II SA/Go 464/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2008 r. sprawy ze skargi S.A. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczeń pieniężnych z tytułu pracy przymusowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] i nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] S.A. zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o uznanie go za osobę represjonowaną przez III Rzeszę i przyznanie uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tego tytułu. Decyzją z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (DZ.U. Nr 87 poz. 395 ze zm.) - zwaną dalej ustawą, umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w myśl art. 4 ust. 5 ustawy termin składania wniosków o przyznanie uprawnienia do świadczenia przewidzianego w ustawie upłynął z dniem 31 grudnia 1999r., a wobec złożenia przez S. A. wniosku po upływie tegoż terminu, postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Decyzją [...], wydaną w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, że decyzja z dnia [...] wydana została z naruszeniem prawa i odmówił uchylenia tejże decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r. w sprawie sygn. akt P 24/02 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 4 ust. 5 ustawy z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Postępowanie wznowieniowe wszczęte zostało na podstawie wniosku strony, w oparciu o przepis art.145a k.p.a. Dalej organ stwierdził, że przedmiotowa decyzja ostateczna z dnia [...] doręczona została stronie w dniu 27 pażdziernika 2000r. W myśl art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn, o których mowa w art. 145a k.p.a. nie może nastąpić, jeśli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. W rozpatrywanej sprawie ze względu na upływ pięcioletniego terminu, nie można uchylić przedmiotowej decyzji. W tej sytuacji orzeczenie wydane zostało w oparciu o przepis art. 151§2 k.p.a. Pismem z dnia [...] skierowanym do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych S.A. ponownie zwrócił się o wydanie mu zaświadczenia w oparciu o przepis art. 4 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich. Powołując się na przepis art. 235 § 1 k.p.a. organ administracyjny, do którego skierowano wniosek, pismem z dnia [...] zwrócił się do strony o sprecyzowanie, czy wniosek ten stanowi żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności, czy też uchylenia bądź zmiany decyzji. W piśmie z dnia [...], stanowiącym odpowiedż na wezwanie organu, S.A. ponownie zawarł żądanie wydania mu zaświadczenia o przyznaniu świadczenia pieniężnego. Strona przedstawiła nadto stan faktyczny, który w jej ocenie uzasadnia przyznanie świadczenia pieniężnego. Decyzją [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 oraz art. 2 pkt 2 lit. a ustawy, odmówił S. A. przyznania świadczenia pieniężnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że odmowa przyznania świadczenia wynika z tego, iż strona nie spełnia warunku o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit "a" ustawy, albowiem strona nie była deportowana do pracy przymusowej poza terytorium II RP. W piśmie z dnia [...] S.A. podważał zasadność powyższej decyzji z dnia [...] oraz domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy. Decyzją [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 4 ust. 1 i 4 wskazanej powyżej ustawy z dnia 31 maja 1996r., uchylił decyzję z dnia 6 grudnia 2007r. i przekazał sprawę z wniosku z dnia 12 lipca 2007r. do rozpoznania w trybie art. 154 k.p.a. W uzasadnieniu organ powołał się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt P 24/02, w którym Trybunał orzekł o niezgodności art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r.z przepisem art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Organ wskazał, że wnioskiem z dnia 12 lipca 2007r. strona zwróciła się po raz kolejny o przyznanie uprawnienia przewidzianego w wymienionej powyżej ustawie z dnia 31 maja 1996r. oraz, że w sprawie pozostała niewzruszona ostateczna decyzja z dnia [...]. Dalej, organ stwierdził, że w celu restytucji konstytucyjnego stanu rzeczy, organ administracji winien wykorzystać wszelkie nadzwyczajne instrumenty proceduralne. Stąd też organ orzekł o uchyleniu decyzji własnej i przekazaniu sprawy do rozpatrzenia w trybie art. 154 k.p.a. Decyzją [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uchylił decyzję [...] oraz odmówił przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego. Decyzja wydana została na podstawie art. 154 § 1 k.p.a. oraz art. 2 pkt 2 lit"a" i art. 4 ust. 1, 2,4 wskazanej powyżej ustawy z dnia 31 maja 1996r. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...], z powodu niezachowania terminu określonego w art. 4 ust. 5 ustawy, umorzone zostało postępowanie administracyjne w sprawie przyznania S. A. uprawnienia do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej. Wnioskiem z dnia [...] S.A. ponownie zwrócił się o przyznanie mu uprawnienia do przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Wniosek ten, rozpatrzony przez organ administracyjny w trybie art. 154 k.p.a., w ocenie organu – okazał się zasadny. Dalej organ powołał się na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt P 24/02, która, w ocenie organu, obligowała do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] i merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż nie doszło do deportacji strony w celu wykonywania pracy przymusowej, albowiem strona pracowała w miejscowościach, które znajdowały się w granicach państwa polskiego sprzed dnia 1 września 1939r. Od powyższej decyzji [...] S.A. wniósł odwołanie, w którym wyrażał niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia oraz domagał się jej uchylenia. Decyzją [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji I instancji, nadto wskazał, że wprawdzie we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy S.A. podał, że w okresie od czerwca do listopada 1944r. został wcielony do "obozu pracy przy kopaniu umocnień obronnych pierwszej linii obrony III Rzeszy wzdłuż granicy Krzeszowice, Olkusz-Pazurek-Ogrodzieniec ", jednak na tę okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na osadzenie w obozie pracy przymusowej w rozumieniu ustawy. Od powyższej decyzji S.A. wniósł skargę, w której powoływał się na okoliczności historyczne z okresu II wojny światowej. Skarżący wskazał, że z dniem 8 pażdziernika 1939r. powiat Olkusz przyłączony został do III Rzeszy. Do 7 lipca 1942 pracował w gospodarstwie rolnym we wsi Chwalibowskie, następnie wykonywał pracę przymusową w miejscowości Ilkenau. