II SA/Go 450/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. 1. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r., znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia W. C.(skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...]. z dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z [...] listopada 2010 r. o numerach: [...]. W podstawie prawnej tego postanowienia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.) w zw. z art. 18 pkt 2, art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm., dalej u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.). 2. Stan sprawy był następujący: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]., zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2010 r. poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie przymusowego dochodzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w drodze egzekucji administracyjnej poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zadłużenia za okres od lutego do sierpnia 2004 r. Zawiadomienie zostało doręczone dnia 4 sierpnia 2010 r. Następnie decyzją z [...] października 2010 r., nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...]. określił skarżącemu składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres od lutego 2004 r. do sierpnia 2004 r. wraz z odsetkami. Decyzja została doręczona dnia 25 października 2010 r. poprzez jej dwukrotne awizowanie i niepodjęcie w terminie (k. 11 akt administracyjnych). Skarżący nie złożył od niej odwołania. Wskazana decyzja stanowiła podstawę wystawienia,przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...]. dnia [...] listopada 2010 r., tytułów wykonawczych o numerach: [...]. W oparciu o te tytuły wykonawcze zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] dokonano zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym skarżącego w N. [...]. Odpis zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych doręczono skarżącemu w dniu 21 grudnia 2010 r.(poprzez jej dwukrotne awizowanie i niepodjęcie w terminie, k. 118 akt administracyjnych). Z informacji banku wynikało, że zajęcie nie było skuteczne z powodu braku środków na rachunku bankowym. Postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone. Następną czynnością organu egzekucyjnego w sprawie było zajęcie dokonane dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...] dotyczące wierzytelności na rachunku bankowym skarżącego w [...] S.A. Zawiadomienie o zajęciu zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2025 r. i odebrał je osobiście (k. 20-23 akt administracyjnych). 3. Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego wnioskując o "odstąpienie od zajęcia egzekucyjnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz odblokowanie kont bankowych". W ocenie skarżącego nie było podstaw prawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego i egzekucyjnego, bowiem należności dotyczyły dobrowolnych składek na ubezpieczenie zdrowotne z 2004 r., które się przedawniły. 4. Po rozpatrzeniu tego wniosku Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] wydał postanowienie z [...] kwietnia 2025 r., nr [...], którym odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych wyżej tytułów wykonawczych z dnia [...] listopada 2010 r. Zdaniem organu I instancji iw sprawie nie wystąpiły okoliczności, które powodowałyby konieczność umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od lutego 2004 r. do sierpnia 2004 r. nie został wykonany przed wszczęciem postępowań egzekucyjnych. W sprawie nie zachodzi też brak wymagalności obowiązku.Nie zastosowano też niedopuszczalnego środka egzekucyjnego oraz, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego.Obowiązek jest wykonalny i został prawidłowo określony w tytułach wykonawczych, a przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego doręczono skarżącemu decyzję określającą wysokość należności z tytułu składek. Postępowanie egzekucyjne nie zostało zawieszone na żądanie wierzyciela. 5. W zażaleniu wniesionym z zachowaniem terminu na to postanowienie skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte we wniosku. 6. Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie DIAS wskazał, że ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano zmiany m. in. przepisu art. 59 u.p.e.a. regulującego kwestię umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nowelizacja w ww. zakresie weszła w życie 30 lipca 2020 r. Podkreślenia wymaga jednak, iż w myśl art. 13 ust. 1 ww. nowelizacji, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy art. 59 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r. Przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało bowiem wszczęte przed ww. datą. 6.1. Dalej organ wskazał, że do tego (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.) postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W myśl § 2 powołanego artykułu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. 