II SA/Go 437/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2016r., nr [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R.D., prowadzącemu działalność pn. W D.R., ul. [...] pozwolenia na budowę budynku usługowego z lokalem mieszkalnym wraz z rozbiórką budynku usługowego na działce nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o wyrażeniu zgody na odstępstwo. Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.D. pozwolenia na budowę budynku usługowego z lokalem mieszkalnym wraz z rozbiórką budynku usługowego na działce nr [...]. 2. W ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. i M.K. zaskarżając jednocześnie postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] o wyrażeniu zgody na odstępstwo. Zaskarżonemu postanowieniu Starosty odwołujący zarzucili naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; obecnie t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) poprzez jego zastosowanie pomimo, że w sprawie nie zachodził żaden szczególnie uzasadniony przypadek uprawniający do zastosowania procedury odstępstwa oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedłożony projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. 2) przepisów postępowania: - art. 107 ust. 3 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) poprzez brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia przesłanek oraz powodów, dla których została udzielona zgoda na odstępstwo; - art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżących czynnego udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo. Zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2016 r. odwołujący zarzucili naruszenie: 1) prawa materialnego: - art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedłożony projekt jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki. 2) przepisów postępowania: a) art. 77 i 80 Kpa poprzez nie wyjaśnienie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, albowiem nie dokonano weryfikacji wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiadujące pod kątem prowadzonej tam działalności gospodarczej, b) art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. Ił Kpa poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustosunkowania się do zarzutów skarżących dotyczących wpływu inwestycji na ich nieruchomość oraz poprzez niewskazanie powodów i przesłanek udzielenia inwestorowi zgody na odstępstwo, c) art. 6, art. 7, art. 8 Kpa poprzez złamanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w wyniku którego doszło do wydania pozytywnej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, takich jak zasady; praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do działania organów. - art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy oraz nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, albowiem nie dokonano weryfikacji wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiadujące pod kątem prowadzonej tam działalności gospodarczej; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustosunkowania się do zarzutów skarżących dotyczących wpływu inwestycji na ich nieruchomość oraz poprzez niewskazanie powodów i przesłanek udzielenia inwestorowi zgody na odstępstwo; - art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez złamanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w wyniku którego doszło do wydania pozytywnej decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę, takich jak zasady; praworządności, ustalenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do działania organów. 3. Po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., którą Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił R.D. pozwolenia na budowę budynku usługowego z lokalem mieszkalnym wraz z rozbiórką budynku usługowego na działce nr [...]. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do decyzji wydanej dnia [...] stycznia 2016 r. przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji zobligowany został do wyjaśnienia kwestii związanych z prawem inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przyjętego rozwiązania dotyczącego gospodarowania odpadami, a także do zobowiązania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w zakresie uzupełnienia projektu budowlanego zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. w sprawie dokumentacji hydrogeologicznej i dokumentacji geologiczno-inżynierskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 596 ze zm.) oraz poddania sprawdzeniu projektu budowlanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń. Analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że wszystkie wskazane nieprawidłowości zostały usunięte, zaś podnoszone w odwołaniu zarzuty są tożsame z argumentami podnoszonymi w postępowaniu odwoławczym zakończonym decyzją Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...]