II SA/Go 436/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi J.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J.G. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z [...] września 2012 r. J.G. zwrócił się do Wójta Gminy o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, ewentualnie z wbudowanymi garażami, położonych na terenie gminy, na działce oznaczonej numerem [...]. Ponieważ działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi grunt rolny klasy IIIb, IVa, IVb i V, Wójt Gminy przekazał Staroście projekt decyzji o warunkach zabudowy, celem jego uzgodnienia. Postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. nr [...] Starosta pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych, wskazując w jego uzasadnieniu, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. nr 16, poz. 78 ze zm., dalej: u.o.g.r.l) zachodzi potrzeba wydania decyzji na wyłączenie gruntów strony z produkcji rolnej i ustalenia z tego tytułu stosownych warunków wyłączenia, ponieważ użytki rolne zaliczone do klasy III podlegają ochronie i przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na ich wyłączenie. Taką decyzję inwestor powinien uzyskać przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę. Decyzją z [...] czerwca 2013r. nr [...] Wójt Gminy odmówił ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy z uwagi na szerokość drogi dojazdowej - działki nr [...], która zdaniem organu przez to, że jest zbyt wąska, nie spełnia wymogów technicznych. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że 25 maja 2013 r. weszła w życie zmiana u.o.g.r.l i obecnie, zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne użytków rolnych klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) po rozpoznaniu odwołania J.G. od ww. decyzji, decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Starosta odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazując, że projekt decyzji nie może być uzgodniony w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p, ponieważ w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po uzyskaniu zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. SKO po rozpoznaniu zażalenia J.G. na powyższe postanowienie, postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę Staroście do ponownego rozpatrzenia, wskazując m.in., że projekt decyzji o warunkach zabudowy nie został podpisany ani opieczętowany przez profesjonalistę a w związku z tym nie można ustalić czy sporządziła go osoba uprawniona. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta postanowieniem z [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, powołując argumentację wskazaną w uzasadnieniu postanowienia z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. W takim stanie faktycznym Wójt Gminy decyzją z [...] listopada 2014r. nr [...] - na podstawie art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p) oraz art. 104 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: K.p.a) - odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących, ewentualnie z wbudowanymi garażami, położonych na terenie gminy, na działce oznaczonej numerem [...], ze względu na niespełnienie art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem J.G. złożył od niego odwołanie do SKO. W odwołaniu J.G. wskazał, że całe postępowanie trwa już ponad 2 lata i jego zdaniem urzędnicy Gminy przeciągali całą sprawę działając na zwłokę. Podkreślił również, że Starosta postanowieniem z [...] stycznia 2013 r. nr [...] pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych, które to postanowienie nie zostało przez niego zaskarżone. SKO decyzją z [...] marca 2015 r. nr [...] - na podstawie art. 138 § 2 K.p.a - uchyliło pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że jednym z podstawowych wymogów jakie muszą zostać spełnione dla wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest konieczność przestrzegania tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Tę zasadę określa art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p w zw. z § 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej: rozp. MI). Zgodnie z treścią ww. przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe m.in. gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy jak też zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W tym celu organ zobowiązany jest przeprowadzić, zgodnie z przepisami rozp. MI, analizę urbanistyczną. Jednym z warunków przeprowadzenia niewadliwej analizy jest prawidłowe ustalenie granic obszaru analizowanego. Zdaniem SKO w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wydał decyzję z naruszeniem ww. przepisów materialnych oraz procedury administracyjnej. Analiza urbanistyczna – część opisowa załączona do decyzji nie została podpisana przez właściwy organ lub upoważnioną przez niego osobę, przez co nie spełnia przewidzianych prawem wymogów formalnych. Co więcej, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, nie została doręczona w całości tj. wraz ze wszystkimi przewidzianymi zgodnie z przepisami prawa załącznikami tj. analiza urbanistyczna - cz. opisowa i graficzna oraz mapa z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stronom postepowania. Doręczenie takiej niekompletnej decyzji stronom postępowania stanowi istotną wadę i przesądza o