II SA/Go 433/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości postanawia odrzucić skargę. M. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję [...] w [...]z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia podziału nieruchomości. W skardze skarżąca zawarła również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt II SPP/Go 54/25, referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu z dnia 21 października 2025 r. Zarządzeniem z dnia 21 października 2025 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 200 zł, obliczonego stosownie do § 2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 535), pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] listopada 2025 r., natomiast [...] listopada 2025 r. wpłynęło do Sądu pismo M. G., w którym skarżąca oświadczyła, że cofa uprzednio wniesioną skargę. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd 7-dniowego terminu, skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., określanej dalej jako p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Jednym z takich pism jest skarga (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi - pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie zainicjowane przez M. G. postępowanie w sprawie przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika zostało zakończone prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 września 2025 r. odmawiającym przyznania skarżącej prawa pomocy. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 21 października 2025 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni wpisu sądowego od złożonej przez siebie skargi w kwocie 200 zł, pod rygorem odrzucenia. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu [...] listopada 2025 r., zatem ostatnim dniem, w którym skarżąca mogła wywiązać się z nałożonego obowiązku upłynął z dniem [...] listopada 2025 r. Analiza akt sprawy wykazała, że wymagany wpis sądowy nie został przez skarżącą uiszczony. W dniu [...] listopada 2025 r. wpłynęło natomiast do Sądu pismo M. G., w którym skarżąca oświadczyła, że cofa złożoną uprzednio skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Należy jednak podkreślić, iż cofnięcie skargi jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność określają warunki przewidziane dla czynności procesowych w ogóle i dla tego typu czynności procesowej. Zdaniem Sądu, oświadczenie M. G. o cofnięciu skargi nie może wywołać skutków prawnych z uwagi na nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć wyłącznie skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc takiej, która wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2005, str. 291). W konsekwencji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.