II SA/Go 436/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę. T.S. zarejestrowany został w dniu 1 lutego 2000 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. jako osoba bezrobotna i od dnia 9 lutego do 8 sierpnia 2000 r. przyznane zostało mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją [...] Kierownika Działu ds. Ewidencji Świadczeń i Informacji Powiatowego Urzędu Pracy w Z. działającego z upoważnienia Starosty Powiatu Z., z dniem [...] T.S. utracił status osoby bezrobotnej. Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2003 r. T.S. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. o przyznanie mu zasiłku przedemerytalnego i ponowne naliczenie w związku z tym stażu pracy zgodnie z przedłożonymi świadectwami pracy. Starosta Powiatu Z. wydał [...] decyzję nr [...] o odmowie przyznania z dniem 26 kwietnia 2003r. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W dniu 1 grudnia 2006r. T.S. przed organem l instancji wniósł do protokołu o weryfikację decyzji Starosty Powiatu w Z. z dnia 16 maja 2003r. w trybie nadzwyczajnym, poprzez stwierdzenie jej nieważności. Po rozpatrzeniu sprawy przez organy dwóch instancji Wojewoda Lubuski decyzją nr [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu w Z. z dnia 16 maja 2003r. znak [...] orzekającej o odmowie przyznania T.S. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. Następnie decyzją nr [...] Starosta Powiatu w Z. orzekł o odmowie przyznania T.S. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia [...]. Decyzja ta została uchylona i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji decyzją [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ l instancji, decyzją [...] działający z upoważnienia Starosty Powiatu w Z. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Z. na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, póz. 65) i art. 6 pkt 6 lit. b w związku z art. 37 j ust. 1, art. 37 1 ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (jedn. tekst Dz. U. z 2001 r Nr 6, póz. 56, z późn. zm) oraz art. 10 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071, z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 25 kwietnia 2003 r. orzekł o odmowie przyznania T.S. zasiłku przedemerytalnego od dnia 26 kwietnia 2003 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż po ponownym zbadaniu akt sprawy ustalono, że T.S. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu 1 lutego 2000 r. i od dnia 9 lutego 2000 r. do dnia 8 sierpnia 2000 r. przyznano mu zasiłek dla bezrobotnych w wysokości 120% zasiłku podstawowego. Od dnia 9 sierpnia 2000 r. do dnia 24 stycznia 2002 r. T.S. pozostawał w ewidencji zarejestrowanych osób bezrobotnych, posiadając status osoby bezrobotnej - bez prawa do zasiłku. Na dzień rejestracji, po przeliczeniu stażu pracy wnioskodawcy, z uwzględnieniem 2 miesięcy okresu, za który otrzymał on odszkodowanie w związku ze skróconym okresem wypowiedzenia umowy o pracę, T.S., jak podał organ, udokumentował 34 lata, 6 miesięcy i 10 dni okresów uprawniających do zasiłku. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do ich nabycia. Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r, zawiera przepis art. 37j ust. l ustawy wskazujący, iż zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Ponieważ T.S., jak uzasadnił organ, nie udokumentował co najmniej 15 lat zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze, aby można było przyznać wnioskodawcy zasiłek przedemerytalny musiałby on posiadać okres uprawniający do zasiłku wynoszący co najmniej 35 lat. Nadto organ l instancji wskazał, iż w/w ustawa zawiera również przepis art. 37 l ust. 1 zgodnie z którym prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia (do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku, z zastrzeżeniem ust. 2a). W dyspozycji wskazanego przepisu znajdują się osoby, które były zarejestrowane w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotne w dniach do 12 stycznia 2002 r. i spełniały wyżej cytowane warunki konieczne do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Osoby te mogły po złożeniu wniosku nabyć od dnia następnego prawo do zasiłku przedemerytalnego po zaliczeniu okresu aktualnie pobieranego zasiłku przypadającego w okresie do dnia 12 stycznia 2002 r. Zaliczeniu podlegać mógł tylko aktualnie pobierany zasiłek w sensie rzeczywistego świadczenia, nie zaś całego prawa. Utrata tego prawa na pewien okres eliminuje