II SA/Go 418/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.H. o wyłączenie Sędziego WSA Ireneusza Fornalika od orzekania w sprawie ze skargi M.H. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budowli do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić wniosek M.H. o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Ireneusza Fornalika W dniu 9 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek M.H. o wyłącznie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim Ireneusza Fornalika niniejszej sprawy. Motywując swój wniosek skarżący wskazał, iż uzasadniają go popełnione w toku postępowania błędy oraz nieprofesjonalne działanie sędziego Ireneusza Fornalika. Zdaniem strony wskazany sędzia nie potrafi przyjąć skargi zgodnie z procedurą, tworzy sztuczne problemy i postępuje niezgodnie z prawem. Skarżący wskazał, iż Sędzia przez siedem miesięcy nie potrafił przyjąć skargi, zaś jego błędy doprowadziły do złożenia skargi na przewlekłość postępowania sądowoadministracyjnego. Sędzia Ireneusz Fornalik złożył oświadczenie, że w stosunku do niego nie zachodzi żadna z przesłanek skutkujących wyłączeniem sędziego z mocy samej ustawy określonych dyspozycja art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. określanej dalej jako p.p.s.a.), ani żadna okoliczność tego rodzaju, że mogłaby uzasadniać wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie stosownie do treści art. 19 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 18 i art. 19 p.p.s.a. wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. i stanowią katalog zamknięty. Tym samym nie jest możliwym orzeczenie o wyłączeniu sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały przez ustawodawcę jedynie ogólnie określone. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 20 p.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich. Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, rozpatrując wniosek sąd obowiązany jest nie tylko zbadać, czy ów szczególny stosunek osobisty rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale także, czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Istotnym jest, że nie wszystkie stosunki osobiste ze stroną mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które na podstawie obiektywnych okoliczności mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Zgodnie ze stanowiskiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w przypadku, gdy w danej sprawie zachodzi uzasadnione przypuszczenie braku bezstronności sędziego, stanowisko strony w tej kwestii jest ważne, ale nie decydujące. Istotne w tej mierze jest natomiast to, czy przypuszczenie jest obiektywnie zasadne (por. decyzja ETPC z dnia 11 maja 1999 r., sygn. 33642/96, System Informacji Prawnej LEX, nr 41089). Zaznaczyć również należy, iż w celu wyjaśnienia charakteru stosunków osobistych łączących sędziego ze stroną, w myśl art. 22 § 2 p.p.s.a. ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień. Z treści oświadczenia złożonego przez sędziego Ireneusza Fornalika, wynika, iż nie łączy go ze skarżącym, ani z żadną ze stron postępowania w sprawie II SA/Go 418/13 osobisty stosunek, który mógłby wywoływać wątpliwości, co do bezstronności, a także nie zachodzą żadne okoliczności określone w art. 18 i art. 19 p.p.s.a., które dawałyby podstawy do wyłączenia od rozpoznania sprawy. Jak wynika z przedmiotowego wniosku, swoje żądanie skarżący wiążą jedynie z podjętymi w toku postępowania czynnościami, ich rozłożeniem w czasie, co dodatkowo strona skarżyła składając stosowna skargę na przewlekłość postępowania sądowoadministracyjnego, która postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2014 r. została oddalona. Uzasadnienie złożonego wniosku o wyłączenie sędziego zawiera jedynie subiektywną ocenę pracy sędziego sprawozdawcy i nie zawiera żadnych przesłanek stosownie do treści art. 18 i art. 19 p.p.s.a, które mogłyby uzasadniać jego uwzględnienie. Zdaniem Sądu, podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty nie wywołują uzasadnionych wątpliwości, co do bezstronności sędziego i w konsekwencji nie uzasadniają jego wyłączenia. Samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania w sposób wadliwy i nieobiektywny, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie na podstawie art. 19 p.p.s.a., tym bardziej, że skarżący może zwalczać wadliwe orzeczenia wydawane przez sąd za pomocą środków odwoławczych. W ocenie Sądu, skoro strona skarżąca nie wskazała przyczyn, które uzasadniałyby zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych, wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 22 § 1 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.