II SA/Go 456/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości kary pieniężnej postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 9 lipca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga L.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję własnej z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w całości kary pieniężnej nałożonej decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]. We wniosku skarżący zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału skarżący wezwany został do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie w terminie 7 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 17 lipca 2015 r. (k.24). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. skarżący oświadczył, iż wycofuje skargę wskazując na umorzenie w dniu 16 lipca 2015 r. postępowania egzekucyjnego w sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Jednocześnie za niecelowe uznał skarżący złożenie formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie żadna z w/w przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia przez stronę skarżącą skargi nie zachodzi, stąd w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Odnosząc się natomiast do złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (§ 2). Z kolei, niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, stanowi brak formalny wniosku podlegający uzupełnieniu na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. Skutki prawne niezłożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu reguluje art. 257 p.p.s.a., który wskazuje, że w takim przypadku przedmiotowy wniosek pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie przesyłka sądowa, zawierająca wezwanie do uzupełnienia wniosku wraz z dołączonym urzędowym formularzem PPF, została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 17 lipca 2015 r. Wobec nie usunięcia braku formalnego w/w wniosku, Sąd na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania (pkt 2 sentencji postanowienia).