możliwość zaliczenia do uprawnień przedemerytalnych okresu pobierania zasiłku z przed jego utraty, zatem okres pobieranego przez Tadeusza S. zasiłku (od dnia 9 lutego 2000 r. do dnia 8 sierpnia 2000 r.) nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. W tym zakresie organ powołał się na stanowisko wyrażone przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej w decyzji z dnia 30.11.2007 r. znak: DRP X 026/45-S/MW/2007). Organ wskazał więc ostatecznie, iż wnioskodawca nie spełnił wymaganych cyt. ustawą tj. nie udokumentował do dnia 12 stycznia 2002 r. 35 letniego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego, co zadecydowało o treści rozstrzygnięcia organu. W wyniku wniesionego odwołania decyzją [...] działający z upoważnienia Wojewody Lubuskiego Kierownik Oddziału ds. Rynku Pracy w Wydziale Polityki Społecznej w Delegaturze Urzędu, na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. z 2000 r. Dz.U. Nr 98, póz. 1071 ze zm.), art. 3 ust. l ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2003 r. Nr 6? póz. 65 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na przepisy prawa przywołane przez organ l instancji w treści zaskarżonej decyzji wskazał, iż podtrzymuje stanowisko organu l instancji, iż na mocy ww. art. 37 l ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku, czyli okres przypadający w dniu ubiegania się o świadczenie, wobec powyższego okresu pobierania przez T. S. zasiłku od dnia 9 lutego 2000r. do 8 sierpnia 2000r. nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Organ odwoławczy stwierdził, iż po przeanalizowaniu dokumentów zebranych w sprawie, w chwili ubiegania się przez odwołującego o zasiłek przedemerytalny, nie spełnił on warunków uprawniających do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożył, za pośrednictwem Wojewody Lubuskiego, T.S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i stosowne orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera jedynie lakoniczne streszczenie dotychczasowego przebiegu sprawy i ogranicza się ostatecznie do stwierdzenia, iż organ odwoławczy podtrzymuje stanowisko organu l instancji, że okresu pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych od dnia 9 lutego 2000 r. do 8 sierpnia 2000 r. nie można zaliczyć mu do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego oraz podania, że dokonana przez organ odwoławczy analiza dokumentów zebranych w sprawie pozwala na stwierdzenie, że w chwili ubiegania się o zasiłek przedemerytalny skarżący nie spełnił uprawniających do tego warunków. Taka treść uzasadnienia w ocenie skarżącego oznacza, że organ odwoławczy nie odniósł się konkretnie do treści zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, zgodnie z którymi decyzja Starosty Powiatu Z. z 23 kwietnia 2008 r. narusza - przede wszystkim - art. 3 ust. l wskazanej powyżej ustawy z 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy (...)( Dz. U. z 2003 r. Nr 6, póz. 65) przez przyjęcie, że skarżący do 12 stycznia 2002r. nie spełnił warunków do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nadto narusza przepis art. 6 pkt 6 lit.b) w związku z art. 37j ust. l pkt l i art. 37! ust. l ustawy z 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, póz.56 ze .zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2001 r. przez przyjęcie, że skarżący nie posiadał przewidzianego tym przepisem okresu co najmniej 35 lat, uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego. Powyższe uchybienie, zdaniem skarżącego oznacza, że nie nastąpiło rozpoznanie sprawy co do jej istoty, a to jest równoznaczne z naruszeniem również art. 104 § 2 k.p.a. Skarżący wskazał ponadto, iż w zaskarżonej decyzji organ nie wyjaśnił dlaczego pierwotnie zaliczano do stażu pracy część okresu zasiłkowego, natomiast obecnie okresu tego organ nie uwzględnił. Skarżący wskazał, iż przedmiotowa sprawa dotyczy formalnie decyzji Starosty Powiatu Z. z maja 2003 r.,na mocy której po raz pierwszy odmówiono skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego z tej przyczyny jakoby nie posiadał wymaganego prawem stażu pracy, wynoszącego co najmniej 35 lat. Decyzja ta oparta była jednak na błędnej wykładni przepisu pozwalającego na zaliczanie do stażu pracy okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, gdyż z okresu takiego - posiadanego przez skarżącego - wynoszącego 6 miesięcy zaliczano skarżącemu jedynie 3 miesiące. Od listopada 2005 r. toczyło się z kolei