II SA/Go 474/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : Świadczenie pielęgnacyjne p o s t a n a w i a Odrzucono skargę Przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. pełnomocnikowi skarżącej kwotę 240 złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej. POSTANOWIENIE Dnia 30 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.R. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a : 1. odrzucić skargę, 2. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. adwokatowi S.D. kwotę (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącej. Sygn. akt II SA/Go 474/07 U z a s a d n i e n i e Pismem z dnia 17 maja 2007 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., B.R. wniosła o umorzenie należności z tytułu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego, nałożonej na nią decyzją działającego w imieniu Prezydenta Miasta Zastępcy Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu skarżąca powołała się na swój ciężki stan zdrowia, stan zdrowia męża oraz małoletniego syna oraz trudną sytuację materialną i rodzinną. Ponadto opisała przebieg przyznawania jej świadczenia pielęgnacyjnego oraz weryfikacji przez organ pomocy społecznej zasadności przyznania tego świadczenia. Zdaniem skarżącej decyzja z dnia [...] r. nr [...] została wydana z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu, iż skarga dotyczy decyzji Kolegium [...], uchylającej decyzję działającego w imieniu Prezydenta Miasta Zastępcy Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej [...]. Zdaniem Kolegium skarga została złożona z przekroczeniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Zarządzeniem [...] pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności). W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącej podał, iż skarga dotyczy decyzji nr [...] z dnia [...] r., wydanej przez Zastępcę Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej , działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta . Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze poinformowało, iż w Kolegium nie odnotowano odwołania skarżącej od decyzji z dnia [...] r. o numerze [...]. Sygn. akt II SA/Go 474/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. W art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) sformułowano zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zgodnie z którą decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Decyzje mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach (art. 16 § 1 k.p.a.). Z przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, iż warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie Zastępca Dyrektora [...] Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej , działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...] jako organ administracyjny pierwszej instancji. W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z art. 129 § 1 i § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Z akt sprawy wynika, iż od decyzji z dnia [...] r. nr [...] skarżąca nie wniosła odwołania. Skutkiem tego decyzja ta nie tylko stała się decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., ale również nie został wyczerpany przysługujący skarżącej środek zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji w postaci odwołania. Nie został zatem spełniony warunek wniesienia skargi do sądu Sygn. akt II SA/Go 474/07 administracyjnego, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji skargę na powyższą decyzję należy uznać za niedopuszczalną. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie. Bezsporny jest pogląd, iż niewyczerpanie środków zaskarżenia uznaje się za przesłankę niedopuszczalności skargi (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 178; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 158). W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów znajduje oparcie w art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 ust. 3 i §18 ust. 1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).