II SA/Go 440/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018r., nr [...] uchylającą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] i całości oraz nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym. Do skargi strona skarżąca dołączyła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, co w konsekwencji obligowało Sąd do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu z przyczyn podanych poniżej. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej "ppsa" zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeżeli o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia nie orzekł organ, który wydał ten akt, wówczas w myśl art. 61 § 3 ppsa, również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W niniejszej sprawie karę pieniężną wymierzono m.in. na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 z późn. zm.). Zgodnie z art. 93 ust. 1 ww. ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ. Zgodnie zaś z treścią art. 93 ust. 2 tej ustawy decyzja ta, posiadająca atrybut ostateczności, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi (pkt 1), cofnięcia skargi (pkt 2), lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi (pkt 3). Oznacza to, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego do czasu wydania jednego ze wskazanych wyżej orzeczeń kończących postępowanie sądowe nastąpiło już z mocy prawa, na podstawie powołanego wyżej art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z tego względu nie zachodzi potrzeba wydawania postanowienia dodatkowo wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, orzekł jak w sentencji.