II SA/Go 470/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.W. na pismo Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. H.W. (skarżący) wniósł skargę na decyzję Burmistrza z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz pismo (jak wskazano w skardze "decyzję") Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. Na podstawie zarządzenia z dnia 22 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Go 410/17 ze sprawy o tej sygnaturze wyłączono sprawę ze skargi na pismo Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. Skarga na wskazane powyżej pismo jest przedmiotem niniejszej sprawy. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. zawierającym odpowiedź na skargę, Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie, wskazując, że istota sprawy ma charakter cywilnoprawny. Z akt administracyjnych sprawy wynika, co następuje. Decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...] Burmistrz ustalił skarżącemu opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, a decyzja ta, w zakresie ustalenia, opłaty została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. skarżący wystąpił do Burmistrza o zwrot opłaty stwierdzając, że została ustalona niesłusznie i niezgodnie z prawem materialnym, co potwierdzać ma treść wyroku tutejszego Sądu z dnia 25 września 2015 r. II SA/Go 391/15 zapadłego w sprawie o tożsamym stanie faktycznym a uchylającego decyzję SKO, wydaną dla syna skarżącego. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz poinformował skarżącego, że zwrot opłaty nie jest możliwy, ponieważ decyzja ustalająca tę opłatę jest ostateczna i prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - w skrócie: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: (1) decyzje administracyjne; (2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; (4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; (4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; (5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; (6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; (7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; (8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W ocenie Sądu kwestionowane przez skarżącego pismo Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2017 r. nie wykazuje cech żadnej z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. form działania administracji publicznej zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Nie podlega też zaskarżeniu z mocy przepisów szczególnych. Należy bowiem zauważyć, że pismem tym poinformowano skarżącego o braku podstaw do dokonania czynności zwrotu opłaty adiacenckiej z uwagi na obowiązywanie prawomocnej decyzji ją ustalającej. W szczególności nie jest ono decyzją administracyjną. Nie rozstrzyga bowiem władczo o prawach i obowiązkach skarżącego, lecz jedynie informuje o istniejącej przeszkodzie prawnej w spełnieniu żądania wypłaty opłaty adiacenckiej. Jest to więc typowe pismo informacyjne, nie wywołujące ani de iure, ani de facto żadnych skutków prawnych. W rozpatrywanej sprawie należało również rozważyć, czy zaskarżone pismo Burmistrza mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Zaskarżone pismo Burmistrza nie posiada tej ostatniej cechy, ponieważ brak jest bezpośredniego związku między treścią pisma organu a sferą praw i obowiązków skarżącego. Zaskarżone pismo ma charakter wyłącznie wyjaśniający, informacyjny, a jego treść nie zawiera konkretyzacji w odniesieniu do skarżącego jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku. Z tych względów należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę m.in. wówczas, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W świetle zaś powyższych rozważań Sadu należało uznać, iż przedmiotowe pismo skarżącego nie stanowi żadnego aktu ani czynności podlegających kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym