II SA/Go 44/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Firmy [...] J.S., J.C. spółka jawna na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na "T." spółka jawna kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu przewozu towarów SENT. 2. Decyzja ta zapadła w następującym stanie sprawy: W dniu [...] września 2017 r. na byłym Drogowym Przejściu Granicznym funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego [...] wraz naczepą o numerze [...]. Przewoźnikiem towaru – oleju z nasion słonecznika w ilości 24820 kg, klasyfikowanego kodem CN 1512, przewożonego z Holandii do Polski – była skarżąca spółka jawna. W toku kontroli kierujący zestawem pojazdów przedstawił zgłoszenie SENT dla przewożonego towaru. Podczas sprawdzenia danych w systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, stwierdzono nieprawidłowości w zgłoszeniu polegające na niezgłoszeniu (niewpisaniu) w formularzu zgłoszenia danych w rubrykach "przewoźnik" oraz "środek portu". Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół kontroli. Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie, a po zawiadomieniu strony i wyznaczeniu jej terminu do wypowiedzenia się w sprawie wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł za nieuzupełnienie danych w zgłoszeniu przewozu towarów SENT. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325) oraz art. 22 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 4 i ust. 11, art. 6 ust. 3 oraz art. 26 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (aktualnie tekst. jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 859 ze zm.; dalej ustawa SENT). 3. Od decyzji organu I instancji strona złożyła w terminie odwołanie, w którym wnosząc o uchylenie decyzji, zarzuciła naruszenie: - art. 233 § 1, art. 210 § 1 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, - art. 22 ust 2 i 3 oraz art. 24 ust. 1a i 26 ust. 3 ustawy SENT, - art. 8 i art. 31 § 1 Konstytucji RP. 4. Rozpatrujący odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu opisał stan faktyczny i przebieg sprawy. Wskazał, że przepis art. 3 ust. 1 ustawy SENT określa elementy, z których składa się system monitorowania przewozu towarów. System ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków, wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. 4.1. Dalej podał, że zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego, albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie o wskazane w tym przepisie dane, w tym numer zezwolenia drogowego. Przewóz towarów podlega kontroli, o której mowa w art. 13 ustawy SENT, polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia, w tym zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym. Kontrola obejmuje weryfikacje danych zawartych w dokumentach okazywanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobieranie próbki towaru oraz weryfikacje wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Uprawnionymi do przeprowadzania kontroli przewozu towarów są funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej (art. 13 ust. 3 ustawy SENT). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości kontrolujący sporządza protokół. Organ wskazał, że na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy SENT, w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł, w drodze decyzji (art. 26 ust. 1). Karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów (art. 26 ust. 2 ustawy SENT). 4.2. Mając na uwadze rodzaj stwierdzonego w sprawie naruszenia, organ uznał, że uchybienie przez przewoźnika obowiązkowi z art. 6 ust. 3 ustawy SENT, nie miało, jak twierdzi się w odwołaniu, charakteru formalnego i nie nosiło znamion oczywistej omyłki. Skoro bowiem ustawa w związku z portem tak zwanych "towarów wrażliwych" nakłada na przewoźnika szereg wymogów w zakresie uzupełnienia zgłoszenia o dane wymienione w punktach 1-7 ustępu 3 art. 6 ustawy, to rzeczą przewoźnika jest dołożenie niezbędnych starań i kontrolowanie danych, które stosownie do powołanego przepisu mają zostać zamieszczone w uzupełnianym w związku z przewozem po terytorium kraju zgłoszeniem SENT. Zdaniem organu przewoźnik powinien dochować szczególnej staranności i w sposób wnikliwy powinien analizować jaki towar jest przedmiotem przewozu, a w przypadku wątpliwości powinien zwrócić się do podmiotu zlecającego przewóz o szczegółowe informacje. Ponadto strona mając ponad 25 letnie doświadczenie w przewozach towarów wrażliwych powinna znać procedury i przepisy, jakie są związane z tego typu przewozem. Brak uzupełnienia wymaganych obligatoryjnie danych jest wynikiem braku należytej staranności ze strony przewoźnika. Tym samym, jak podkreślił organ, żadne okoliczności nie usprawiedliwiają przewoźnika i nie zwalniają z wypełnienia obowiązku wynikającego z ustawy, jak też nie zwalniają z konieczności poniesienia konsekwencji popełnionych uchybień, tym bardziej, że przewożony towar, jak już wcześniej wspomniano, należy do grupy towarów wysokiego ryzyka. 