II SA/Go 477/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak : [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenie na budowę w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem Skargą z dnia [...] r. A.J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Wojewody z dnia [...], którą organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. W treści skargi skarżąca A.J. jako adres zamieszkania wskazała: [...]. Doręczając skarżącej w dniu [...] r. odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o uiszczeniu wpisu od skargi została pouczona o treści art. 70 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, iż ma obowiązek zawiadomić Sąd o każdej zmianie swego miejsca zamieszkania i konsekwencji tego zaniedbania (dowód: kata 11-13 akt). Wezwanie to odebrała M.K. jako dorosły domownik. Na rozprawie w dniu 11 września 2007 r., o terminie której skarżąca prawidłowo została zawiadomiona, bowiem zawiadomienie również odebrała M.K. jako dorosły domownik – Sąd oddalił skargę. Pismem z dnia 3 października 2007 r. (data wpływu 8 października 2007 r.) skarżąca zwróciła się do tutejszego Sądu z wnioskiem o doręczenie jej (na adres korespondencyjny, będący wcześniej wskazanym jako adres zamieszkania skarżącej tj. [...]) prawomocnego wyroku z dnia 11 września 2007 r. Wraz z wnioskiem skarżąca uiściła na konto tutejszego Sądu kwotę 20 złotych tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności, którego dowód załączony został do wniosku. Odpis wyroku doręczono skarżącej w dniu 22 października 2007 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zarządzenia (k.13) widnieje podpis M. K. jako dorosłego domownika. Postanowieniem z dnia 16 października 2007 r. Sąd orzekł prawomocność wyroku od dnia 12 października 2007 r. Pismem z dnia 26 października 2007 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 11 września 2007 r. Skarżąca złożyła jednocześnie załączony do wniosku o przywrócenie terminu, wniosek o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem oraz dowód uiszczenia na konto tutejszego Sądu kwoty 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej za doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek wniosku. W uzasadnieniu do wniosku skarżąca podała, iż dopiero w dniu 26 października 2007 r. przyjechała do Polski, gdyż pracuje na terenie Niemiec. Praca ta uniemożliwiła jej także wzięcie udziału w rozprawie, która odbyła się w dniu 11 września 2007 r. Skarżąca wskazała ponadto na fakt, iż wnosząc do tutejszego Sądu skargę i działając w imieniu własnym nie posiadała wiedzy na temat trybu i zasad postępowania oraz tego w jaki sposób wnieść można skutecznie odwołanie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca podniosła, iż nie zdawała sobie sprawy z tego, że koniecznym jest złożenie do Sądu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i dlatego wnosząc o doręczenie wyroku sądziła, iż otrzyma go wraz z uzasadnieniem. W związku z powyższym skarżąca za uzasadniony uważa swój wniosek o przywrócenie terminu do doręczenia jej wyroku wraz z uzasadnieniem, dopiero bowiem od dnia 26 października 2007 r. mogła podjąć kroki zmierzające do uzyskania uzasadnienia orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącej podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. Instytucja przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady jaka zawarta jest w treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwana p.p.s.a., że podjęta przez stronę w postępowaniu sądowym czynność po upływie terminu jest bezskuteczna. Zasada ta jak i dotyczący jej wyjątek, odnoszą się jedynie do terminów prawa procesowego, a nie materialnego. Takim właśnie terminem prawa procesowego jest określony przepisem art. 141 § 2 p.p.s.a. termin 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku do zgłoszenia przez stronę wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek wniosku, jeżeli brak podstaw do doręczenia uzasadnienia z urzędu. Uchybienie temu terminowi skutkuje odmową przez Sąd sporządzenia uzasadnienia. Przesłanka uzasadniająca przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej, która nie została dokonana w terminie, wskazana została w treści art. 86 § 1 p.p.s.a., a jest nią brak winy strony w uchybieniu terminu. Interpretując pojęcie braku winy należy w szczególności odnieść je do obowiązku szczególnej staranności przy dokonaniu danej czynności. Potwierdza takie stanowisko orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01 oraz postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03. W ocenie Sądu w odniesieniu do sprawy będącej przedmiotem rozpoznania cytowana powyżej przesłanka braku winy skarżącej przy uchybieniu terminu do zgłoszenia wniosku o uzasadnienie wyroku nie zachodzi, stąd brak podstaw do jego przywrócenia. Zdaniem Sądu skarżąca nie zgłaszając w ustawowym terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku stosownego wniosku nie dochowała w tym zakresie należytej staranności. Podkreślić należy, iż skarżąca w złożonej do tutejszego Sądu skardze wskazała jako adres zamieszkania: [...]. W trakcie toczącego się postępowania sądowego skarżąca nie zgłosiła Sądowi zmiany miejsca zamieszkania ani nie wskazała nowego adresu do doręczeń, nie poinformowała również Sądu o długotrwałym przebywaniu poza granicami kraju. We wniosku skarżącej z dnia 2 października 2007 r. (osobiście podpisanego) o doręczenie prawomocnego wyroku z dnia 11 września 2007 r. pomimo wskazania nowego miejsca zamieszkania: [...], poprzedni adres zamieszkania skarżąca wskazała jako adres do korespondencji, na który doręczony miał zostać przez Sąd w/w wyrok. Istotne znaczenie w tym zakresie ma fakt, iż przy pierwszym doręczeniu skarżącej pisma przesłanego przez Sąd tj. doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu skarżąca pouczona została o treści art. 47, art. 70 § 1 i § 2 oraz art. 210 § 1 p.p.s.a. W tym art. 70 § 1 p.p.s.a stanowi o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie swojego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby. Podkreślić należy ponadto, iż zgłoszony przez skarżącą do tutejszego Sądu wniosek o doręczenie wyroku był dostatecznie sprecyzowany i jednoznacznie wynikało z niego, że skarżąca wnosi o doręczenie odpisu prawomocnego wyroku, a nie o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia do wyroku. Nie zasługuje ponadto na uwzględnienie podniesiony przez skarżącą argument, iż działając w sprawie osobiście nie znała ona procedury dotyczącej zaskarżenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia. Zgodnie z art. 6 p.p.s.a. Sąd ma bowiem obowiązek występującym w sprawie stronom działającym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. W odniesieniu do skarżącej tutejszy Sąd dochował powyższego obowiązku zamieszczając w piśmie zawiadamiającym o terminie rozprawy stosowne pouczenie o trybie złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku sądu (k.19 ). Zawiadomienie to pokwitowała również M.K. jako dorosły domownik. Zgodnie z art. 72 p.p.s.a. takie doręczenie Sąd uznaje za skuteczne, bowiem przez domownika należy rozumieć stałego mieszkańca domu czy mieszkania nawet gdy nie jest on krewnym adresata. Nadto także doręczenie oparte jest na domniemaniu, iż pismo dotarło do adresata, skoro dorosły domownik nie zgłasza doręczycielowi faktu niemożności poinformowania o nadejściu przesyłki pocztowej jego adresata. Skarżąca w żaden sposób we wniosku o przywrócenie terminu tego domniemania nie obaliła. Reasumując więc przyjąć należało, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca nie zachowała wymaganego prawem terminu bez swojej winy, a zatem brak też podstaw aby przywrócić skarżącej uchybiony termin. Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.