II SA/Go 413/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpatrzeniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi ze skargi A.T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim adwokatowi J.A., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści) złotych za udział w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, kwotę 120 zł (sto dwadzieścia) złotych za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej, na pełnomocnika skarżącego został wyznaczony adwokat J.A. (k. 31 akt sądowych). W dniu 7 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego zapoznał się z aktami sprawy. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 413/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę A.T. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.718) zwanej dalej p.p.s.a. W dniu 8 sierpnia 2016 r. wyznaczony pełnomocnik skarżącego ponownie przeglądał akta sprawy i następnie w dniu 9 sierpnia 2016 r. złożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu z dnia 28 lipca 2016 r. wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – zarówno za opracowanie opinii, jak i udział w postępowaniu przed wydaniem przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik oświadczyła, że koszty pomocy prawnej nie zostały w żadnej części opłacone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W uzasadnionych przypadkach, sąd może obniżyć wynagrodzenie, o którym mowa w § 1 (§ 2). Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu określa w rozpoznawanej sprawie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801), zwanego dalej rozporządzeniem, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Stosownie do treści § 4 ust. 1 opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W myśl § 4 ust. 2 ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Powyższy przepis pozwala na miarkowanie wysokości przyznawanego wynagrodzenia pełnomocnika w konkretnym przypadku. W myśl natomiast § 3 rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia w związku z reprezentowaniem strony w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek zawiera oświadczenie, o którym mowa w § 3 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku. Opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna bądź decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 480 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia). Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b powołanego rozporządzenia, opłaty maksymalne za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą 50% opłaty maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów oraz uwzględniając charakter sprawy, nakład pracy pełnomocnika oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, postanowiono przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie w kwocie 240 zł w związku z czynnościami podejmowanymi w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji (tj. zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz kwotę 120 zł z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (tj. zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b - wynoszącej 240 zł, czyli odpowiadającej 50 % stawki wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c). W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia wynagrodzenie należało podwyższyć o stosowną stawkę podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie zwiększonej stawki wynagrodzenia, podjęte bowiem czynności nie przekraczają granic zwykłej staranności, jakiej należy wymagać od profesjonalnego pełnomocnika. Jak wynika z akt rozpoznawanej sprawy skarga została sporządzona osobiście przez skarżącego, postanowienie odrzucające skargę wydane zaś zostało na posiedzeniu niejawnym. Udział wyznaczonego z urzędu pełnomocnika ograniczył się natomiast do zaznajomienia się z aktami sprawy oraz sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał przy tym okoliczności wymienionych w § 4 ust. 2 rozporządzenia mających uzasadniać przyznanie wynagrodzenia przekraczającego kwotę wynikającą z § 4 ust. 1 rozporządzenia, gdyż w złożonej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej zgodził się z argumentacją Sądu zawartą w postanowieniu odrzucającym skargę. Z tego względu, mając na uwadze nakład pracy pełnomocnika, a także charakter przedmiotowej sprawy należało przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 360 zł powiększone o podatek od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 250 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.