II SA/Go 420/10

Dnia 16 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie przekazania odwołania według właściwości p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. G.K. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] o przekazaniu Kierownikowi Ośrodka Pomocy Społecznej, do rozpatrzenia w trybie art. 132 k.p.a., odwołania G.K. od decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2010 r. Powyższe postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach sprawy. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. G.K. zwróciła się do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad córką A.K., legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej odmówił przyznania G.K. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Decyzja została doręczona stronie w dniu 20 stycznia 2010 r. Dnia [...] stycznia 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło odwołanie G.K. od powyższej decyzji. Strona złożyła je z pominięciem organu pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w oparciu m.in. o art. 123, art. 129 § 1 oraz art. 132 k.p.a., przekazało odwołanie organowi pierwszej instancji do rozpatrzenia w trybie art. 132 k.p.a. informując, że na postanowienie to nie służy żaden środek zaskarżenia. Dnia [...] kwietnia 2010 r. G.K. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarga została złożona za pośrednictwem urzędu pocztowego. Uzasadniając skargę podniosła okoliczności przemawiające jej zdaniem za przyznaniem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Dnia 11 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłał skargę Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie powinno wpłynąć do organu pierwszej instancji, który jest władny ocenić je pod kątem przesłanek przewidzianych w art. 132 k.p.a. i w tym zakresie może wydać nową decyzję, w której zmieni lub uchyli zaskarżoną decyzję. Rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania wniesionego z pominięciem organu pierwszej instancji oznaczałoby naruszenie właściwości tego ostatniego, a więc decyzja organu odwoławczego byłaby obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Gdy strona złoży odwołanie bezpośrednio do organu odwoławczego, ten wówczas przekazuje je organowi pierwszej instancji, który wydał zaskarżoną decyzję i zawiadamia o tym stronę odwołującą się. Przepis art. 129 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę pośredniego trybu wnoszenia odwołania i ma on wymiar bezwzględny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Takie ukształtowanie zakresu sądowej kontroli działalności administracji publicznej oznacza, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie przysługuje na te postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które nie służy zażalenie, nie kończą postępowania ani nie rozstrzygają sprawy co do istoty. Zaskarżone przez G.K. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] należy zaliczyć do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym nie spełniających żadnego z wymogów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Zaskarżone postanowienie nie mieści się również w katalogu innych aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a) p.p.s.a. Brak jest też przepisów szczególnych, które poddawałyby zaskarżone postanowienie kontroli sądu administracyjnego. Z tego względu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Na marginesie dodać należy, iż nawet gdyby na zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego przysługiwała skarga do sądu administracyjnego, to i tak została ona wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu. Skarżącej doręczono bowiem postanowienie dnia 19 lutego 2010 r., natomiast skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 30 kwietnia 2010 r., który 11 maja 2010 r. przekazał ją Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Tymczasem stosownie do art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarga wniesiona po terminie stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, jednak okoliczność ta nie miała wpływu na treść niniejszego orzeczenia Sądu, bowiem badanie dopuszczalności skargi miało pierwszeństwo przed badaniem terminowości jej wniesienia.