4.3. Odnosząc się do dyspozycji zawartej w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, to jest tego, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek strony organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej – organ podkreślił, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Zdaniem organu określenie "interes publiczny" należy rozumieć jako korzyść służącą ogółowi, a więc przesłanka ta w ocenie organu nie występuje w niniejszej sprawie, gdyż uchylenie, będące skutkiem działania niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym, nie może być uznane za działanie w interesie publicznym, korzystne dla ogółu. Zatem zwalnianie z odpowiedzialności osób naruszających takie normy prawne, nie leży w interesie publicznym. 4.4. Organ przeanalizował też sytuację finansową spółki pod kątem "ważnego interesu dłużnika", podając szczegółowe dane (s. 18-21 decyzji). Na podstawie tych danych organ uznał, że obciążenie strony karą pieniężną nie spowoduje pogorszenia kondycji finansowej firmy skarżącego i nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. W sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jak wskazano wyżej, fakt zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym i nie był spowodowany okolicznościami, na które strona nie miała wpływu, bowiem nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. 4.5. Podsumowując organ odwoławczy wskazał, że w sprawie prawidłowo zastosowano przepisy ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT. Przepisy tej ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu tzw. wrażliwych towarów. Przepisy te nie wyłączają odpowiedzialności podmiotu odbierającego nawet za drobne uchybienia, które zostały popełnione wskutek nieświadomego działania lub omyłki, albo posiadają cechy sporadyczności, a obowiązkiem podmiotu odbierającego towar jest rzetelne wypełnienie zadań wynikających z przepisów powołanej ustawy. Zdaniem organu nie zachodziły również przesłanki do odstąpienia od nałożenia tej kary, uregulowane w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. 5. W skardze wniesionej z zachowaniem terminu i wymogów formalnych pełnomocnik strony skarżącej zarzucił decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej naruszenie następujących przepisów: - art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 235 i art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, przez dowolność w wydawaniu decyzji poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne oraz poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego przy jej wydawaniu nie uwzględniono uzasadnionego ważnego interesu przewoźnika jako przesłanki do odstąpienia od nakładania kary, - art. 122 Ordynacji przez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, - art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, który w razie wątpliwości nakazuje rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść podatnika, poprzez jego niezastosowanie, - art. 22 ust. 2 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez błędną ich wykładnię, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia "interes publiczny", - art. 22 ust. 2 i 3 ustawy SENT przez ich niewłaściwą wykładnię i błędne zastosowanie przez: pominięcie, że uchybienie formalne (drobne, nieistotne), skutkujące nałożeniem kary pieniężnej, nie spowodowało uszczuplenia należności podatkowych Skarbu Państwa i nie miało żadnego wpływu na możliwość i przebieg kontroli, co winno skutkować niewszczynaniem - jako zbędnego - postępowania i niewymierzeniem kary pieniężnej, dalej pominięcie, że zarówno zasada sprawiedliwości, jak i bezpieczeństwa oraz zaufania do organów państwa, składające się na pojęcie "ważnego interesu publicznego", o którym mowa w art. 22 ust. 3 ustawy wymagają, aby postępowanie w sprawie zostało umorzone