [...] października 2004 r. świadectwo zdrowia dla partii drobiu przeznaczonej do uboju, a następnie do celów spożywczych, nosi cechy sfałszowania i wprowadziło w błąd osobę nadzorującą ubój w rzeźni w zakresie bezpieczeństwa produktów uzyskanych z uboju. Zażalenie na przedmiotowe postanowienie skierowane do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wniósł J.L. domagając się jego uchylenia w całości. Odwołujący stwierdził, że wykryta w przeprowadzonym przez Zakład Higieny Weterynaryjnej badaniu odmiana salmonelli nie dawała prawnych podstaw do odmowy wystawienia świadectwa zdrowia. Jednocześnie wyjaśnił, że numer identyfikacyjny, który został do świadectwa zdrowia wpisany, był jedynym jaki posiadali państwo Cała, właściciele fermy z której pochodził zakażony drób. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2004r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie podnosząc, iż postępowanie w sprawie potwierdzenia nieprawdy w dokumentacji weterynaryjnej z badania przedubojowego drobiu prowadzi Powiatowy Lekarz Weterynarii, a w szczególności odnosi się to do wykazania w tych dokumentach weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego sprzecznie z prawdą, a także nie wykazania w tejże dokumentacji nosicielstwa Salmonelli podczas gdy w rzeczywistości takie nosicielstwo miało miejsce. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wniósł, w imieniu J.L., jego pełnomocnik adwokat E.J.T., żądając uchylenia zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem oraz zasądzenia kosztów procesu według norm przepisanych. Skarżący podniósł, że postanowienie organu II instancji nie spełnia warunków jakie powinno mieć postanowienie i że jest gołosłowne oraz zaznaczył, że w tej sprawie nikt nie przedstawił wobec niego zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 270 kodeksu karnego (Dz. U. z 1997r, nr 88. poz. 553 ze zm.). Ponadto skarżący wyjaśnił, iż wobec braku numeru identyfikacyjnego przyznanego fermie państwa C. na świadectwie zdrowia umieścił numer fermy tego samego właściciela, lecz mieszczącej się w województwie zachodniopomorskim, gdyż musiał w jakiś sposób zidentyfikować drób przed ubojem. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, iż zatajenie w świadectwie zdrowia Salmonelli u zwierząt skierowanych do uboju może spowodować masowe zatrucie odzwierzęce, wywołać epidemię, gdyż rozpatrywana sprawa dotyczy około 31 ton mięsa drobiowego. Ponadto obowiązek wykazania Salmonelli jakiegokolwiek rodzaju wynika z § 6 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2004 r. w sprawie wymagań weterynaryjnych przy produkcji mięsa drobiowego ( Dz. U. Nr 156, poz. 1636 ). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U . Nr 187, poz. 1927 ) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem legalności decyzji i może decyzję uchylić lub stwierdzić jej nieważność jeżeli narusza ona przepisy obowiązujące w dacie jej wydania na tle stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z akt administracyjnych Powiatowy Lekarz Weterynarii pismem z dnia [...] listopada 2004 r., złożył w Prokuraturze Rejonowej zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez skarżącego J.L.. W przedmiotowej sprawie, zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej, Powiatowy Lekarz Weterynarii, jako organ Inspekcji sprawujący nadzór nad skarżącym stwierdził, iż zachodzi podejrzenie przerobienia lub sfałszowania wydanego przez skarżącego świadectwa zdrowia i zawiesił go w czynnościach urzędowych do czasu zakończenia postępowania karnego w tej sprawie o którym to fakcie została powiadomiona Prokuratura Rejonowa. Organ I instancji zdecydował, iż do przestępstwa mogło dojść, a w przypadku kiedy chodzi o dbałość o zdrowie i życie ludzkie środki ostrożności powinny być wzmożone. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt ( Dz. U. nr 69, poz. 625 obowiązek uzyskania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego przez utrzymującego stado zwierząt gospodarskich – od powiatowego lekarza weterynarii na którego terenie działania znajduje się stado, ciąży na hodowcy. J.L. wystawił, pomimo braku numeru identyfikacyjnego nadanego fermie, świadectwo zdrowia - dokument na urzędowym blankiecie i opatrzony urzędowymi pieczęciami na drób pochodzący z tej fermy. Skarżący tłumaczy ten fakt koniecznością zidentyfikowania drobiu przed ubojem, nie zastanawiając się przy tym czy w ogóle taki drób ma być do uboju skierowany. Właśnie numer identyfikacyjny pozwala ustalić pochodzenie drobiu, zakres działalności fermy oraz jej kod obowiązujący w powiecie. Brak takiego numeru świadczy o braku nadzoru właściwego miejscowo lekarza weterynarii nad działalnością fermy. Przepis art. 28 ust. 2 mówi o podejrzeniu, czyli o takim stanie subiektywnym, ukształtowanym na podstawie posiadanych (obiektywnych) danych, który wywołuje wystąpienie prawdopodobieństwa zaistnienia określonego faktu. Muszą przy tym istnieć takie dane, w oparciu o które da się opisać dany czyn oraz podać jego kwalifikację prawną. [T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Kraków 2005, s. 734]. W przedmiotowej sprawie Powiatowy Lekarz Weterynarii stwierdził, iż skarżący wpisując nieprawdziwe dane w świadectwie zdrowia i będąc tego świadomym spowodował, iż takie podejrzenie zaistniało. O tym czy przestępstwo zostało popełnione wyjaśnione winno być w odrębnym postępowaniu karnym i w toku jego postępowania leży odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 270 kodeksu karnego, mówiącego o przerobieniu lub sfałszowaniu dokumentu. Należy dodatkowo podkreślić, że w badaniu weterynaryjnym przeprowadzonym przez Zakład Higieny Weterynaryjnej wykazano, iż drób pochodzący z fermy był zakażony pałeczkami Salmonelli. Urzędowy lekarz weterynarii J.L. wystawił na zakażony drób świadectwo zdrowia, gdzie stwierdził iż jest on zdrowy. Paragraf 23 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2004r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1636) nie różnicuje jakiego rodzaju Salmonella ma być przyczyną do zachowania środków szczególnej ostrożności a w ustępie 3 wyżej cytowanego paragrafu mowa jest, iż mięso pochodzące z takiego uboju jest mięsem uznanym za niezdatne do spożycia przez ludzi. W rozpatrywanym przypadku lekarz zezwolił na ubój zwierząt, nie informując o zakażeniu Salmonelli powiatowego lekarza weterynarii i w ten sposób zezwolił na przewóz drobiu do rzeźni i przeznaczenie go do celów spożywczych. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami ), orzeczono jak w sentencji. Joanna Brzezińska Ireneusz Fornalik Anna Juszczyk-Wiśniewska