II SA/Go 471/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń należnych z tytułu zwolnienia ze służby oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...]., po rozpatrzeniu odwołania M.P. (skarżący), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2025 r., którą odmówiono skarżącemu prawa wypłaty wyrównania uposażenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, rekompensaty pieniężnej oraz nagrody rocznej za miesiące styczeń i luty 2023 r. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 § 1, art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 99, art. 100, art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 636) w zw. z art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022 r., poz. 2666 ze zm., dalej: ustawa okołobudżetowa na 2023 r.), art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 270), a także § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r., poz. 385). 2. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym: Skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z "wnioskiem o przeliczenie i ponowne ustalenie uposażenia oraz świadczeń przyznanych w związku ze zwolnieniem ze służby", wskazując poszczególne świadczenia oraz ich kwoty składające się na całość wnioskowanego świadczenia – 3.510, 50 zł. Pismo to zostało przekazane organowi I instancji, który pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. zawiadomił skarżącego o wszczętym z jej wniosku postepowaniu administracyjnym oraz pouczył o uprawnieniach strony. Następnie organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2025 r. odmówił skarżącemu wnioskowanych świadczeń. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że uposażenie za te miesiące zostało skarżącemu naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, z zastosowaniem kwoty bazowej wynikającej z ustawy okołobudżetowej na 2023 r. w wysokości 1 614,69 zł, oraz mnożników kwoty bazowej obowiązujących przed dniem 1 marca 2023 r. Organ I instancji podkreślił, że rozporządzenie zmieniające z 2023 r., wprowadzające nowe, wyższe mnożniki, weszło w życie dopiero 1 marca 2023 r. i nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie. 3. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zakwestionował merytoryczne stanowisko organu I instancji nie podnosząc jednak zarzutu dotyczącego właściwości organu i drogi administracyjnej. 4. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ II instancji wyjaśnił, że kwestię uposażenia policjantów regulują przepisy Działu V ustawy o Policji oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy. Prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe (art. 99 ust. 1 i 3 ustawy o Policji). Uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków (art. 100 ust. 1 ustawy o Policji), a jego wysokość jest uzależniona od grupy zaszeregowania stanowiska oraz wysługi lat (art. 101 ust. 1 ustawy o Policji). Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość określa ustawa budżetowa. W 2023 r. wysokość uposażeń policjantów była kształtowana przez kwotę bazową określoną w ustawie budżetowej. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, przez kwotę bazową dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w roku 2023 należało rozumieć kwotę bazową ustaloną zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej, tj. kwotę 1 740,64 zł. Jednakże, zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosowało się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270), tj. kwotę 1 614,69 zł. Dopiero rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, które weszło w życie z dniem 1 marca 2023 r. (§ 2 rozporządzenia), wprowadziło nowe, wyższe stawki uposażenia zasadniczego wyrażone w postaci mnożników kwoty bazowej. Skutki prawne tej podwyżki powstały zatem dopiero od dnia 1 marca 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie potwierdzające, że skarżący otrzymał należne uposażenie wraz z dodatkami za styczeń i luty 2023 r. (k. 49 akt administracyjnych). Wskazał, że uposażenie za miesiąc styczeń i luty 2023 r. zostało skarżącemu naliczone i wypłacone na podstawie przepisów obowiązujących w tych miesiącach, tj. z zastosowaniem kwoty bazowej obowiązującej na rok 2022. Rozporządzenie zmieniające z 2023 r. nie zawiera przepisów przejściowych, które nakazywałyby wyrównanie uposażeń za okres poprzedzający jego wejście w życie. Zdaniem organu późniejsze zmiany przepisów płacowych, w tym podwyższenie kwoty bazowej, co do zasady nie powodują obowiązku ponownego ustalenia wysokości świadczeń już należnych i wypłaconych byłemu funkcjonariuszowi, chyba że przepisy wprowadzające zmianę wyraźnie tak stanowią, co nie miało miejsca w przypadku rozporządzenia zmieniającego z 2023 r. Organ II instancji podkreślił, że przepis art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na 2023 r. został sformułowany w sposób