lub zakończyło się odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej oraz pominięcie, że ustawodawca – przez nowelizację ustawy, niespełna rok po wejściu w życie pierwotnego brzmienia ww. ustawy – jasno dał wyraz swoich intencji oraz dokonał w ten sposób swoistej autentycznej legalnej wykładni przepisów prawa, wskazując wyraźnie co jest potrzebne do osiągnięcia celu ustawy, a co - z punktu widzenia osiągnięcia celu tej ustawy – jest zupełnie niepotrzebne i zbędne; z woli ustawodawcy, zbędne i niepotrzebne do osiągnięcia tego celu jest zaś wszczynanie postępowań w sprawach, w których nie doszło do uszczupleń wynikających z podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, - art. 22 ust. 2 ustawy SENT przez jego niewłaściwą wykładnię i wadliwe zastosowanie w sprawie poprzez wykładnię prowadzącą do absurdu i sytuacji, w której celem przepisu jest kara dla samego karania podatnika, a nie piętnowanie czy zapobieganie nadużyciom, - art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez niewłaściwą interpretację i jego niezastosowanie pomimo, iż organ mógł to zrobić z urzędu, a w konsekwencji poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo, iż było to uzasadnione ważnym interesem przewoźnika, w szczególności w okolicznościach zaistniałego stanu faktycznego, przy braku jakiegokolwiek zawinienia przez przewoźnika i braku jakiegokolwiek uszczerbku należności po stronie Skarbu Państwa, - art. 24 ust.1a w zw. z art. 1 pkt 26 ustawy SENT w zw. z art. 12 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. ustawy zmieniającej przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ujawniona nieprawidłowość była wynikiem oczywistego błędu i dotyczyła danych innych niż dotyczące towaru, - art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy skarżąca spełniała przesłanki do odstąpienia od nałożenia na nią kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy, - art. 8 i art. 31 § 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności poprzez dogmatyczną i formalistyczną interpretację przepisów art. 6 ust. 3, art. 22 ust. 2, art. 22 ust. 3 ustawy SENT, z pominięciem dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Wskazując na powyższe naruszenia pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana, zgodnie z wolą stron, w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.). 8. Celem systemu monitorowania drogowego przewozu towarów, regulowanego ustawą SENT jest zapobieganie i zwalczanie nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym. Z tych też względów port tychże towarów podlega szczególnemu nadzorowi i daleko idącej formalizacji. Z obowiązkami nałożonymi na uczestników tego obrotu (podmioty wysyłające, podmioty odbierające, przewoźnicy i kierujący) sprzężony jest system sankcji administracyjnoprawnych nakładanych w przypadku naruszenia przepisów ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju przepisy ustawy SENT przed rozpoczęciem przewozu towaru, nakładają na podmiot wysyłający, obowiązek przesłania do rejestru zgłoszenia, uzyskania numeru referencyjnego i przekazania tego numeru przewoźnikowi. Z tych powodów obowiązkiem przewoźnika jest przed rozpoczęciem przewozu towaru uzupełnić zgłoszenie o dane dotyczące tego przewoźnika i portu, w tym numery rejestracyjne środka portu (por. art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy SENT). Niewywiązanie się z tych obowiązków jest zagrożone sankcją, której w projekcie przypisuje się charakter dyscyplinujący i prewencyjny. W sprawie chodzi o sankcję określoną w art. 22 ust. 2 ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadku gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust. 3, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. 9. W sprawie nie ulega wątpliwości i nie było również kwestionowane, że kontrolowany przewóz podlega przepisom ustawy SENT. Nie ma również sporu co do tego, że wykonywany port mieścił się w pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, zgodnie z którym jest nim przemieszczenie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem portu po drodze publicznej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku. Skarżący należy również do kręgu podmiotów uznanych przez ustawodawcę za przewoźnika czyli przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą, wykonującego przewóz towarów – art. 2 pkt 8 ustawy SENT, co prowadzi do jej zastosowania w sprawie. 