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze z. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż zawarte w niej zarzuty. W myśl art. 1 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy z dnia 31 maja 1996r. świadczenie pieniężne przysługuje osobom, które w okresie podlegania represjom określonym w ustawie były obywatelami polskimi i są nimi obecnie oraz posiadają stałe miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do treści art. 4 ust. 5 wnioski o przyznanie uprawnienia do świadczenia, zainteresowane osoby mogą składać do dnia 31 grudnia 1999r. Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt P 24/02 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 4 ust. 5 ustawy z dnia 31 maja 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (DZ.U. Nr 87 poz. 395 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją nr [...] Kierownik urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych umorzył postępowanie z wniosku S. A. o przyznanie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 1 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, albowiem organ uznał, że ze względu na złożenie wniosku po terminie określonym w art. 4 ust. 5, postępowanie to stało się bezprzedmiotowe. Należy w tym miejscu wskazać, że w sprawie zapadły następnie decyzje [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja II instancji [...], nadto decyzja [...] utrzymująca w mocy wyżej wskazaną decyzję I instancji z dnia 26 września 2000r., które na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 września 2005r. sygn. akt II SA/Go 263/05, zostały wyeliminowane z obrotu prawnego. Tym samym w obrocie prawnym, w rozpatrywanej sprawie pozostała wskazana powyżej decyzja z dnia 26 września 2000r. o umorzeniu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia 14 marca 2006r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 145a 1 i 2 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej wskazaną powyżej ostateczną decyzją z dnia 26 września 2000r. o umorzeniu postępowania. Postępowanie zostało wznowione ze względu na treść wskazanego powyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 czerwca 2003r. W wyniku wznowionego postępowania, w dniu [...], na mocy której organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz na podstawie art. 146 k.p.a. odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja [...] doręczona została stronie w dniu 27 pażdziernika 2000r. Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 a nie może nastąpić, jeśli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat. Ze względu na upływ pięcioletniego terminu, przedmiotowej decyzji z dnia 26 września 2000r. nie można uchylić, dlatego organ orzekł na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. Następnie, na skutek wniosku skarżącego, organ administracyjny wydał decyzję [...], na mocy której odmówił skarżącemu przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996r. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał decyzję nr [...] mocą której uchylił powyższą decyzję własną [...] oraz przekazał sprawę do rozpoznania w trybie art. 154 k.p.a. W trybie art. 154 k.p.a. wydana została opisana powyżej decyzja [...] oraz utrzymująca ją w mocy, zaskarżona decyzja [...]. Analiza powyższej sprawy dowodzi, że zaskarżona decyzja praz poprzedzające ją decyzje z dnia [...] wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W wyroku z dnia 11 sierpnia 2000r. sygn. akt III SA 1935/99 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:" O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie." Decyzja [...] wydana została na skutek złożenia przez stronę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia 6 grudnia 2007r. A zatem co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji zastosowanie miał przepis art. 138 k.p.a., który zawiera kompleksową regulację w zakresie dalszego toku postępowania, po wpłynięciu sprawy do organu II instancji, na skutek odwołania lub wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazany tu przepis ustawy nie przewiduje możliwości przekazania na etapie odwoławczym, wniosku strony do odrębnego trybu postępowania, jakim jest postępowanie przeprowadzone na podstawie art. 154 k.p.a. Skoro pismo strony zostało zakwalifikowane przez organ jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to wyniku jego rozpatrzenia w II instancji winno zapaść orzeczenie o jakim mowa w art. 138 k.p.a. Nie rozpatrzenie sprawy w postępowaniu odwoławczym w oparciu o przepis art.138 k.p.a. i przekazanie wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy do odrębnego postępowania stanowi rażące naruszenie prawa. Nadto należy pamiętać, że postępowanie oparte na przepisie art. 154 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem zmierzającym do zmiany decyzji ostatecznej. Zastosowanie tego trybu może nastąpić w każdym czasie, ale przy spełnieniu określonych warunków. Przede wszystkim postępowanie to dotyczy decyzji ostatecznej, nadto może zostać zainicjowane