postępowanie o uznanie tej decyzji za nieważną jako wydanej z naruszeniem prawa. Sprawa ta - wobec nieustępliwego stanowiska organów administracji - wymagała interwencji ze strony WSA w Gorzowie ( wyrok z września 2006 r. ) i dwukrotnie ze strony MPiPS ( w 2007 r. ) by w końcu w styczniu 2008 r. zakończyć się wydaniem decyzji stwierdzającej jej nieważność. Na etapie tego postępowania przesądzono w każdym razie, iż błędem ze strony Starosty Powiatu było zaliczanie skarżącemu jedynie części okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, co zarazem oznaczało, że decyzja jego była wydana z naruszeniem prawa. Od lutego 2008 r. toczyło się więc nadal postępowanie jako ponowne rozpoznanie tej sprawy. Wynik końcowy nie uległ jednak zmianie - i pomimo odmiennej treści decyzji wydawanych przez MPiPS - Starosta Powiatu podtrzymał swoją uprzednią decyzję, nadal odmawiając skarżącemu prawa do tego zasiłku. Skarżący wyraził dodatkowo wątpliwość, co do uprawnień, a w każdym razie bezstronności działającego w sprawie w imieniu Delegatury Urzędu Wojewódzkiego Kierownika,, który swoim podpisem firmuje większość decyzji podejmowanych w sprawie zarówno korzystnych jak i niekorzystnych dla skarżącego, ale także i tych które podejmowane są w wyniku ich uchyleń z nakazem ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubuski wniósł o oddalenie skargi w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji oraz zawartą tam argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 póz. 1270 ze z. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że od dnia 1 listopada 2005r. kwestię dotyczącą przyznawania prawa do zasiłku przedemerytalnego regulują przepisy art. 150a - 150d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (DZ.U. z 2004r. Nr 99, póz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity DZ.U. Nr z 2001 r. Nr 6 póz. 56 ze zm.). Wskazane tu przepisy art. 150a-150d zostały dodane do ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia (...)ustawą z dnia 28 lipca 2005r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (DZ.U. Nr 164 póz. 1366) z mocą obowiązującą od dnia 1 listopada 2005r. Nowa regulacja jest następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 30 marca 2005r. sygn. akt K 19/02 i nawiązuje wprost do rozwiązań przyjętych w rozpatrywanych przez Trybunał ustawach: nowelizującej z 17 grudnia 2001 r. i uzupełniającej z 20 grudnia 2002r. Do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy został dodany art. 150a, który stanowi, że: 1. Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. 2. Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. nie spełniła warunku posiadania okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. 3. Prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego przysługuje za okres od dnia spełnienia warunków do jego nabycia określonych w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., nie wcześniej jednak niż od dnia 1 stycznia 2002 r., z zastrzeżeniem ust. 4. 4.Osobie, o której mowa w ust. 2, prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, o którym mowa w ust. 1, przysługuje od dnia złożenia wniosku o jego przyznanie, o ile w dniu jego złożenia spełnia warunki do nabycia tego prawa określone w ustawie, o której mowa w ust. 1, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. 5. Osoba, o której mowa w ust. 1 i 2, może złożyć wniosek o przyznanie prawa do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego do dnia 28 lutego 2006 r., do właściwego dla jej miejsca zamieszkania powiatowego urzędu pracy. 6. Starosta rozpatruje wnioski, o których mowa w ust. 5, wydaje decyzje oraz wypłaca z Funduszu Pracy zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne za okres do dnia 31 lipca 2004 r. 7. Starosta po rozpatrzeniu wniosku i wypłaceniu zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, za okres do dnia 31 lipca 2004 r. przekazuje dokumentację osoby uprawnionej do pobierania zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego, do organu rentowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. 8. Zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne, o których mowa w ust.7, stają się, z dniem 1 sierpnia 2004 r., odpowiednio zasiłkiem przedemerytalnym i świadczeniem przedemerytalnym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. 