6.2. Oceniając te przesłanki DIAS wskazał, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w związku z brakiem zapłaty przez skarżącego zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od lutego do sierpnia 2004 r., określonych decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z [...] października 2010 r., nr [...], która jest ostateczna. od której nie zostało złożone odwołanie (art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 497; dalej u.s.u.s.). DIAS stwierdził, że wszystkie tytuły wykonawcze z dnia [...] listopada 2010 r. zostały wystawione, a ich odpisy doręczone przed upływem terminu przedawnienia objętych nimi składek, wynikającym z art. 24 u.s.u.s. Fakt doręczenia tych odpisów tytułów wykonawczych obejmujących wymagane należności skutkował natomiast, w świetle art. 24 ust. 5b u.s.u.s., zawieszeniem biegu terminu przedawnienia dochodzonych należności. Prawidłowo organ I instancji ocenił zatem, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 59 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Zdaniem DIAS w wyznaczonym terminie skarżący nie uregulował należności. Nie zostały one umorzone, ani nie wygasły. Dalej organ omówił pozostałe przesłanki umorzenia (nie podnoszone we wniosku) stwierdzając, po kolei, fakt ich niewystąpienia w sprawie. 6.3. DIAS podkreślił, że obciążający skarżącego obowiązek uiszczania należności z tytułu składek powstał z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2010 r., nr [...]. Powyższe, zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, stanowiło podstawę braku doręczenia skarżącemu upomnienia. Podkreślił dalej, że przy pierwszym zajęciu Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w [...] dokonał zajęcia rachunków bankowych. Wprawdzie zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły do pełnego zaspokojenia wierzyciela, ale okoliczność ta nie oznacza automatycznie, że w prowadzonym postępowaniu nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne jest w toku, a organ może w każdej chwili, zwłaszcza gdy podejmie informację o tym, że zobowiązany dysponuje środkami, dokonać czynności mających na celu zaspokojenie wierzyciela, co zrealizowano w 2025 r. 7. W skardze wniesionej, z zachowaniem terminu, na postanowienie DIAS, a pośrednio także postanowienie je poprzedzające, skarżący podniósł, że "przedstawiony stan faktyczny sprawy oraz okoliczności powodujące utrzymanie w mocy zaskarżone postanowienie są niezgodne, w jego mniemaniu, "z prawdą oddającą rzeczywisty obraz sprawy", co odbiera "jako zaniedbanie, przewlekłe i biurokratyczne załatwienie sprawy przez ZUS Oddział w [...] narusza moje interesy osobiste i zdrowie". Wskazał, że nie zgadza się ze stwierdzeniem w postanowieniu, "że ZUS Oddział w [...] zawiadomił mnie zawiadomieniem z [...].07.2010 roku nr pisma ZUS [...] i poinformował mnie o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie przymusowego dochodzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne w drodze egzekucji administracyjnej wydając decyzję a powyższe zawiadomienie został mi doręczone w trybie administracyjnym dnia 04.08.2010 r." dlatego, że w tym czasie przebywał za granicą i nie mógł osobiście złożyć podpisu na potwierdzeniu odbioru pisma z ZUS. Zakwestionował też doręczenie mu w trybie administracyjnym decyzji ZUS nr [...] podając, że w tym czasie przebywał zagranicą. Wskazał, że "domniemał", że sprawa jest przedawniona i ZUS Oddział w [...] nie będzie w 2025 roku dochodził spłaty składek zdrowotnych. Jak to podkreślił skarżący w końcowej części skargi "w związku z przewlekłym i biurokratycznym załatwieniu spraw przez ZUS Oddział w [...] sprawy wyegzekwowania składek zdrowotnych od 2004 roku, zaniedbaniem po stronie ZUS Oddział w [...] w prowadzeniu egzekucji administracyjnej w latach od 2004 r. 2010 r., naruszeniem przez ZUS Oddział w [...] moich interesów osobistych nie powodując w jakikolwiek sposób od 2004 roku pozytywnie rozwiązać problemu" wniósł o uchylenie obu postanowień oraz "zwolnienie od obowiązku zwrotu i spłaty składek zdrowotnych za 2004 rok wydając postanowienie w dobrej wierze". 8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b lub c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a. 10. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym do 30 lipca 2020 r. (z uwagi na treść art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2019 r., poz. 2070), postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie natomiast z treścią § 2 art. 59 tej ustawy, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Umorzenie postępowania egzekucyjnego w administracji następuje zatem wtedy, gdy w jego toku zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie wówczas, gdy w konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest bowiem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. 