jednoznaczny i nie pozostawia organowi żadnego luzu decyzyjnego co do jego stosowania - nie wprowadza wyjątków, klauzul generalnych ani przesłanek ocennych. Organ administracji publicznej nie może zatem przyznać funkcjonariuszowi wyższego świadczenia, niż to przewidziane przez obowiązujące przepisy, nawet jeśli taka interpretacja byłaby bardziej korzystna dla strony. Przepis art. 41 ustawy okołobudżetowej należy do tzw. przepisów bezwzględnie obowiązujących, których wykładnia literalna i systemowa nie pozostawia wątpliwości, że nowa kwota bazowa ma zastosowanie jedynie do świadczeń należnych za okres po 1 marca 2023 r., czyli do uposażeń funkcjonariuszy nadal pełniących służbę. Zakończenie stosunku służbowego do 1 marca 2023 r. wiąże się z zastosowaniem stanu prawnego obowiązującego w tym właśnie czasie, co wyklucza możliwość zastosowania nowych, korzystniejszych warunków płacowych przyznanych dopiero od 1 marca. 5. W skardze, wniesionej do tutejszego sądu z zachowaniem terminu, skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 41 ust. 2 ustawy budżetowej na rok 2023 przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten pozostaje w sprzeczności z normami prawnymi zawartymi w aktach prawnych wyższej rangi, tj. z przepisami Konstytucji RP, a w szczególności z art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, 2) art. 7 i 8 ust. 1 Konstytucji przez brak odmowy zastosowania art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej w sytuacji, gdy przepis ten jest niezgodny z Konstytucją, w związku z czym w niniejszej sprawie należało zastosować te przepisy, które są z nią zgodne i przewidują kwotę bazową w wysokości 1740, 64 zł, jako jedynie obowiązujące; 3) art. 7 i 77 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało skupieniem się przez organ II instancji wyłącznie na roszczeniu skarżącego o wyrównanie uposażenia i całkowitym pominięciu jego pozostałych roszczeń, tj. odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy, rekompensaty pieniężnej za czas służby przekraczający normę oraz nagrody rocznej za 2023 r., 4) art. 15 k.p.a. przez ograniczenie rozpoznania sprawy w drugiej instancji wyłącznie do roszczenia skarżącego o wyrównanie uposażenia, podczas gdy sprawa dotyczy także pozostałych świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji wydanej w oparciu o przepisy sprzeczne z Konstytucją, w związku z czym organ administracji był zobligowany do wyeliminowania tak wadliwej decyzji z obrotu prawnego. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2025 r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 6. Odpowiadając na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze wyżej wskazaną kognicję sądów administracyjnych, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 8. Wobec stanowiska skarżącego, który już na etapie postępowania sądowego podnosi zarzut niewłaściwości organów i braku drogi administracyjnej w sprawie podkreślić należy, że pismo skarżącego z dnia [...] marca 2025 r. było wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne w sprawie, co jasno wynika z jego treści. Po otrzymaniu zawiadomienia organu I instancji o prowadzeniu tego postępowania, w odwołaniu, a nawet w skardze do sądu administracyjnego nie kwestionował drogi administracyjnej w niniejszej sprawie. Dopiero pełnomocnik skarżącego na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. podniosła tę kwestię (k. 32 akt sądowych). Sąd tego stanowiska nie podziela, gdyż o dopuszczalności i właściwości drogi administracyjnej dla dochodzenia tego typu roszczeń, świadczy charakter roszczenia, a więc jego charakter publicznoprawny. Charakter taki wynika z przepisów publicznoprawnych, tj. w rozpoznawanej sprawie z cytowanych wyżej ustawy o Policji, ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 oraz ustawy budżetowej na rok 2022, które regulują wysokość uposażeń i świadczeń m.in. funkcjonariusza Policji. Nie można natomiast nadać charakteru cywilnoprawnego roszczeniu, które w całości opiera się na przepisach publicznoprawnych i wymaga oceny prawidłowości zastosowania tych przepisów przez organ administracji publicznej. Droga administracyjna w tej sprawie jest właściwa i od wielu lat nie kwestionowana (por. setki orzeczeń w sprawach ekwiwalentów funkcjonariuszy Policji). Poglądy, na których opiera się twierdzenie, że jest to droga przed sądem powszechnym jest nietrafne. W powołanym przez pełnomocnika skarżącego wyroku WSA w Warszawie z dnia 23 września 2025 r. w sprawie II SA/Wa 571/25 przywołano uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2006 r., III PZP 1/05. Nie wynika z niej jednak wniosek, który formułuje pełnomocnik. Wręcz przeciwnie uchwała wpisuje się w stabilną i funkcjonującą już od dłuższego czasu linię orzeczniczą rozdzielającą (w sposób niekonkurencyjny) właściwość drogi administracyjnej (w tym przed sądem