9. Zasiłek przedemerytalny albo świadczenie przedemerytalne przysługujące: 1)do dnia 31 lipca 2004 r. są wypłacane na zasadach i w trybie obowiązującym w tym okresie przez właściwy powiatowy urząd pracy; 2) od dnia 1 sierpnia 2004 r. są wypłacane na zasadach i w trybie obowiązującym w tym okresie przez właściwy organ rentowy. W myśl art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli: 1) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn lub 2) posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Z akt sprawy wynika, że wniosek wszczynający postępowanie w sprawie złożony został przez skarżącego w dniu 25 kwietnia 2003r. Jednakże będące przedmiotem zaskarżenia decyzje administracyjne zapadły, w przedstawionym powyżej stanie prawnym, obowiązującym - jak wykazano - od dnia 1 listopada 2005r. Organy administracyjne obydwu instancji przywołały w decyzjach przepisy prawne, które obowiązywały do dnia 30 października 2005r, mowa tu o przepisie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (DZ.U. z 2003r. nr 6 póz. 65). Zaistniałą sytuację, czyli powołanie w decyzjach błędnej podstawy prawnej ( w przedstawionym zakresie) Sąd rozważył w kontekście przepisu art. 145 § 1 pkt 1" a" p.p.s.a., zgodnie z którym sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Dokonana analiza sprawy dowiodła, że stwierdzone w zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej naruszenie prawa materialnego, nie miało wpływu na wynik sprawy. Aby otrzymać prawo do zasiłku przedemerytalnego na podstawie art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia (...), skarżący do dnia 12 stycznia 2002r. winien spełniać warunki określone w art. 37 j ust. 1 ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu (...), a zatem winien wykazać, że posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 35 lat lub 30 lat w tym 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że okresy zatrudnienia oraz okres za, który przyznano skarżącemu odszkodowanie, uprawniający do emerytury wynosi w wypadku skarżącego 34 lata 6 miesięcy i 10 dni. Skarżący nie udokumentował okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze. Okoliczności te pozostają poza sporem. Możliwość zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych przewiduje przepis art. 150 a ust. 2 wskazanej powyżej ustawy. Jak wynika z wyżej przytoczonej treści tegoż przepisu, prawo do zasiłku przysługuje również osobie, która do dnia 12 stycznia 2002r. nie spełniała warunku posiadania wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, jeżeli w dniu 31 grudnia 2001 r. pobierała zasiłek dla bezrobotnych i w wyniku zaliczenia okresu pobierania tego zasiłku do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego uzyskałaby prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. W rozpatrywanej sprawie nie istnieje również możliwość zastosowania przepisu art. 150a ust. 2, albowiem, co pozostaje w sprawie poza sporem, skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych w okresie od 9 lutego 2000r. do 8 sierpnia 2000r, a zatem w dniu 31 grudnia 2001 r. zasiłku dla bezrobotnych nie pobierał. Przepis art. 150a ust. 2 nie przewiduje możliwości zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okresu wcześniej pobieranego zasiłku dla bezrobotnych, mówi bowiem wprost o zasiłku dla bezrobotnych pobieranym w dniu 31 grudnia 2001 r. Należy pamiętać, że przepis art. 150a ust. 2 jest przepisem, który jako wyjątkową sytuację dopuszcza możliwość zaliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych, jako zasadę ustanawiając okres zatrudnienia. Literalne brzmienie tegoż przepisu wskazuje wprost, że jedynie okres pobierania zasiłku w dniu 31 grudnia 2001 r. może zostać zaliczony do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Stan prawny obowiązujący na dzień orzekania przez organy obydwu instancji nie dawał podstaw do tego, aby do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zaliczyć okres pobierania przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych od 9 lutego 2000r. do 8 sierpnia 2000r. Stąd też stanowisko organów obydwu instancji wyrażone w decyzjach administracyjnych należy uznać za odpowiadające przepisom prawa. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja oraz poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne dotknięte było uchybieniami prawa procesowego mającymi - w myśl art. 145 1 pkt 1 "c" p.p.s.a. - istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów skarga nie mogła zostać uwzględniona, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.