II SA/Go 427/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na pismo Zakładu Gospodarowania Mieniem Komunalnym z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wysokości zadłużenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. J.S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. ze skargą na pismo Zakładu Gospodarowania Mieniem Komunalnym (dalej zwanego ZGMK) z dnia [...] marca 2016 r. (omyłko nadano datę [...] marca 2015 r.) nr [...], w którym poinformowano skarżącego o negatywnym rozpoznaniu jego wniosku o przyznanie lokalu socjalnego po opuszczeniu zakładu karnego, w którym przebywa, a także o ciążącym na skarżącym zadłużeniu za gminny lokal socjalny przy ul. [...], w kwocie 1605,23 zł oraz o udzieleniu skarżącemu w dniu [...] listopada 2013 r. informacji o przejęciu lokalu socjalnego w zdewastowanym, wymagającym remontu stanie (wysokość szkody - 14.855,94 zł). Skarżący zakwestionował w skardze wskazany przez organ stan zadłużenia, które zdaniem strony zostało umorzone. Zdaniem skarżącego organ poświadczył w ten sposób nieprawdę. Skarżący zaprzeczył również podanemu przez organ faktowi dewastacji lokalu socjalnego, który wynajmował, zaznaczając, iż przebywał w tym okresie w zakładzie karnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, opisując okoliczności sprawy i uznając jednocześnie zarzuty skarżącego za nieuzasadnione. Organ wyjaśnił, iż J.S. zajmował lokal socjalny przy ul. [...] w okresie od [...] stycznia 2011 r. do komisyjnego przejęcia lokalu w dniu [...] listopada 2013 r. W chwili przejęcia przez organ lokal był zdewastowany. Organ podał, iż skarżący posiada zadłużenie z tytułu najmu lokalu socjalnego w kwocie 1614,91 zł, wynikające z nakazu zapłaty orzeczonego przez Sąd Rejonowy. Prowadzona w związku z powyższym egzekucja należności jako bezskuteczna z uwagi na brak majątku dłużnika została umorzona. Organ podał, iż skarżący w dniu 30 listopada 2015 r. zwrócił się do organu o umorzenie należności, którego mu odmówiono (pismo z dnia [...] grudnia 2015 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd ma obowiązek ustalić, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - zwanej dalej p.p.s.a.). Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych wskazany został w treści przepisu art. 3 § 2 p.p.s.a. Obejmuje on: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności niewymienionych w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na pismo Zakładu Gospodarowania Mieniem Komunalnym udzielające mu wyjaśnień w zakresie informacji organu o zadłużeniu skarżącego i stanu lokalu socjalnego, który był przedmiotem najmu. Nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było zatem to, czy zaskarżone pismo ZGMK mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Zdaniem Sądu pismo ZGMK z dnia [...] marca 2016 r., w części zaskarżonej przez J.S., nie posiada tej ostatniej cechy, ponieważ brak jest bezpośredniego związku między treścią pisma organu a sferą praw i obowiązków skarżącego. Ponadto zauważyć należy, iż zagadnienie dotyczące wysokości zadłużenia strony skarżącej i stanu lokalu socjalnego, który wynajmował nie stanowią zagadnień o charakterze administracyjnym, a maja charakter cywilnoprawny. Powyższe prowadzi do wniosku, że pismo w zaskarżonym przez stronę przedmiocie stanowi jedynie pismo informacyjne i nie podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd działając w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.