administracyjnym) oraz przed sądem powszechnym. W uchwale tej mowa jest bowiem o odsetkach za czas opóźnienia w wypłacie uposażenia (nie zaś o uposażeniu). Żądania odsetkowe, o których przecież nie orzekał organ w niniejszej sprawie, nie należą do drogi administracyjnej. Podobnie przywoływana w innych tego rodzaju sprawach prowadzonych przed tutejszym sądem uchwała Sądu Najwyższego z dnia 6 lipca 2011 r., II PZP 1/11 nie może być oceniana przez pryzmat samej tezy "w sprawie o zwrot równoważnika pieniężnego za umundurowanie, wypłaconego byłemu funkcjonariuszowi Policji dopuszczalna jest droga sądowa przed sądem powszechnym - wydziałem cywilnym tego sądu" (por. SIP LEX). Uchwała ta dotyczy bowiem sprawy z powództwa Komendy Wojewódzkiej Policji przeciwko byłemu policjantowi o zwrot równoważnika pieniężnego za umundurowanie wypłaconego funkcjonariuszowi bez podstawy prawnej. Powództwo to opiera się na przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu, stąd też i wynika właściwość drogi przed sądem powszechnym (cywilnym). Jest to zupełnie inna sytuacja i stosunek prawny, niż w niniejszej sprawie. 9. Jeśli chodzi o świadczenie, którego wypłaty domaga się skarżący to zgodnie z art. 41 ustawy budżetowej na rok 2023, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. (ust. 1). Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 (ust. 2). Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2 (ust. 3). Zgodnie natomiast z treścią art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. 10. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii zasadnicze znaczenie ma zatem treść art. 99 i art. 106 ustawy o Policji, które to przepisy regulują kwestie uposażenia oraz jego zmiany. Podkreślenia wymaga, na co zasadnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 kwietnia 2025 r., III SA/Gd 364/25 (CBOSA), że wobec brzmienia art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej, przewidziany w tym przepisie mechanizm nie stanowił waloryzacji płac za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. dla funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., ale zmianę zasad płacowych, obowiązujących od 1 marca 2023 r., którą należy widzieć w kategorii podwyżki płac (podwyższenia) od tej daty, a nie waloryzacji wypłaconych już uposażeń za styczeń 2023 r. i luty 2023 r. W art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej ustawodawca przewidział bowiem, że uposażenie funkcjonariuszy wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej dla funkcjonariuszy w ustawie budżetowej na rok 2023, a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 41 ust. 2 cyt. ustawy, a więc na podstawie poprzednio wprowadzonej w 2022 r. kwoty bazowej. 11. Analizując ten mechanizm, dostrzec należy, że nie dochodzi tu do prostego i jednorazowego wyrównania różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 styczeń 2023 r., a uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. Dla zobrazowania tego, że jest to mechanizm służący podwyższeniu płac od dnia 1 marca 2023 r. w systemie comiesięcznym, stanowiący element zachęty dla pozostawania w służbie, a nie mechanizm waloryzacji wcześniejszych uposażeń, wskazać można, że z matematycznego punktu widzenia, wypłacając uposażenie począwszy już od miesiąca marca 2023 r. powiększone o 1/5 ww. różnicy do wyrównania tej różnicy dochodzi już po upływie 5 miesięcy. Takie wyrównanie różnicy nie obejmowałoby też wszystkich funkcjonariuszy pozostających w służbie po 1 marca 2023 r., gdzie w zależności od czasu przez jaki w roku 2023 r. zdecydowaliby się jeszcze pozostawać dalej w służbie mogło by dojść albo nie dojść do wyrównania ww. różnicy. Wprowadzony przez ustawodawcę mechanizm, jest skomplikowany i w pierwszym odbiorze może budzić kontrowersje, co do tego czy nie stanowi on waloryzacji. Jego analiza przekonuje zatem, że wskazany mechanizm nie zawsze będzie jednak prowadzić do wyrównania wskazanej przez ustawodawcę różnicy, która nie odpowiada też zresztą różnicy dwóch płac za miesiące styczeń 2023 r. i luty 2023 r. 12. Zdaniem sądu mechanizm ustanowiony w art. 41 ust. 3 ustawy okołobudżetowej jest to mechanizm wprowadzony od 1 marca 2023 r., mający zachęcać w wymiarze finansowym m.in. funkcjonariuszy Policji, aby nie odchodzili ze służby. Tak też w uzasadnieniu do ustawy okołobudżetowej akcentowano właśnie to, że mechanizm ten ma na celu zachęcenie do pozostania w służbie. Ponieważ dotyczy on jedynie uposażeń wyliczanych i wypłacanych począwszy od miesiąca marca 2023 r., wskazany przepis art. 41 ust. 3 tej ustawy nie mógł mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego, który został zwolniony ze służby w lutym 2023 r. Z tego też względu wobec skarżącego nie może mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie względem obliczania uposażeń funkcjonariuszy od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji i organy prawidłowo wskazały więc, że w odniesieniu do sytuacji skarżącego musiał mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Organ nie mógłby odstąpić od jego zastosowania, skoro odnosił się wprost właśnie do uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. należnych skarżącemu. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 2 października 2025 r., II SA/Łd 546/25 (CBOSA) przyjął, że możliwość kształtowania przez organy Policji uposażenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe określone w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji. Przepisy te wskazują w sposób jednoznaczny, że czynności związane z ustalaniem składników uposażenia dotyczą wyłącznie osób, które są czynnymi funkcjonariuszami Policji. Natomiast prawo do podwyżki uposażenia jest ściśle związane z uposażeniem zasadniczym, nie istnieje bowiem bez prawa do uposażenia. Nie można zatem ustalić jego wzrostu, gdy osobie zainteresowanej nie przysługuje już prawo do uposażenia. Uposażenie jest bowiem świadczeniem przysługującym z tytułu stosunku służbowego, w jakim znajduje się osoba zgłaszająca roszczenie z tytułu uposażenia (por. także wyroki NSA z dnia 19 kwietnia 2023 r., III OSK 7597/21 oraz 24 września 2014 r. I OSK 1317/13, CBOSA). 13. Jak wynika z akt sprawy skarżący zwolniony został ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r. W związku z powyższym stwierdzić należy, że wniosek o wyrównanie uposażenia oraz innych świadczeń pieniężnych został złożony w dniu, w którym skarżącemu nie przysługiwało już prawo do uposażenia zasadniczego. Stosownie do art. 106 ust. 3 ustawy o Policji prawo do uposażenia wygasło bowiem z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło jego zwolnienie ze służby. Skoro skarżący utracił status funkcjonariusza Policji i jego prawo do uposażenia wygasło z dniem [...] lutego 2023 r., to w dacie złożenia wniosku, tj. w dniu 9 kwietnia 2025 r. organ I instancji pozbawiony był już możliwości kształtowania wynagrodzenia skarżącego za styczeń i luty 2023 r. Ustawodawca w art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 202, a także w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 r., nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli - tak jak skarżący - ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia zatem dokonywania naliczeń przez organ administracji publicznej, a następnie wyrównania - czego domaga się skarżący - uposażeń i innych świadczeń pieniężnych, według innych kwot bazowych, niż przewidziane w art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Zasadnie zatem organ I instancji, uznając za dopuszczalną drogę postępowania administracyjnego i rozstrzygając sprawę w drodze decyzji administracyjnej, odmówił skarżącemu wyrównania uposażenia zasadniczego oraz wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji za miesiąc styczeń 2023 r. i luty 2023 r., jak również środków finansowych wypłacanych w ramach art. 117 ustawy o Policji od marca 2023 r. do sierpnia 2023 r. 14. Tym samym, w ocenie Sądu, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, a także zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji RP. Z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego, czy z zasady równości wobec prawa, nie można bowiem wywodzić obowiązku wydania decyzji niezgodnej z obowiązującymi przepisami prawa. Organy nie mają możliwości dowolnego kształtowania uposażeń funkcjonariuszy Policji. Zatem w rozpoznawanej sprawie organy nie miały prawnej możliwości pominięcia przepisów ustawy okołobudżetowej z dnia 1 grudnia 2022 r. i dokonania żądanego przez skarżącego wyrównania uposażenia, a więc w zasadzie podwyżki uposażenia już w czasie gdy skarżący od lutego 2023 r. nie pozostaje funkcjonariuszem Policji z uwagi na zwolnienie z tej służby i przejście na emeryturę. W sytuacji skarżącego zastosowania nie mógł mieć zatem art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, ale art. 41 ust. 2 tej ustawy. Z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. skarżący nie został objęty regulacjami uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia, która obowiązywała w odniesieniu do wyliczania uposażeń w 2023 r. dopiero począwszy od 1 marca 2023 r., w tym regulacjami zawartymi w art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej. 15. W ocenie sądu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo. Organy przed wydaniem rozstrzygnięcia wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a następnie do tak ustalonego stanu faktycznego zastosowały prawidłowe normy prawa materialnego celem podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się w toku postępowania przy podejmowaniu wydanych w sprawie decyzji. Stanowisko organów zostało przedstawione w uzasadnieniach rozstrzygnięć, które spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.