II SA/Go 447/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi B.N. i R.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę II SA/Go 447/05 Uzasadnienie W dniu [...] listopada 2004r. Starosta wydał decyzję nr [...] w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w tym: - stalowej wieży telekomunikacyjnej o wysokości 50,5 m nad poziom terenu z montażem trzech anten sektorowych, pięciu anten parabolicznych, - kontenera z urządzeniami nadawczo-odbiorczymi, - zalicznikowej linii kablowej zasilającej obiekt. W decyzji tej wskazano, że obszar oddziaływania obiektu o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. (jedn. tekst: Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz.2016 ze zm.)– Prawo budowlane obejmuje nieruchomości: działki o nr ewidencyjnym [...] oraz [...]. W toku postępowania przed organem I instancji – w oparciu o art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - Starosta przeprowadził postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Podano również do publicznej wiadomości informację o przeprowadzeniu postępowania i udostępnieniu wykazu danych w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę oraz możliwości składania uwag i wniosków. O wszczęciu postępowania powiadomiono właścicieli sąsiednich nieruchomości. Protest złożyli właściciele działki [...] – K.A. i M.A. oraz właściciele działki [...] i [...] – B. i R.N.. Ze sporządzonego "raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach dopuszczalnych i wyższych będą występowały maksymalnie w odległości 44, 7 m od anteny nadawczej i na wysokości powyżej 41 m nad poziomem terenu, a więc w wolnej niedostępnej dla ludzi przestrzeni. Podano również, że obszar oddziaływania obiektu nie wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości osób zgłaszających sprzeciw, zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym. Od decyzji złożyli odwołanie R. i B.N.. W odwołaniu podali, że lokalizacja stacji spowoduje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości już zabudowanej obecnie i w przyszłości. Podano, że budując dom na wsi uważali, iż będą mieli spokój i zdrowe otoczenie. Jako właścicieli działki sąsiedniej nie zapytano ich o to czy mają w planach na pozostałej działce budowę domu dla dzieci. W dniu [...] stycznia 2005r. została wydana decyzja Wojewody umarzająca postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu podano, że skarżący nie jest stroną postępowania. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący- R.N. - i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze tej wskazano, że decyzja Wojewody posiada błąd formalny polegający na tym, że odwołane złożyli skarżący zamieszkali w [...], natomiast z treści skarżonej decyzji wynika iż rozpatrzono odwołanie R.N. zamieszkałego w [...]. Podano również, że Wojewoda faworyzuje jedną ze stron –tj. wnioskodawcę dając wiarę twierdzeniom o nieszkodliwości, natomiast nie uwzględnia i pozbawia praw nabytych właścicieli nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której miała być prowadzona inwestycja. Wskazano, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia faktu szkodliwego oddziaływania inwestycji na środowisko ptactwa. Zwrócono uwagę, że sąsiedztwo takiej inwestycji wpłynie na obniżenie wartości działek skarżącego. Skarżący podaje jednocześnie, że został wraz z rodziną pozbawiony prawa do swobodnego korzystania z prawa do zdrowego życia, nie ustalono wpływu fal telefonii komórkowej na schorzenie żony skarżącego poprzez nie zaciągnięcie w tym zakresie opinii biegłych lekarzy. Wskazano na błędne ustalenie stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji . Wskazano, że w toku postępowania nie został rozpatrzony protest złożony w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Wskazał na błąd w decyzji, który został sprostowany postanowieniem dotyczący wskazania adresu skarżącego R.N. zamiast ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. Na mocy cytowanych przepisów Sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w prowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Sąd sprawując kontrolę bada w pierwszej kolejności czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje zarówno ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym jak również dochowaniem przewidzianej prawem procedury. W przedmiotowej sprawie nie wystąpiło naruszenie prawa materialnego, jak również w prowadzonym postępowaniu Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kluczową kwestią w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie czy skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane - stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu określono w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, które zawierają uregulowania odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Jeżeli z przepisów tych wynikają ograniczenia w możliwości zagospodarowania lub zabudowy sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, jej właścicielowi przysługuje prawo strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Przepis art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego ogranicza krąg podmiotów mogących być stroną w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane stanowi, że obiekt budowlany należy projektować i budować, zapewniając poszanowanie występujących w obszarze obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym dostępu do drogi publicznej. Konkretyzacją założenia dotyczącego ochrony interesu prawnego osób trzecich jest właśnie wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu podczas jego projektowania. Przepisem szczególnym czyniącym zadość wspomnianym wymaganiom, jest między innymi § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy te zakładają, że w razie niezachowania w projekcie budowlanym szczegółowo wymienionych warunków lokalizacyjnych i odległości między obiektami właściciele znajdujących się w granicach obszaru wyznaczonego tymi zalecanymi odległościami są stronami w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Z powyższego wynika, że nie każdy właściciel sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja jest stroną w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. W art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przyjęto obiektywną legitymację procesową strony. Obowiązujące od 12 lipca 2003r. znowelizowane Prawo budowlane zmieniło unormowanie dotyczące legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę. Prawo budowlane przed nowelizacją kierowało się zasadą, że każdy właściciel terenu sąsiedniego był stroną w postępowaniu administracyjnym w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast po nowelizacji Prawa budowlanego legitymację strony w postępowaniu administracyjnym mają jedynie osoby których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Jeżeli uciążliwość inwestycji ogranicza się wyłącznie do terenu nieruchomości na której jest realizowana, to właściciel nieruchomości sąsiedniej nie może uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony. Definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zawarta w ustawie Prawo budowlane odsyła do przepisów odrębnych. Przepisem odrębnym jest art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. W niniejszej sprawie z raportu wynika, że nie ma potrzeby tworzenia obszaru ograniczonego oddziaływania z uwagi na to, że inwestycja nie będzie miała wpływu na standardy jakości środowiska, gdyż wyniki przedstawione w "Raporcie oddziaływania na środowisko" wskazują, że pola elektromagnetyczne o wartościach dopuszczalnych i wyższych będą występowały maksymalnie w odległościach 44,7 m od anten nadawczych i na wysokości 41m nad poziomem terenu. Standardy jakości środowiska oraz obszary ograniczonego użytkowania tworzy się tylko w miejscach dostępnych dla ludzi. Zgodnie z pkt 11 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883) za miejsce dostępne dla ludzi uznaje się przestrzenie do wysokości 2.0 m nad powierzchnią ziemi lub innymi powierzchniami na których mogą przebywać ludzie. Z tego też względu uzasadnione jest twierdzenie organu, że występowanie pól elektromagnetycznych o parametrach wyższych od dopuszczalnych w wolnej nie dostępnej dla ludzi przestrzeni, nie jest uciążliwością w rozumieniu wymagań ochrony środowiska i nie wprowadza ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich. Z uwagi na powyższe, a także na podstawie przepisów dotyczących ochrony środowiska skarżący w postępowaniu dotyczącym wydania zaskarżonego pozwolenia na budowę – nie uzyskali statusu strony. Twierdzenia skarżącego, że stacja ta będzie miała negatywny wpływ na zdrowie skarżącego jak i jego rodziny, w toku postępowania nie zostały poparte żadnymi dowodami. Nie przedłożono opinii biegłego, która podważałaby sporządzony raport oddziaływania na środowisko. Nie przedłożono również innych dowodów na poparcie twierdzeń skarżącego. Należy zauważyć, że przedłożony przez skarżącego na rozprawie materiał pt. "wybrane problemy higieny i ekologii człowieka" odnosi się do skutków korzystania z telefonu komórkowego. Nie ma natomiast odniesienia do stacji bazowej. Skarżący kwestionując ustalenia wynikające z "Raportu ..." , na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze, nie podnieśli żadnych merytorycznych okoliczności, które mogłyby ewentualnie podważyć prawidłowość tegoż raportu. Podważając prawidłowość wymienionego dokumentu skarżący powinni przedstawić dowód o tej samej mocy dowodowej, z którego jednoznacznie wynikałoby, że przyjęty przez organ administracyjny dowód będący podstawą wydania orzeczenia jest nieprawidłowy. Skarżący tego dowodu nie przedstawili. Spadek wartości nieruchomości skarżącego nie daje podstaw do przyjęcia, że nieruchomość skarżącego jest w obszarze oddziaływania inwestycji (w rozumieniu prawa budowlanego). Powyższe daje skarżącemu uprawnienie do wystąpienia na drogę postępowania cywilnego. Jest rzeczą oczywistą, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega również badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść, do naruszenia interesu osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i obiekty. Także w tym zakresie, mimo odmiennych twierdzeń i wywodów skargi, nie można dopatrzeć się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa. Pozwolenie na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wyniku przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska przyrodniczego. Poza tymi granicami, a tym samym poza ochroną prawną wynikającą z norm przywołanego prawa pozostają protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty czy też życzenia co do polityki planowania przestrzennego. Nieuwzględnienie tych postulatów nie może stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę tj. jego zgodności z prawem – podobnie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 1992r. II ARN 42/91, OSN 1993, nr 3, poz. 42. W art. 46 ust.1 i 4 ustawy Prawo ochrony środowiska przewidziano, że wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Decyzją taką jest między innymi decyzja o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta wymaga