. Wojewoda uznał za nieuzasadnione zarzuty dotyczące niezgodności wysokości projektowanego budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Gminy Nr XIII/92/99 z dnia 8 grudnia 1999 r., stwierdzając, że z akt sprawy wynika, że zaprojektowany budynek składa się z 1,5 kondygnacji nadziemnej (parter + poddasze), zaś taka wysokość budynku spełnia przyjęte w § 19 ust. 1 pkt 2 ustalenia miejscowego planu, również te dotyczące dopuszczalnej wysokości budynku na stoku. Zdaniem organu projektowany budynek spełnia również warunek dotyczący zapewnienia wymaganego czasu nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), tj. pozostaje w zgodzie z § 13 ust 1 oraz § 60 tego rozporządzenia. Z przedłożonej jako tom V projektu budowlanego analizy zacieniania i przesłaniania wynika, że planowana inwestycja spełnia zarówno powyższy warunek wymaganego czasu nasłonecznienia jak i również warunek dotyczący odległości budynku umożliwiający naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, określony w § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia, w świetle którego odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. Ze sporządzonej analizy wynika, że okna powyżej parteru oraz okno na parterze na elewacji południowej budynku usytuowanego na sąsiedniej działce budowlanej, są nasłonecznione przez około 3 godziny lub więcej, okna parteru na elewacji wschodniej są nasłonecznione przez minimum 2 godziny, a okna na poddaszu są nasłonecznione przez ponad 3 godziny. Od godziny 8.00 okna na ścianach południowej i wschodniej budynku istniejącego są częściowo przesłanianie w poziomie parteru i piętra, natomiast okna dachowe poddasza nie są przesłaniane. O godzinie 10.00 tylko 2 okna na elewacji wschodniej są częściowo przesłanianie, od godziny 10.30 żadne okno nie jest przesłanianie, elewacja wschodnia około godziny 13.00 zostaje przesłaniania własnym cieniem istniejącego budynku. Zatem wymagania stawiane przez warunki techniczne dotyczące nasłonecznienia pomieszczeń zostały spełnione niemal dla wszystkich okien istniejącego budynku, położonych na ścianach i dachu, na który mógłby padać cień od budynku nowo projektowanego. Ponadto projekt budowlany uwzględnia również możliwość wpływu projektowanego obiektu na teren sąsiednich działek. Jak wynika bowiem z części opisowej projektu zagospodarowania działki obszar oddziaływania obiektu obejmuje tereny działek o nr: [...]. Jednocześnie wskazano w nim, że wpływ obiektu na teren sąsiednich działek nie będzie naruszał uzasadnionych interesów osób trzecich, tj. : projektowany obiekt nie będzie powodował niezgodnego z prawem zacienienia i przesłaniania istniejących na sąsiedniej działce budynków, nie zostanie ograniczony dostęp do drogi publicznej dla działek sąsiednich, nie zostanie ograniczona możliwość zabudowy działek sąsiednich, nie nastąpi pogorszenie się warunków zdrowotno- sanitarnych i użytkowych oraz stanu środowiska, a ponadto projektowana inwestycja nie wpłynie również negatywnie na prowadzoną działalność komercyjną na sąsiednich działkach: istniejący jak i planowany profil działalności (na działce nr [...]) będzie różnił się od tych na działkach sąsiednich, Mając na uwadze wykazany brak wpływu projektowanego obiektu na tereny sąsiednich działek oraz wykluczenie możliwości naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżących dotyczące kwestii oddziaływania planowanej budowy oraz braku weryfikacji wpływu inwestycji na nieruchomości sąsiadujące. Za nietrafny Wojewoda uznał zarzut naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. bowiem w jego ocenie organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wyczerpujący. Fakt wydania decyzji, która nie satysfakcjonuje wnioskodawcy, nie stanowi przesłanki uzasadniającej twierdzenie, że postępowanie prowadzone było w sposób nie budzący zaufania do organów administracji publicznej. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania dotyczących postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2015r. wyrażającego zgodę na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w związku z czym utracił możliwość ponownego orzekania w tej sprawie. Zaznaczył jednak, że powyższa decyzja Wojewody w tej kwestii w dniu 23 lutego 2016 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Wojewoda wskazał, że zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany jest kompletny i zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do izby samorządu zawodowego. Inwestorzy uzyskali odstępstwo, udzielone z upoważnienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju przez Starostę od § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W pozostałym zakresie projekt zagospodarowania terenu zgodny jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zawartymi w ww. rozporządzeniu. Ponadto inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na to, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, a organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany tego rozstrzygnięcia. 