11. Oceniając w świetle powyższego prawidłowość zaskarżonych postanowień o odmowie umorzenia postępowań egzekucyjnych w kontekście stosowania art. 59 § 1 u.p.e.a., Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły przepisów prawa. Słusznie przyjął organ I instancji, a za nim DIAS, że w sprawie nie zaistniały przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego (określone w art. 59 § 1). Organy zasadnie także przyjęły, że w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie zaistniała przesłanka umorzenia określona w art. 59 § 2 u.p.e.a. Przesłanki inne niż podnoszone przez skarżącego przedawnienie organy rozważyły z urzędu i nie ma wątpliwości, że w sprawie one nie występują. Jeśli zaś chodzi o kwestię podnoszoną w skardze - wszczęcia postępowania egzekucyjnego i doręczenia skarżącemu zawiadomienia oraz tytułów wykonawczych (a wcześniej decyzji), ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przed upływem przedawnienia w sprawie dokonano zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym skarżącego (co opisano wyżej w punkcie 2 niniejszego uzasadnienia). Tak decyzja, jak tytuły wykonawcze i zawiadomienie o zajęciu zostały skarżącemu doręczone w trybie przewidzianym art. 44 k.p.a. Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego przewidzianego w tym przepisie w odniesieniu do pism adresowanych do osób fizycznych jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., wynikająca z okoliczności niezawinionych przez organ administracji, zwłaszcza z powodu niepowiadomienia organu administracji o zmianie adresu przez stronę, jej pełnomocnika lub przedstawiciela. Jeśli zatem skarżący wyjeżdżał w tym czasie za granicę (czego zresztą nie wykazał, bo jest to tylko stwierdzenie zawarte w skardze i pismach kierowanych do organu) powinien zadbać o to, by poinformować o tym organ lub wskazać inny adres lub pełnomocnika do doręczeń. Z akt sprawy wynika, że wszystkie doręczenia zastępcze spełniały wymogi wskazane przepisami art. 44 § 2 i 3 k.p.a. Skarżący nie występował także o przywrócenie terminu do zaskarżenia decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych. Z tych względów, zgodnie z art. 44 § 1 i § 4 k.p.a. dręczenia należało uznać za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu ich pozostawienia do odbioru w placówce pocztowej. 12. Zgodnie z regulacją wprowadzoną od dnia 1 stycznia 2012 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o redukcji niektórych obowiązków obywateli i przedsiębiorców (Dz. U. z 2011 r., nr 232, poz. 1378), w myśl art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 497) należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z zastrzeżeniem ust. 5-6. W myśl ust. 5b powyższego przepisu (w brzmieniu mającym zastosowaniew sprawie), bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego.Takie przerwanie biegu przedawnienia nastąpiło, a to, że zastosowane środki egzekucyjne nie doprowadziły wprawdzie do pełnego zaspokojenia wierzyciela, że egzekucja się nie toczy. Postępowanie nie było umorzone ani zawieszone, organ nie podejmował tylko czynności egzekucyjnych. W tym jednak czasie termin przedawnienia nie biegł i choć następne czynności egzekucyjne zostały podjęte dopiero w 2025 r. przedawnienie nie nastąpiło. 13. Trafnie też organy przyjęły, że na dzień wszczęcia egzekucji – dnia 21 grudnia 2010 r. obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r., nr 137 poz. 1541) w § 13 pkt 2 przewidywało, że postępowanie egzekucyjne dotyczące także składek na ubezpieczenie społeczne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia (por wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 13 listopada 2019 r., III SA/Wr 279/19 oraz 26 lipca 2019 r., III SA/Wr 150/19, także WSA w Opolu z 7 grudnia 2018 r., I SA/Op 313/18, CBOSA). Dopiero od dnia 1 listopada 2014 r. zaczęły obowiązywać przepisy nowego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014r., poz. 1494 ze zm.), które wykluczyły możliwość wszczęcia egzekucji administracyjnej w takich sprawach. 14. Podsumowując, zaskarżone postanowienia nie zawierają wad prawnych, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Organy zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i na tej podstawie dokonały prawidłowej analizy sytuacji faktycznej, którą następnie poddały prawidłowej subsumpcji pod znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa. Zaskarżone postanowienia zawierają wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś ich uzasadnienia faktyczne wskazują fakty, które organy uznały za udowodnione oraz dowody, na których się oparły, a uzasadnienia prawne zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.