10. Skupiając się na istocie sprawy i nie powtarzając tego, co powielane jest w tego rodzaju sprawach i co było również rozważane przez tutejszy sąd w innych sprawach strony skarżącej odwołującej się od kar nałożonych na nią w trybie ustawy SENT należy wskazać, że o oddalaniu skargi decyduje rozdaj popełnionego deliktu. Choć ustawa i przewidziany nią system sankcji, co akcentuje zarówno doktryna, jak i większość orzecznictwa, jest kontrowersyjna, a jej stosowanie w notowanych przez judykaturę przypadkach jest przejawem skrajnego formalizmu i fiskalizmu to jednak, póki co, całość tego aktu, jak i poszczególne przepisy nie zostały derogowane jako niekonstytucyjne lub niezgodne z zasadami podstawowymi. Uwzględnienie przez sąd zarzutów strony skarżącej prowadziłoby do podważenia celu i sensu całej ustawy a zatem i jej obowiązywania, co jest niedopuszczalne nie dlatego, że sąd nie może odwołać się w indywidualnej sprawie bezpośrednio do konstytucji (bo w ocenie tego składu może), lecz tego, że jednostkowy i ściśle związany z przedmiotem sprawy zakres kontroli nie dozwala sądowi na generalną ocenę tego aktu prawnego i zastosowanych w niej sankcji. 11. Sąd może się odnieść zatem do indywidualnego stanu sprawy i w tym zakresie ocenić zgodność konkretnej sankcji ze standardami konstytucyjnymi. Tym samym sąd nie podziela poglądu, że nie ma kompetencji do oceny proporcjonalności stosowanej sankcji, jeśli oczywiście zachodzi taka potrzeba w sprawie. Wykluczenie takiej możliwości pozbawia bowiem sądownictwo administracyjne uprawnienia wynikającego wprost z konstytucji. Takie wykluczenie, wprost wpisane w regulacje ustrojowe, obowiązywało w polskim sądownictwie przed II wojną światową i sprowadzało się wprost do zakazu kontrolowania przez sąd administracyjny prawa. Nowa jakość, którą wprost wyraża art. 178 ust. 1 Konstytucji jest więc, na tym tle, symbolem i potwierdzeniem ewolucji kultury prawnej i jej systemu trzeciej władzy, w której kompetencje sądownictwa administracyjnego z kontroli formalnie i wąsko rozumianej legalności "rozszerzyły się" w stronę oceny praworządności w indywidualnych sprawach. 12. Taka jednak kontrola przeprowadzona w ramach niniejszej sprawy i jej stanu faktycznego nie wykazała zarzucanego w skardze naruszenia zasady proporcjonalności. W niniejszej sprawie inaczej bowiem, niż w sprawach, w których wobec skarżącej, na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy SENT, wymierzono kary za błędy (literówki, omyłki) w danych podawanych do zgłoszenia, kara dotyczy braku istotnych elementów zgłoszenia. Są to bowiem braki danych dotyczących zarówno przewoźnika, jak i środka portu, którym przewożony był towar wrażliwy. Takie braki nie mogą być uznane za nieistotne, niewpływający na cele i funkcje monitoringu i kontroli towarów wrażliwych, bo to prowadziłoby do zakwestionowania całego sensu zgłoszenia SENT, a zatem podstawowego instrumentu ustawy. Nie da się również przyjąć, że takie braki powstały na skutek oczywistej omyłki. Także sama wysokość kary, co interesujące, jest niższa niż za omyłki w zgłoszeniu, wynosi bowiem 5.000,00 zł. W tej perspektywie – w odniesieniu do całego systemu kar z ustawy SENT – kara w tej wysokości za naruszenie prawa polegające na niewypełnieniu dwóch istotnych elementów zgłoszenia nie jest, zdaniem sądu, nieproporcjonalna. 12. Jeśli chodzi o przesłanki egzoneracyjne na tle stanu faktycznego i szczegółowych ustaleń dotyczących sytuacji spółki, kara w wysokości 5.000, 00 zł nie stanowi bez wątpienia zagrożenia dla interesów skarżącej spółki. Zdaniem Sądu, zasadnie również organy administracji publicznej przyjęły, że nie została spełniona również druga przesłanka określona w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. interes publiczny, co rozważono już wyżej wskazując na rodzaj popełnionego przez skarżącą deliktu, niewątpliwego i zarazem istotnego z punktu widzenia celów i sensu funkcjonowania zgłoszenia SENT. Dotyczące zatem tych aspektów zarzuty skarżącej okazały się niezasadne. Również inne, już "blankietowe", zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, czy to w zakresie ustaleń, czy argumentacji nie znajdują, zdaniem Sądu usprawiedliwienia. Brak jest też innych naruszeń prawa, które obligowałyby sąd do uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. 13. Z przedstawionych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.