4. K.K., reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła skargę na powyższe orzeczenie, zaskarżając je w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 7, 77,107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia ewentualnego wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, a także sporządzenie uzasadnienia z pominięciem wytycznych określanych w art. 107 § 3 k.p.a.; 2) art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy planowany obiekt spełnia wymogi określone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności w zakresie wysokości, wyglądu: zewnętrznego, sposobu wykonania budynku oraz użytych materiałów, a także sporządzenia uzasadnienia z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. przez co nie jest możliwe ustalenie na jakiej podstawie Wojewoda przyjął, że projekt zakłada, że sporny budynek będzie miał 1,5 kondygnacji, podczas gdy zgodnie z dokumentacją projektową budynek ten ma 2,5 kondygnacji i tym samym narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy pomimo faktu, że nie została prawomocnie rozpoznana skarga w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, w sytuacji gdy wyrażenie zgody na przedmiotowe odstępstwo jest warunkiem koniecznym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na budowę. Tym samym zakończone decyzją z dnia [...] marca 2016 r. postępowanie administracyjne winno zostać zawieszone do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia ww. skargi; W konsekwencji zaś powyższych uchybień skarżąca zarzuciła organowi obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę pomimo, że projekt budowlany narusza przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jak i słuszny interes strony związany z nieprawidłowym nasłonecznieniem budynku skarżącej, a nadto z ograniczeniem swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby trzecie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2016r. Nr [...], zasądzenie od organu administracji publicznej - Wojewody na rzecz skarżącej zwrotu kasztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. 5. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r. skarżąca podtrzymała skargę wnosząc o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji i podnosząc dodatkowo wydanie jej z naruszeniem § 6 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] września 2005 r. w sprawie wprowadzenia zakazów oraz ujednolicenia dotychczasowych zapisów ustanawiających obszar i granice Parku krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. z 2005 r., nr 63 poz. 1230 ze zm.). Zdaniem skarżącej projektowana inwestycja narusza zakaz zabudowy określony w § 6 pkt 7 tego rozporządzenia. Podtrzymała stanowisko dotyczące naruszenia § 19 planu zagospodarowania przestrzennego gminy w zakresie przekroczenia dopuszczalnej wysokości budynków (kondygnacji). Zarzuciła również brak właściwego rozgraniczenia terenów na rysunku (części graficznej) tego planu w odniesieniu do terenów, na których realizowana jest inwestycja. W dalszej części pisma odniosła się do podniesionych wcześniej odstępstw od warunków technicznych i związanego z tym posadowienia budynku. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016r. uczestniczka E.C. poparła stanowisko skarżącej odnosząc się w szczególności do dopuszczalności zabudowy, posadowienia budynku z naruszeniem przepisów prawa oraz odstępstwa od wymogów przewidzianych w rozporządzeniu wykonawczym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 6. W dniu 13 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 275/16 oddalił skargę K.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). 8. W kontrolowanej sprawie na skutek nietypowej, lecz dopuszczalnej pod względem prawnym decyzji organu odwoławczego doszło do rozdzielenia postępowania w przedmiocie odstępstwa projektu budowlanego od wymogów rozporządzenia wykonawczego. Mianowicie decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] Wojewoda uchylając w całości decyzję Starosty Nr [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R.D. pozwolenia na budowę jednocześnie utrzymał w mocy postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] o wyrażeniu zgody na odstępstwo od wymogów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) wydane po uzyskaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury z dnia 20 lipca 2015 r. W ten sposób postanowienie w kwestii odstępstwa, jako odrębnie niezaskarżalne na skutek pozytywnego rozpoznania w ramach art. 142 k.p.a., stało się przedmiotem odrębnej skargi do sądu administracyjnego. Odstępstwo to, znajdujące umocowanie w art. 9 ust. 1 prawa budowlanego, pozostaje w związku z jednym z kluczowych zarzutów skargi oraz stanowiska uczestniczki postępowania E.C. dotyczących usytuowania budynku (jego ścian) bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami nr [...] oraz [...], pochylni w odległości 0,74 cm od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewidencyjny gruntu [...] oraz dwóch okien połaciowych w odległości 0,6 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ewidencyjny gruntu [...]. Przy ocenie dopuszczalności wskazanego odstępstwa zostało ustalone, że działka nr [...] jest bardzo mała, gdyż jej powierzchnia wynosi 77,4m2 , a średnie jej wymiary to - dł. x szer. 11x7,5 m przez co w rezultacie nie daje to możliwości zaprojektowania budynku zgodnie z przepisami techniczno- budowlanymi. Dlatego inwestor zaprojektował bryłę budynku w taki sposób, by w jak najmniejszym stopniu oddziaływała na działki sąsiednie. Uzasadniało to wskazane wyżej odstępstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., wyrokiem z dnia 13 października 2016 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Go 275/16, oddalając skargę w zakresie utrzymania w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 wskazanego odstępstwa rozstrzygnął kwestię legalności odstępstwa. Wprawdzie wydany w sprawie wyrok nie jest prawomocny jednakże skutkiem tego wyroku jest związanie tegoż sądu, innych sądów oraz organów oceną prawną w nim wyrażoną. Rozpoznanie bowiem w niniejszej sprawie kwestii legalności odstępstwa i jego przesłanek naruszałoby bowiem zakaz wyrażony w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym należało uznać, że kwestia odstępstwa pozostawała poza zakresem kognicji niniejszego sądu ze względu na to, że sprawa w tym zakresie jest w toku w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Wskazać jedynie należy, że w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Go 275/16 Sąd Wojewódzki wskazał, że gabaryty działki nr [...] nie dają możliwości zaprojektowania budynku zgodnie z przepisami techniczno-budowalnymi w zakresie zachowania otworów okiennych i ścian od granicy z działkami [...]. Istniejąca zabudowa zabytkowa w miejscowości [...] jest często zlokalizowana na granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Decyzją z dnia [...] lipca 2013r. Wojewódzki Konserwator Zabytków udzielił pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z lokalem usługowym przy ul. [...] na działce nr [...], zlokalizowanej na terenie wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...] zespołu urbanistyczno– krajobrazowego miejscowości [...]. Zdaniem tego sądu stan faktyczny sprawy dawał podstawy do przyjęcia, że w analizowanej sprawie zaistniał przypadek szczególny, uzasadniający odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych, w rozumieniu art. 9 ust. 1 prawa budowlanego. W sprawie przeprowadzono również wymaganą analizę zacieniania i przesłaniania (Tom V projektu budowalnego). Stwierdzono, że odległość obiektu z pomieszczeniami na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie dla tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione jeżeli odległość budynku /elementu przesłaniającego (odległość przesłaniania) od okna budynku przesłanianego (od wewnętrznego lica ściany) jest większa niż wysokość przesłaniania. Sąd stwierdził także, że organ uwzględnił wpływ odstępstwa na stan bezpieczeństwa dla życia ludzi oraz na mienie, ograniczenie dostępności dla osób niepełnosprawnych, a także pogorszenie warunków zdrowotno- sanitarnych i użytkowych oraz stan środowiska. Nietrafny jest przy tym zarzut dotyczący niezawieszania przez organ postępowania "głównego" do czasu rozpatrzenia skargi w sprawie II SA/Go 275/16 czyli naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazać bowiem należy, że decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2016 dotycząca wskazanego odstępstwa, w dacie wydawania kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji, była ostateczna i organ ten nie miał prawnego obowiązku zawieszenia postępowania do czasu rozpatrzenia skargi do sądu w tym przedmiocie (jak wskazano wyżej skarga w tym zakresie została przez tutejszy Sąd oddalona). 9. Jeśli chodzi o pozostałe kwestie kontrolowana decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2016r., jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Powiatu z dnia [...] lutego 2016r. wydane zostały po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego określonego w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Przywołany art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Z treści tego przepisu wynika przy tym, że podstawowym obowiązkiem tego organu jest zbadanie zgodności rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza ta ma znaczenie fundamentalne, bowiem to te dokumenty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy i inne, jak też kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Dlatego też negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 2 października 2015r., II OSK 215/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). 10. W ocenie Sądu organy trafnie uznały, że zaplanowana inwestycja nie narusza ustalenia obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Formułującym zarzut naruszenia § 6 pkt 7 rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] września 2005r. w sprawie wprowadzenia zakazów oraz ujednolicenia dotychczasowych zapisów ustanawiających obszar i granice Parku Krajobrazowego skarżącej oraz uczestniczce E.C. umknęło, że wskazane rozporządzenie zostało zmienione uchwałą nr XIII/119/11 Sejmiku Województwa z dnia 29 sierpnia 2011 r., które weszło w życie 19 października 2011 r. (Dz. Urz. Woj. z 2001 r., Nr 112, poz. 2112). Zgodnie z dodanym § 6a zakazy, o których mowa § 6 wymienionego rozporządzenia nr [...] Wojewody nie dotyczą ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia nr [...] Wojewody czyli w dniu [...] października 2005 r. Jak wynika z analizy stanu prawnego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w oparciu, o który została wydana przedmiotowa decyzja został uchwalony w dniu 8 grudnia 1999 r. (uchwała Rady Gminy nr XIII/92/099) co oznacza, że - zgodnie treścią dodanego uchwała Sejmiku z dnia 29 sierpnia 2011 r. § 6a – tego planu nie dotyczą zakazy określone w § 6 rozporządzenia nr [...] Wojewody. Wydana decyzja jest więc zgodna z prawem miejscowym (dodać należy, że zmianę wprowadzoną uchwałą Sejmiku uwzględnia także uchwała nr XVII.175.2013 Rady Gminy z dnia 24 czerwca 2013 r. - § 17 tej uchwały, Dz. Urz. Woj. z 2013 r., poz. 1716). Rozpoznając ten zarzut wskazać