II SA/Go 424/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi "E" Spółki z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia postępowanie zawiesić. W dniu 24 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęły, mające tożsamą treść i wskazujące ten sam przedmiot zaskarżenia, dwie skargi z dnia [...] maja 2011 r. "E" Spółki z o.o. podpisane – jedna przez dwóch członków jej zarządu, a druga przez ustanowionego przez spółkę pełnomocnika. Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2011r. skargi zostały połączone do wspólnego rozpoznania. Przedmiotem obu skarg pozostaje postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], utrzymujące w mocy, wydane przez ten organ w I instancji, postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ( zainicjowanej wnioskiem spółki z dnia [...] stycznia 2010 r., wniesionym 28 stycznia 2011 r. ) o przedłużenie zezwolenia udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 roku na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, na dalsze 6 lat. Odmowa wszczęcia postępowania uzasadniona została przez organ treścią przepisu art. 129 ust.1 i 138 ust. 1, obowiązującej od 1 stycznia 2010 r. ustawy o grach hazardowych ( Dz. U. Nr 20, poz. 1540 ze zm. ), zgodnie z którymi działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu ich wygaśnięcia wg przepisów dotychczasowych, jednakże zezwolenia takie nie mogą być przedłużane. W skardze spółka "E" zarzuciła, iż zaskarżony akt narusza przepisy art. 8 i art. 9 Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego w związku z przepisami §§ 2 pkt 1a, 2, 3, 4, 5, 8 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2010 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji aktów prawnych poprzez oparcie zaskarżonego rozstrzygnięcia na przepisach cyt. ustawy o grach hazardowych, której projekt - wbrew obowiązkom art. 8 i art. 9 Dyrektywy - nie został notyfikowany przez Komisję Europejską. Skarżąca zarzuciła również naruszenie szeregu norm konstytucyjnych oraz przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa jak tez pogwałcenie zasad prawa wspólnotowego, wypracowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w postanowieniu. Faktem znanym z urzędu sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie, jest że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Znaną sądowi pozostaje również okoliczność iż WSA w Gdańsku skierował do ETS-u jeszcze dwa pytania prejudycjalne, dotyczące rozstrzygnięcia kwestii konieczności notyfikacji przez Komisję w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE przepisów ustawy o grach hazardowych ( sprawy o sygnaturach III SA/Gd 262/10 i III SA/Gd 261/10, ) jednakże na tle odmiennych , iż wskazane pytania prejudycjalne zostały przez ETS połączone do wspólnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako: ppsa), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wprawdzie w cytowanym art. 125 § 1 pkt 1 ppsa nie został wymieniony wprost Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, to nie oznacza to, że wyłączona jest możliwość zawieszenia postępowania ze względu na inne postępowanie toczące się przed tym organem. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest bowiem sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym ( vide: A. Wróbel [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154 ). Postępowanie prowadzone przed wskazanym organem jest zatem postępowaniem sądowym w rozumieniu przepisu w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa. Analizując treść i zakres powyższego pytania prejudycjalnego, zadanego przez WSA w Gdańsku w sprawie III SA/Gd 352/10, w kontekście stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu oraz stawianego skargą zarzutu o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, wskazać należy, iż podniesiony w nim problem prawny pozostaje tożsamy. Podzielić bowiem należy wątpliwości prawne, które legły u podstaw pytania prejudycjalnego WSA w Gdańsku. Oznacza to w konsekwencji, iż tak jak sprawie zawisłej przed WSA w Gdańsku ( III SA/Gd 352/10 ) tak i w sprawie niniejszej orzeczenie, które zapadnie przed Trybunałem, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uznać tym samym należy, iż w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania niniejszej sprawie. Nadto zważywszy na tożsamość stanu faktycznego i tożsamość problematyki prawnej, kierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej po raz kolejny podobnego pytania prejudycjalnego pozbawione byłoby jakichkolwiek racjonalnych podstaw. Podkreślenia również wymaga, iż ratio legis przepisu umożliwiającego sądowi administracyjnemu skorzystanie z możliwości fakultatywnego zawieszenia postępowania jest uniknięcie konieczności wznawiania postępowania sądowoadministracyjnego lub administracyjnego, w wypadku, gdyby zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez ten sąd odmiennie. Zdaniem Sądu, nie może stanowić negatywnej przesłanki stosowania art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 240 § 1 pkt 11 Ordynacji podatkowej. W omawianym przypadku zawieszenie postępowania prowadzi bowiem do realizacji podstawowego celu postępowania sądowoadministracyjnego jakim jest wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.