II SA/Go 470/07

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 23 października 2007 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania p o s t a n a w i a: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. A.T. i A.T. wezwani do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podali, że dochód czteroosobowej rodziny składa się jedynie z wynagrodzenia za pracę A.T. w kwocie 2.392,96 zł (brutto) oraz zasiłków rodzinnych w wysokości 64 zł na każde dziecko. Wnioskodawcy przedstawili wraz z rachunkami zestawienie kosztów związanych z eksploatacją mieszkania (opłata za czynsz 122,31 zł, gaz 39,14 zł, energię elektryczną 37,56 zł). Skarżący podali, że na wyżywienie przeznaczają około 400-450 zł, nie posiadają oszczędności. Wniosek okazał się uzasadniony. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza faktów podanych przez A. T. i A.T. prowadzi do wniosku, iż nie są oni w stanie ponieść kosztów sądowych, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący dysponują niewielkim dochodem w kwocie 2.392,96 zł (brutto), korzystają z pomocy państwa w postaci zasiłków rodzinnych, pobieranych na dwójkę dzieci, nie posiadają majątku ani oszczędności. W świetle zasad doświadczenia życiowego nie winna budzić wątpliwości teza, iż uzyskiwane środki pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych skarżących i ich dzieci. W konkluzji należy stwierdzić, iż A.T. i A.T. wykazali, że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.