uzasadnienia dotyczącego wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Uzasadnienie decyzji, wydawanych przy zastosowaniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania planowanych przedsięwzięć na środowisko jest obowiązkowe. Uzasadnienie to poza ogólną treścią wymaganą w postępowaniu administracyjnym, powinno zawierać uzasadnienie uzupełniające, wynikające z przeprowadzonego postępowania w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i udziału w nim społeczeństwa. W tej części uzasadnienia powinny być zawarte informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków, zgłoszonych w toku przeprowadzonego postępowania wymaganego przepisami ochrony środowiska. Jeżeli planowane przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 51 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać elementy wymienione w treści art. 52 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z tym przepisem raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: - opis planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności: a) charakterystykę całego przedsięwzięcia i warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, b) przewidywane wielkości emisji, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, - opis elementów przyrodniczych środowiska, objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, - opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, - analizę i ocenę możliwych zagrożeń i szkód dla zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności zabytków archeologicznych, w obrębie terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, - opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z: a) istnienia przedsięwzięcia, b) wykorzystywania zasobów środowiska, c) emisji, oraz opis metod prognozowania, zastosowanych przez wnioskodawcę, - opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczanie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, - wskazanie, czy dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest ustanowienie obszaru ograniczonego użytkowania oraz określenie granic takiego obszaru, ograniczeń w zakresie przeznaczenia terenu, wymagań technicznych dotyczących obiektów budowlanych i sposobów korzystania z nich, - przedstawienie zagadnień w formie graficznej, - analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, - przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji, - wskazanie trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport, - streszczenie w języku niespecjalistycznym informacji zawartych w raporcie, - nazwisko osoby lub osób sporządzających raport, - źródła informacji stanowiące podstawę do sporządzenia raportu. Zgodnie z treścią art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska organ właściwy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Przepis powyższy zobowiązuje organ wydający decyzję aby wszczynając postępowanie podał do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w ogólnodostępnym wykazie danych wniosku o wydanie decyzji. Organ zawiadamia jednocześnie o możliwości złożenia w terminie 21 dni od daty podana do publicznej wiadomości uwag i wniosków w tej sprawie, jak też wskazuje miejsce ich składania. Powyższe ma stanowić pewną gwarancję udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Z akt administracyjnych wynika, że komunikat dotyczący wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji wywieszono od [...].10. 2004r. do [...].10.2004r. W niniejszej sprawie skarżący w toku postępowania administracyjnego złożył w dniu [...].10.2004r. protest, w którym powołując się na treść art. 129 ustawy – Prawo ochrony środowiska stwierdził, że lokalizacja stacji spowoduje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości już zabudowanej obecnie i w przyszłości. Skarżący w toku postępowania nie wskazał jednak na czym to ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości miałoby polegać. Przywołany art. 46 ust. 1, 2 i 10 ustawy Prawo ochrony środowiska przewiduje obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Uzasadnienie decyzji, obok wymagań stawianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa. W decyzji organ I instancji wskazał iż wyrażone obawy związane ze szkodliwym oddziaływaniem inwestycji na zdrowie ludzi oraz zwierząt nie mogą stanowić podstawy prawnej odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska w przedmiotowym zakresie nie wskazują obok poinformowania o sposobie wykorzystania uwag i wniosków w decyzji o pozwoleniu na budowę – innego sposobu załatwienia złożonego protestu. Na marginesie należy zauważyć, iż przepis art. 36 ustawy Prawo ochrony środowiska wprost przewiduje, że do uwag i wniosków zgłaszanych w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących skarg i wniosków nie stosuje się. Nie są trafne zarzuty skarżącego odnoszące się do "Raportu oddziaływania na środowisko". Zdaniem Sądu raport spełnia wymagania określone w art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Przyjęcie ustaleń z raportu nie oznacza, że organ faworyzuje jedną ze stron, przyjmując za prawdziwe informacje o braku wpływu na zdrowie planowanej inwestycji. Organ ustalenia te dokonał w trakcie postępowania dotyczącego wpływu inwestycji na środowisko. Przepisy przewidują w takiej sytuacji sporządzenie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Koszty sporządzenia tego raportu ponosi inwestor co nie oznacza, że raport jest niewiarygodny. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest uchybień, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póz. zm.).