II SA/Go 416/09

Dnia 29 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku według właściwości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku D.B. z dnia [...] marca 2009 r., uznało się za niewłaściwe w sprawie udzielenia świadczeń z pomocy społecznej oraz przekazało podanie do rozpatrzenia w zakresie przyznania tych świadczeń według właściwości Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej. Powyższe postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w myśl którego jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postanowienie zawierało pouczenie, iż strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może zwrócić się z wnioskiem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Na wymienione postanowienie D.B. nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosła natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując je w całości, a także zarzucając mu bezprawność, bezpodstawność, niezasadność oraz brak związku z istotą sprawy, z którą zwróciła się do organu. Podała nadto, iż z uwagi na nieposzanowanie przez Kolegium jej wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy występuje ze skargą bezpośrednio do Sądu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r. zostało wydane w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W takiej sytuacji, stosownie do treści art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., stronie nie przysługuje zażalenie do organu wyższego stopnia, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który składa się do organu, który wydał postanowienie, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Przed wniesieniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2009 r. skarżąca powinna skorzystać z przysługującego jej środka zaskarżenia w administracyjnym toku instancji i złożyć do tego organu w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2009 r. zawierało stosowne pouczenie o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Niezłożenie przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy należy uznać za niewyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 p.p.s.a. Jest to jedna z przyczyn niedopuszczalności skargi, o jakiej mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków, wyd. Zakamycze 2005, s. 158). W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.