II SA/Go 471/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odrzucić skargę. R.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie skierowania R.C. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wnosząc skargę skarżący nie uiścił wpisu sądowego. Nadto skarga dotknięta była brakiem formalnym – skarżący nie podpisał skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł – stosownie do § 2 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zarządzeniu tym wskazano, iż wpłaty należy dokonać w kasie Sądu lub na podany rachunek bankowy - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto na podstawie zarządzenia z tej samej daty, skarżący wezwany został do własnoręcznego podpisania skargi. Na wykonanie powyższego Sąd zakreślił skarżącemu również 7-dniowy termin od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie, iż nieusunięcie ww. braku formalnego skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie. Dnia 4 lipca 2014 r. skarżący R.C. osobiście pokwitował odbiór powyższej korespondencji (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 18 akt sprawy). Jednakże skarżący nie dokonał czynności, do których został przez Sąd zobligowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji, gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w terminie 7 dni uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Z kolei, zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna zawierać elementy wskazane w tym przepisie (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego), jednak przede wszystkim powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały także w art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. pismo winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 18 akt sprawy) wynika, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostały prawidłowo doręczone skarżącemu dnia 4 lipca 2014 r. zatem ostatnim dniem, w którym skarżący powinien wywiązać się z nałożonych obowiązków był dzień 11 lipca 2014 r. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że w wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi, poprzez jej podpisanie. W terminie tym nie został również uiszczony wpis sądowy w wysokości wskazanej w zarządzeniu z dnia 1 lipca 2014 r. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.