II SA/Go 457/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Spółki z o. o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Spółki z o. o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2019 r., którą nałożono na J. Społkę z o. o. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za zgłoszenie przez przewoźnika danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towarów [...]. J. Spółka z o. o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję organu II instancji, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek taki strona zawarła dodatkowo w odrębnym piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r., który to wniosek uzasadniła faktem, iż – w jej ocenie – nałożona kara w wysokości 5 000 zł jest karą niesprawiedliwą i niemożliwą do udźwignięcia. Jej zapłata spowodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia Spółce znacznej szkody lub może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Strona podniosła, iż z uwagi na epidemię COVID-19 znalazła się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, wynikającej z niemożności normalnego prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na wprowadzone ograniczenia związane z epidemią. Z tego tytułu utraciła zlecenia świadczonych usług transportowych zwłaszcza w kierunku Włochy i Hiszpania, odnotowała spadek przychodów, jak również nastąpił całkowity zastój płatności zaległych wcześniejszych, a dotychczas nieściągniętych należności. Kara w wysokości 5 000 zł może przyczynić się do pogłębienia utraty płynności finansowej firmy lub nawet wprost do jej bankructwa. Do wniosku Spółka dołączyła zestawienie zysków i strat obejmujący rok 2020 oraz okres do końca marca 2021 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od w/w zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu złożony przez skarżącą Spółkę wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na stronie skarżącej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Weryfikacja twierdzenia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony, musi odbyć się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych wnioskująca Spółka nie przedstawiła. Nie przedłożyła dokumentów źródłowych, z których wynikałaby trudna sytuacja finansowa Spółki, na którą się powołuje, a która uległaby jeszcze pogorszeniu (z bankructwem włącznie), gdyby orzeczona przez organy kara pieniężna została uiszczona. Nadto, zdaniem Sądu, wykazanie straty w prowadzonej działalności gospodarczej nie jest okolicznością, która mogłaby przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Strata stanowi jedynie różnicę pomiędzy przychodem osiągniętym w danym roku podatkowym a kosztami jego uzyskania. Wykazanie straty nie przekłada się jednak na stwierdzenie, że skarżąca Spółka nie dysponuje środkami finansowymi czy też majątkiem niezbędnym do pokrycia określonej decyzją należności publicznoprawnej. Poza powyższym zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Sąd wyjaśnia również, iż obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (postanowienie NSA z 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.