II SA/Go 471/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. H. Oddziału w Ż. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. H. Oddziału w Ż. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. znak sprawy: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił wysokość nieprzekazanej kwoty zajętej wierzytelności Akcji Humanitarnej [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] września 2016 r. Na powyższe postanowienie Akcja Humanitarna [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wraz ze skargą strona skarżąca złożyła do tutejszego Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek skarżąca podała, iż prowadzi hostel dla bezdomnych. Opieka całodobowa tych osób finansowania jest z zasiłków z pomocy społecznej otrzymywanych z Ośrodków Pomocy Społecznej, które kierują tych bezdomnych i częściowo z minimalnej odpłatności. Skarżąca wskazała, iż wszczęte postępowanie egzekucyjne obecnie i zajęcie rachunków bankowych w wyniku zaskarżonego postanowienia spowodują, iż zajęto środki finansowe na utrzymanie bezdomnych. Skarżąca wyjaśniła, iż aktualnie utrzymanie bezdomnych jest ze środków pomocy społecznej, a sama skarżąca nie ma innych stałych i znaczących źródeł dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od zasady ustanawia treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którą po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przystępując do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd bada czy akt, którego wstrzymania domaga się skarżąca podlega wykonaniu. Wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które do tego wykonania się nadają. W literaturze przedmiotu przez wykonanie aktu administracyjnego zwykło rozumieć się każde zachowanie podmiotu uprawnionego lub zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczeniu w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny (wydanie komputerowe komentarza do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz, Lex Polonica). W niniejszej sprawie przedmiotem skargi, jak również wniosku o wstrzymanie wykonania jest wydane, na podstawie art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz.U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) postanowienie określające nieprzekazaną kwotę, z tytułu zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność pieniężną dłużnika zajętej wierzytelności – skarżącej. Mając na uwadze, że postanowienie to na podstawie art. 71b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego wobec dłużnika zajętej wierzytelności i może być w związku z tym podstawą do wszczęcia wobec niego postępowania egzekucyjnego, Sąd przyjął, że akt ten podlega wykonaniu i może być przedmiotem ochrony przewidzianej we wspomnianym na wstępie art. 61 § 3 p.p.s.a. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nie nastąpić lub nastąpić po długim czasie czy przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, Sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Interpretacja art. 61 § 3 p.p.s.a. nasuwa wniosek, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii Sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu, wniosek spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest zasadny. Wprawdzie Sąd ma na uwadze, że świadczenie pieniężne, co do spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże, rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, która w rozpoznawanej sprawie wynosi 77.774,81 zł. Sąd uwzględniając wniosek skarżącej wziął pod uwagę przede wszystkich charakter działalności prowadzonej przez skarżącą, która nosi charakter działalności charytatywnej, mającej na celu pomoc osobom potrzebującym, i która prowadzona jest w oparciu o środki publiczne (z ośrodków pomocy społecznej). W związku z powyższym Sąd uznał, iż wyegzekwowanie kwoty wskazanej w zaskarżonym postanowieniu może zagrozić ciągłości funkcjonowania skarżącej, a co się z tym wiąże, uniemożliwić skarżącej udzielania pomocy osobom potrzebującym. Konkludując, realizacja zaskarżonego rozstrzygnięcia w kontekście przywołanych przez stronę skarżącą okoliczności faktycznych mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku spółki, a tym samym mogła być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.