konieczności kasacyjnego wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Nadto, jakkolwiek dopuszcza się wyznaczenie "linii rozgraniczających teren inwestycji" w cz. graficznej analizy (zamiast prawidłowo na odrębnej mapie, która stanowić powinna załącznik do decyzji), jednak załączona do zaskarżonej decyzji graficzna analiza urbanistyczna takiego oznaczenia nie zawiera w swej treści, co stanowi naruszenie przepisów rozp. MI dot. nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów materialnych. Należy bowiem podkreślić, że w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające ich jednoznaczne powiązanie z tekstem decyzji; część graficzną decyzji sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonania jej kopii. Niezachowanie powyższych wymogów stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589). W dalszej części uzasadnienia decyzji SKO wskazało, że kolejna istotna kwestia dotyczy prawidłowego ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki podlegającej zainwestowaniu. Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 rozp. MI, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ustęp 2 tego przepisu wskazuje, iż dopuszcza się wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. SKO wskazało, że z analizy urbanistycznej nie wynika, by wskaźnik ten dla działki inwestycyjnej był ustalony i w jaki sposób został on określony – nieprawidłowo zresztą – "max 14%"? SKO ponadto wskazało, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p). Obowiązkiem organu administracji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest oprócz prawidłowego ustalenia osoby/podmiotu, który jest wnioskodawcą w sprawie, dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ bowiem jest tym żądaniem związany. Wniosek powinien zawierać część opisową i graficzną. Organ rozstrzyga sprawę na podstawie złożonego wniosku, którego wskazania (oraz późniejsze zmiany) są dla niego wiążące (organ bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany). Warunki jakie powinien spełniać wniosek inwestora określa treść art. 52 ust. 2 u.p.z.p. nadto, stosownie do treści art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy, ustalenie lokalizacji inwestycji następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać charakterystykę inwestycji obejmującą określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, w razie potrzeby również sposoby unieszkodliwiania odpadów. Wnioskodawca do wniosku (tj. do akt sprawy) powinien przy tym załączyć tzw. warunki techniczne przyłączy uzyskane od poszczególnych dostawców mediów (energia, woda itp.), z których wynikać powinna możliwość podłączenia inwestycji do poszczególnych sieci i ewentualne warunki na jakich ma to nastąpić. Zdaniem SKO za niedopuszczalne i naruszające zasady należy zatem uznać wydawanie przez organ decyzji i ustalanie w analizie urbanistycznej - cz. opisowa, że cyt. "Istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego – promesy zarządców sieci i dróg", podczas gdy warunki dotyczące energii elektrycznej udzielone przez E sp. z o. o (pismo z [...].11.2012 r.) - utraciły już ważność (pkt 1 pisma). Zatem zdaniem SKO organ ponownie rozpatrując sprawę powinien wezwać inwestora o uzupełnienie wniosku w ww. zakresie i dostarczenie aktualnych warunków od zarządcy sieci. SKO wskazało, że zgodnie z treścią art. 60 ust. 4 u.p.z.p, sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. W aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego spełnienie przez autora projektu mgr inż. Z.A.A. ww. przesłanki tj. potwierdzającego uprawnienia tej osoby do sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Załączone do akt sprawy zaświadczenie straciło bowiem ważność 30.06.2013 r. Odnosząc się do zarzutu odwołującego, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie Starosty z [...] stycznia 2013 r. nr [...] pozytywnie uzgadniające projekt decyzji, które nie zostało przez inwestora zaskarżone, SKO wyjaśniło, że dotyczyło ono decyzji Wójta Gminy poprzednio wydanej w sprawie i wyeliminowanej z obrotu prawnego (w następstwie wniesienia odwołania) decyzją kasacyjną SKO z [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę zobligowany był sporządzony projekt decyzji ponownie przesłać do uzgodnienia właściwemu Staroście. Postanowienie Starosty z [...] lipca 2014 r. wydane zostało już w innym stanie prawnym, tj. po zmianie przepisów u.o.g.r.l. Obecnie przepis art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l, przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne: gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III- wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W ocenie SKO okoliczność tę organ pierwszej instancji powinien szczegółowo wyjaśnić stronie (inwestorowi) w uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 K.p.a. SKO podkreśliło także, ze zgodnie z treścią art. 136 K.p.a, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. SKO zaznaczyło, że zgodnie z treścią tego przepisu dwukrotnie, tj. pismem z [...].02.2015 r. i z [...].03.2015 r. wzywało Wójta Gminy do wykonania zleconego mu z urzędu dodatkowego postepowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie we wskazanym zakresie. Wójt Gminy, choć jest to jego obowiązkiem, nie wykonał zleconych czynności. Nie wywiązanie się z tego obowiązku w zakreślonym dwukrotnie terminie, stanowi również podstawę do uchylenia decyzji, a nadto - w przypadku powtórzenia się takiej sytuacji w przyszłości - stanowić będzie podstawę do zastosowania przez Prezesa Kolegium sankcji z art. 20 w zw. z art. 19 ust. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) i to bez powtórnego wzywania organu. Tym samym ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji powinien wykonać zlecone mu dodatkowe postępowanie wyjaśniające i do akt sprawy załączyć aktualne wypisy z ewidencji gruntów pochodzące od organu ewidencyjnego jakim jest Starosta, dotyczące tak działki inwestycyjnej nr [...], jak i wszystkich działek stanowiących własność bądź użytkowanie wieczyste stron postępowania. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.G. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W skardze skarżący wyjaśnił, iż złożył pełny komplet dokumentów wymaganych przez organ pierwszej instancji. Po uzupełnieniu zaś dokumentów nie było przeszkód do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego główna winę w sprawie ponosi organ pierwszej instancji z powodu niekompetencji jego urzędników. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne dokonywana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: - P.p.s.a), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, a także powołaną przez skarżącego podstawą prawną. Skarga jest uzasadniona, choć nie formułuje podstawowego uchybienia zaskarżonej decyzji, co oczywiście biorąc pod uwagę zakreślone wyżej granice kontroli sądowej, a przede wszystkim brak związania sądu zarzutami skargi, nie stoi na przeszkodzie jego uwzględnieniu z urzędu. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie organu odwoławczego wydane na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., które w orzecznictwie i piśmiennictwie określane jest powszechnie jako decyzja kasacyjna. Zgodnie z treścią tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis powyższy konstytuuje zatem dwie przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje wydanie decyzji kasacyjnej. Pierwszą jest wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów postępowania. Drugą wystąpienie konieczności wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na jej rozstrzygniecie. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że wytknięte przez niego niejasności i błędy analizy urbanistycznej nie były możliwe do wyjaśnienia na etapie postępowania odwoławczego. Wskazać jednak należy, że przyczyną odmowy przez organ pierwszej instancji ustalenia warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji, nie były powyższe kwestie lecz nie spełnienie przesłanki z pkt 4 art. 61 ust. 1 u.p.z.p, który wymaga, by teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym nie wymagał zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Należy przy tym zaznaczyć, że w odniesieniu do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla gruntu przeznaczonego na cele rolnicze, warunek o którym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p nie jest spełniony, gdy dla danego terenu jest tylko zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze wyrażona przez właściwy organ na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.o.g.r.l. Zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze udzielona na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 u.o.g.r.l jest skuteczna, o ile na jej podstawie w ustaleniach planu rada gminy postanowi o zmianie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i tylko w takim zakresie, w jakim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obejmującym dany teren dojdzie do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji słusznie wskazało, że postanowienie Starosty z [...] stycznia 2013 r. nr [...] pozytywnie uzgadniające projekt decyzji, które nie zostało przez inwestora zaskarżone, dotyczyło decyzji Wójta Gminy poprzednio wydanej w sprawie i wyeliminowanej z obrotu prawnego (w następstwie wniesienia odwołania) decyzją kasacyjną SKO z [...] sierpnia 2013 r. nr [...]. Zatem organ pierwszej instancji ponownie rozpatrując sprawę zobligowany był sporządzony projekt decyzji ponownie przesłać do uzgodnienia właściwemu Staroście, który postanowieniem z [...] lipca 2014 r. nr [...] (powołując się na treść art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l) odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Niezrozumiałe jest zatem stanowisko SKO, iż "Okoliczność tę organ pierwszej instancji powinien szczegółowo wyjaśnić stronie (inwestorowi) w uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 K.p.a", skoro organ odwoławczy - którego zadaniem było merytoryczne zbadanie zasadności odmowy - sam to uczynił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując, zdaniem Sądu decyzja kasacyjna została wydana z naruszeniem ciążącego na organie odwoławczym obowiązku dążenia do merytorycznego załatwienia sprawy, co uzasadniało jej uchylenie stosownie do treści art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie - na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a - o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego, na które składają się kwota 500 zł uiszczonego wpisu sądowego oraz koszty przejazdu do Sądu w wysokości 300 zł.