II SA/Go 478/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego 19 czerwca 2008 r. - k.5) reprezentujący skarżącą D.K. pełnomocnik - adwokat L.J., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gorzowie Wlkp. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (nazwanej przez pełnomocnika zażaleniem) od postanowienia Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2004 r. znak: [...] Burmistrza o wymeldowaniu D.K. i jej małoletniego syna P. z pobytu stałego w [...]. W uzasadnieniu do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi pełnomocnik skarżącej wskazał, iż w zaskarżonym postanowieniu Wojewody zawarte było błędne pouczenie o prawie do złożenia zażalenia do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie. Pełnomocnik podał, iż stosując się do w/w pouczenia wniósł zażalenie do Ministerstwa, które postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] orzekło o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. W treści uzasadnienia postanowienia organ podał, iż zgodnie z obowiązującym prawem strona nie ma zamkniętej drogi do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej poprzez złożenie do sądu administracyjnego skargi na postanowienie Wojewody o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i dopiero ewentualne pozytywne postanowienie wydane przez Sąd w tym przedmiocie, jak wskazał organ, stworzyłoby możliwość merytorycznej oceny decyzji Burmistrza z dnia [...] maja 2004 r. Pełnomocnik skarżącej uzasadniając przedmiotowy wniosek podkreślił, iż błędne pouczenie jakie zawarte było w zaskarżonym postanowieniu Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. nie może szkodzić stronie, która się zastosowała to tego pouczenia. Jednocześnie wraz z w/w wnioskiem pełnomocnik skarżącej wniósł do tutejszego Sądu w imieniu swojego mocodawcy – D.K., skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] i dokonał w dniu 19 czerwca 2008 r. uiszczenia na konto Sądu wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy pełnomocnik skarżącej wezwany został do wykazania w terminie 7 dni okoliczności zachowania terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Z uwagi na brak wpływu odpowiedzi od pełnomocnika pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu, na podstawie zarządzenia Sędziego sprawozdawcy zwrócono się do Departamentu Spraw Obywatelskich Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji o przesłanie na numer fax tutejszego Sądu zwrotnego potwierdzenia odbioru przez pełnomocnika skarżącej - adw. L.J., postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia. Na przesłanym przez Ministerstwo taksie zawierającym zwrotne potwierdzenie odbioru w/w postanowienia (k.24 i 25) widnieje podpis adwokata L.J. oraz data odebrania przesyłki - 9 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym, w tym także wniesienie skargi od decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej, podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w myśl art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Orzecznictwo wskazuje, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest w tej sytuacji od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Podkreślić należy jednak, że aby wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu sądowym mógł zostać rozpoznany merytorycznie, najpierw spełnione muszą zostać przez wnioskodawcę wymogi formalne określone przepisem art. 87 p.p.s.a. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przewidziany w art. 87 § 1 siedmiodniowy termin do wniesienia pisma jest ustawowym terminem procesowym, który podlega również przywróceniu na zasadach ogólnych. Jeżeli jednak sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu wniosku po terminie siedmiu dni, a strona nie składa wniosku o jego przywrócenie, to merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne. Termin siedmiu dni do wniesienia pisma liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od czasu dowiedzenia się o tym. Odmienne poglądy w tym zakresie, wobec jednoznacznej treści przepisu (jak np. w post. SN z dnia 20 marca 1997 r., l CKN 35/96, LEX nr 78 444), są nie do zaakceptowania. Na podstawie art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminu. Przepis art. 88 nie ma zastosowania do przekroczenia innych terminów poza tym, o którym mowa w art. 87 § 1. Fakt spóźnienia musi wyraźnie wynikać z treści wniosku. Sąd nie ma prawa domniemywać, że strona uchybiła terminowi w tej, a nie w innej dacie. Jeśli z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 został zachowany, sąd wyda rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie uchybienia terminu na podstawie art. 86 § 1. W przedmiotowej sprawie reprezentujący skarżącą pełnomocnik wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jako przyczynę z powodu której skarga nie została wniesiona w terminie bez winy skarżącej, wskazał błędne pouczenie w postanowieniu Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, do którego się zastosował i wniósł zażalenie do Ministerstwa Spaw Wewnętrznych i Administracji. Biorąc pod uwagę tą właśnie przyczynę przyjąć należało, iż podstawa uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w tych okolicznościach z momentem powzięcia wiedzy przez skarżącą lub reprezentującego ją pełnomocnika o błędnym wniesieniu zażalenia na postanowienie Wojewody, zamiast wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. W ocenie Sądu powzięcie w/w wiedzy nastąpiło z momentem doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia Zastępcy Dyrektora Departamentu Spraw Obywatelskich Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 2008 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesienia zażalenia, w którym organ dodatkowo pouczył stronę o przysługującym jej prawie wniesienia w zakresie postanowienia Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. skargi do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W/w postanowienie odebrane zostało przez pełnomocnika skarżącej w dniu [...] czerwca 2008 r. co oznacza, iż termin na wniesienie do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienia wojewody z dnia [...] marca 2008 r. upłynął w dniu 16 czerwca 2008 r. Tymczasem pełnomocnik wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nadał do Wojewody w dniu 19 czerwca 2008 r. (data stempla pocztowego - k.5), czyli po upływie terminu przewidzianego treścią art. 87 § 1 p.p.s.a. Nadmienić należy, iż Sąd zwrócił się dodatkowo do pełnomocnika skarżącej o wykazanie zachowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, licząc się z tym, iż termin w którym ustały przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi jest inny niż termin doręczenia pełnomocnikowi skarżącej postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Wojewody z dnia [...] marca 2008 r. Jednakże pełnomocnik skarżącej nie nadesłał w tym zakresie żadnej odpowiedzi. Pomimo więc tego, że w orzecznictwie sądowym wśród przykładów okoliczności faktycznych, które mogą uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu wskazuje się m.in.: mylne pouczenie o środkach zaskarżenia ( post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl.) to w niniejszej sprawie ocena merytoryczna zasadności złożonego w imieniu skarżącej wniosku o przywrócenie terminu nie była możliwa w związku z uchybieniem terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 88 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.