w wypadku stwierdzenia przez organ administracyjny, że przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Dopiero łączne spełnienie wskazanych tu warunków może skutkować wydaniem decyzji w oparciu o przepis art. 154 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie postępowanie dotyczyło decyzji z dnia 6 grudnia 2007r., która w momencie orzekania przez organ nie posiadała waloru ostateczności, a zatem tryb z art. 154 k.p.a był w stosunku do tej decyzji niedopuszczalny. Przekazując sprawę do rozpatrzenia w trybie art. 154 organ nie rozważył, jakie względy społeczne lub jaki słuszny interes strony przemawia za rozstrzygnięciem o tej treści, a zatem nie zbadał czy w ogóle zachodzą przesłanki do zastosowania tegoż trybu postępowania. Z powyższych względów przedmiotowa decyzja stoi w rażącej sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym i winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Również [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia 6 czerwca 2008r. dotknięte są kwalifikowaną wadą prawną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., albowiem wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Należy zwrócić uwagę, że decyzja nr [...] wydana została w trybie art. 154 § 1 k.p.a, na jej mocy uchylona została ostateczna decyzja z dnia 26 września 2000r. Z treści uzasadnienia decyzji wynika jednak, że decyzja ta zapadła w wyniku złożenia przez stronę wniosku z dnia 12 lipca 2007r., który zakwalifikowany został przez organ administracyjny początkowo jako nowy wniosek w sprawie, skutkujący wydaniem decyzji merytorycznej z dnia 6 grudnia 2007r., a następnie – na etapie postępowania odwoławczego - jako wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Przyjęty tryb nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że - ze względów, o którym była mowa powyżej - decyzja z dnia 6 grudnia 2007r. winna być rozpatrzona w "normalnym" trybie odwoławczym. Następnie, skoro w piśmie z dnia 20 grudnia 2007r. skarżący powołał się na treść przepisu art. 154 k.p.a., organ winien rozważyć możliwość wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w tymże trybie, zmierzającego do weryfikacji decyzji ostatecznej. Z akt sprawy nie wynika, jakie względy społeczne lub słuszny interes strony przemawiają za uchyleniem lub zmianą decyzji w trybie art. 154 k.p.a. Również w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji nie zawarto argumentacji w tym zakresie. A zatem z akt sprawy nie wynika, czy zachodzą przesłanki do zastosowania tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Z całą pewnością nie stanowi przesłanki zmiany decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. okoliczność wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 17 czerwca 2003r. sygn. akt P 24/02 o niezgodności przepisu art. 4 ust. 5 ustawy z Konstytucją, a na tę okoliczność powołał się organ w uzasadnieniu decyzji. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 145a k.p.a. orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja, stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W takim przypadku stronie przysługuje prawo wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a nie wniosek o zmianę decyzji na podstawie art. 154 k.p.a. Poszczególne tryby nadzwyczajne weryfikacji decyzji administracyjnych, do których należy tryb oparty na art. 154 k.p.a., osadzone są na odrębnych przesłankach, których nie można stosować zamiennie. System nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, tzn. że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości i nie mogą być stosowane zamiennie. Naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (B. Adamiak, Postępowanie administracyjne, str. 303). Stąd też przedmiotowa decyzja z dnia [...] w sposób rażący naruszyła prawo. Należy zwrócić uwagę, że w rozpatrywanej sprawie, w oparciu o przesłankę z art. 145a, nadto – w oparciu o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 czerwca 2003r. sygn. akt P 24/02 - wznowione zostało postępowanie w sprawie weryfikacji decyzji z dnia 26 września 2000r., które zostało zakończone opisaną powyżej decyzją z dnia 14 marca 2006r. Tym samym organ administracyjny, w oparciu o tę samą przesłankę, zastosował dwa odrębne tryby postępowania nadzwyczajnego, a w rezultacie tak przeprowadzonych postępowań administracyjnych wydał dwie sprzeczne ze sobą decyzje. Stwierdzony przez Sąd stan sprawy pozostaje w rażącej sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym. Wydane orzeczenia, poza naruszeniem wskazanych konkretnych przepisów procedury administracyjnej (art. 138, 145a, 154), naruszyły również zasady ogólne postępowania administracyjnego wynikające z przepisów art. 7, 8, 11, 15 k.p.a. Również decyzja z dnia [...] jako wydana w II instancji i utrzymująca w mocy decyzję dotkniętą wadą nieważności, jest nieważna. Należy wskazać, że skarga S. A. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] została zarejestrowania pod sygnaturą II SA/Go 493/08. Skarga na tę decyzję postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 sierpnia 2008r. została odrzucona, a postanowienie to z dniem 2 pażdziernika 2008r. stało się prawomocne. Wskazana tu decyzja administracyjna, jak również decyzja z dnia [...] Nr [...] oraz decyzja wydana w II instancji są wynikiem wniosku strony z dnia [...]. Tym samym należy stwierdzić, że obydwie wskazane powyżej decyzje administracyjne z dnia [...] dotyczą tej samej sprawy administracyjnej. Postanowienie o odrzuceniu skargi nie stanowi merytorycznego rozpatrzenia skargi przez sąd administracyjny. Powyższe dało Sądowi możliwość objęcia kontrolą w niniejszej sprawie również decyzji nr [...], która z przedstawionych wyżej powodów dotknięta jest wadą nieważności. W myśl art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.