należy, że art. 87 i 94 Konstytucji RP stanowią, że akty prawa miejscowego to ustanowione przez organy samorządu terytorialnego i terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie źródła prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Akty prawa miejscowego są zatem źródłem prawa obowiązującym powszechnie na obszarze działania organów, które ją ustanowiły. W ramach postępowania administracyjnego ich treść wiąże organy, a ich kontrola sądowa odbywa się w trybie szczególnym. Oznacza to, że uchwalona przez Sejmik Województwa zmiana z dnia 29 sierpnia 2011 r. jest ważna i wiążąca w niniejszej sprawie bowiem ten akt prawa miejscowego lub jego - dotyczący tej sprawy - zapis nie został derogowany. Podobnie przedstawia się podnoszona w skardze i piśmie procesowym skarżącej kwestia prawidłowości rozgraniczenia terenów planu przy terenach mieszanych. Ten bowiem element może być oceniany w ramach postępowania dotyczącego zgodności postanowień prawa miejscowego z przepisami prawa określanymi zbiorczo jako zasady sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności z art. 15, 17 i art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz przepisami rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. 164, poz. 1587 ze zm.). W niniejszym postępowaniu zarzut przeciwko zgodności postanowień (rysunku) planu z wskazanymi zasadami nie może być skutecznie podnoszony. Kwestia wyraźnego rozgraniczenia terenów mieszanych nie ma znaczenia dla wydanej decyzji, gdyż budynek ma zostać posadowiony na terenie dopuszczającym zabudowę usługową z uzupełniającą funkcją mieszkaniową. Taki też jest charakter zabudowy sąsiedniej w tym nieruchomości skarżącej. Również zarzut dotyczący naruszenia regulacji planu dotyczącego wysokości budynków niej zasługuje na uwzględnienie, gdyż projektowany budynek zachowuje wymagane limit 1,5 kondygnacji (§ 19 ust. 1 pkt 2 uchwały planistycznej z dnia 8 grudnia 1999 r.). We wskazanym przepisie mowa jest bowiem wyraźnie o kondygnacjach naziemnych i sposobie liczenia tych kondygnacji "od ziemi do okapu +poddasze". Tymczasem w projektowanym budynku pierwsza kondygnacja jest podziemna wobec czego wysokość budynku liczona od ziemi (najniższego punktu terenu) nie przekracza 1, 5 kondygnacji. Z treści wskazanego postanowienia prawa miejscowego nie wynika zakaz wnoszenia kondygnacji podziemnych ani konieczność uwzględniania przy obliczaniu ilości kondygnacji. Znajduje to wsparcie w celu regulacji, gdyż intencją ograniczenia był ład przestrzenny polegający na standaryzacji wysokości widocznych kondygnacji nadziemnych. 11. W odniesieniu do kolejnych zarzutów dotyczących zgodności projektu i wydanej decyzji z przepisami prawa materialnego wskazać należy, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich może opierać się wyłącznie na obiektywnej ocenie dotyczącej przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, a w szczególności wymagań techniczno - budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Uwzględniając również odrębnie rozpoznaną kwestię odstępstwa, z akt kontrolowanej sprawy administracyjnej oraz akt administracyjnych załączonych do sprawy II SA/Go 275/16 (dopuszczonych jako dowód z dokumentu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.) wynika, że organy prawidłowo ustaliły i wykazały, że projekt nie narusza przepisów wykonawczych w zakresie posadowienia budynku, jego warunków technicznych, nie powoduje zacieniania nieruchomości sąsiednich, ograniczenia możliwości zabudowy, warunków zdrowotnych, sanitarnych, stanu środowiska i nie ograniczy wykorzystania nieruchomości sąsiednich (również komercyjnie wykorzystywanych). Decyzja o pozwoleniu na budowę jest bowiem decyzją związaną, pozbawioną w zasadzie elementu swobodnego uznania organu i kompetencje organów wydających taką decyzję są ściśle określone, ograniczone postanowieniami ustawy – Prawo budowlane. Jeżeli więc art. 35 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Takie sprawdzenie zostało przez organy dokonane. 12. Odnosząc się do zarzutów procesowych należy wskazać, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z regułami określonymi przepisami art. 7, 77 i 80 k.p.a. Organy przeprowadziły postępowanie w całym zakresie i zgromadziły wszystkie dowody konieczne do rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności dotyczące posadowienia projektowanego budynku, jego parametrów oraz kwestii ewentualnego zacienienia zostały ustalane na podstawie dokumentów i pomiarów, w szczególności projektu oraz map. Poza twierdzeniami skarżącej nie ma w sprawie żadnych okoliczności wskazujących, że dokumenty te mogą nie odzwierciedlać stanu faktycznego. Brak było potrzeby uzupełniania postępowania dowodowego. Te argumenty uzasadniają wniosek o prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia standardy warsztatowe. Jego lakoniczność w odniesieniu do niektórych zarzutów strony znajduje usprawiedliwienie w tym, że zostały one szczegółowo wyartykułowane już na etapie sprawy sądowej (głównie w piśmie procesowym z dnia [...] października 2016 r.). Nie zostały one jednak uwzględnione przez sąd co oznacza, że braki uzasadnienia w tym zakresie nie miały wpływu na wynik sprawy. Z tych względów skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).